Okuyacağınız bu yazıyı, uzun süre yazıp-yazmama ve yayınlayıp-yayınlamama konusunda yaşadığım tereddütler ardından yayınlamasına karar verdiğimi belirterek başlayayım. Aslına bakarsanız bu yazının büyük bir kısmını seçimden önce kaleme almış ancak 30 yıllık bir partili olarak CHP‘nin yürüttüğü seçim kampanyasına halel getirmemek ve sürü psikolojisi ile ‘aforoz edilecekler’ listesinde yer almamak için yayınlamayı uygun görmemiştim. Seçimden sonra da yazıyı yayınlama konusunda 8-10 kez düşündüm ama yayınlamadım. Bir müddet daha beklemeyi ve gelişmeleri takip etmeyi daha doğru buldum.

Beklentim; CHP‘nin özellikle 6 Ok‘undan birisi olan Devrimcilik ilkesi perspektifinde bir yenileşme ve silkinip kendine gelmesi yönünde umut verici emareler ve değişime dönük adımlar atılması ya da bu yönde mesajlar verilmesiydi. Ancak CHP Genel Merkezi tarafından parti tabanına böyle bir emare ve mesaj verilmediği gibi, seçimde alınan %48’lik oyun bir başarı olarak; hem CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu hem de bazı parti yöneticisi ve bazı partililer tarafından seslendiriliyor olması beklenilen yenileşme ve değişimin önünü tıkamaya doğru gittiğini fark ettim. Bu tıkanmışlık, kuşkusuz ki CHP‘nin önünü de tıkayacaktır endişesi ile düşüncelerimi paylaşmak istedim.

Gelinen süreçte Cumhurbaşkanlığı Seçiminin ikinci turu üzerinden bir buçuk aydan fazla bir zaman geçmesine rağmen, CHP‘de gerçek bir öz eleştiri yapılmadığını, seçim sonuçlarından bırakın bir ders çıkarmayı ve ‘biz nerede hata yaptık?’ diye kendine sormayı aklından geçirmeyen Kılıçdaroğlu başkanlığındaki CHP yönetiminin bu vurdum-duymaz tavrı karşısında ve her gün kamuoyuna yansıyan olumsuz gelişmeleri görmüş, şahitlik etmiş olmanın üzüntüsü içerisinde beklerken; CHP İzmir Milletvekili Yüksel Taşkın‘ın 13 Temmuz 2023 tarihinde TBMM Genel Kurulu’nda CHP Grubu adına yaptığı konuşmadan duyduğum rahatsızlık ve sonrasında Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu‘nun dün gece Habertürk TV ekranlarındaki açıklamalarından sonra bu yazıya son şeklini verip, yayınlanmasına karar verdim.

(Bknz: Yüksel Taşkın’ın TBMM Genel Kurul Konuşması https://twitter.com/yukseltaskinn/status/1679533306004529157?s=20)

***

Futbol, Siyaset ve CHP

Futbol maçlarını pek çoğumuz takip ederiz. Karşılaşmalar öncesinde futbol otoriteleri ve taraftarlar ‘maçın favorisi kimdir?’ diye analiz ve yorumlarda bulunurlar. Özellikle derbi maçlarında bu analiz ve yorumlar çok daha fazla ön plana çıkar. Ben de seçim sürecini ve sonuçlarını bu bakış açısı üzerinden değerlendireceğim.

Bir kere, 14 Mayıs 2023 tarihinde yapılan 13. Cumhurbaşkanlığı ve TBMM 28. Dönem Milletvekilliği seçimine kadar yapılan tüm seçimlerde üstün ya da favori diye adlandırabileceğim taraf, Recep Tayyip Erdoğan ve AKP İktidarı idi. Tüm şartlar, fırsatlar ve koşullar hep İktidardan yanaydı ve iktidar önemli bir hata yapmadıkça seçimi kaybetmeyecekti. Öyle de oldu. Büyük hata yapmadılar ya da yapılan büyük hataları, kamuoyu nezdinde bir şekilde kapatmayı bildiler. Kamuoyunda bilindik bazı seçim hilelerini de devreye sokarak iktidarda kalmayı bir şekilde başardılar demek sanırım yanlış olmaz.

Seçim süreci başlamadan önce kamuoyunda büyüyen bir muhalefet vardı. İş öyle bir noktaya erişmişti ki; geçmişte AKP‘ye oy verenler bile Recep Tayyip Erdoğan ve AKP Hükümeti’nden rahatsızlıklarını alenen dillendirmeye başlamışlardı. Bunu kişisel sohbetler hatta sokak röportajlarında bile ifade etmekten çekinmiyorlardı.

14 Mayıs 2023 seçimlerine gelindiğinde ise; işler tersine dönmüş ve özellikle ekonomik göstergelerin olumsuzluğu ve siyasal yıpranmışlık, Recep Tayyip Erdoğan ve AKP‘yi favori olmaktan çıkarmış ve muhalefeti karşılaşmanın favorisi haline getirmişti. Bu dakikadan sonra seçimin sonucunu belirleyecek olan ana etken; iktidar tarafı değil, muhalefet tarafıydı. Muhalefet ciddi, bariz bir hata yapmadığı taktirde seçimin kazanan tarafı olacaktı. O yüzden süreç dikkatli ve doğru yönetilmeliydi.

Kamuoyunun en büyük beklentisi ise; Millet İttifakı‘nın yani 6’lı Masa‘nın adayının kim olacağı ve nasıl bir strateji izleyeceği üzerineydi. Yapılan anketler ve kamuoyunda vatandaşların ortaya koyduğu yaklaşımlar Cumhurbaşkanlığının el değiştireceğini işaret ediyordu. Özellikle ekonomik göstergelerin dip yaptığı, hayat pahalılığının tavan yaptığı bir ortamda vatandaşların oldukça zorlandığı ve her yapılan işte yandaşların korunduğundan oldukça şikayet edilmekteydi. Bunun gibi pek çok önemli olayın sandığa yansıyacağı görüşü hakimdi. Bu olumsuzlukların tamamı 13. Cumhurbaşkanlığının el değiştireceğine dair işaret vermekteydi.

Peki, öyle mi oldu? Elbette ki hayır.

Kılıçdaroğlu’nun başarısızlığı, Erdoğan’ı başarılı kılmıştır.

Özellikle derbi maçlarında maçın favorisi gösterilen takım eğer mağlup oluyorsa; mağlubiyetin nedenini, rakibinin başarısında değil kendi bireysel hata ya da takımın başarısızlığında aramak gerekir. Bunu futbol otoriteleri analizlerinde; taraftarlar ise, yorumlarında böyle değerlendirirler. Ben de bu düşüncenin doğruluğuna inanarak, Millet İttifakı ve Kemal Kılıçdaroğlu‘nun seçim mağlubiyetini bu açıdan değerlendirmek isterim.

Peki, hata ve yanlışlar nerelerde yapıldı?

Bana göre hatalar zincirinin başlangıcı ve en önemlisi, masayı genişletmek için Deva ve Gelecek Partisi‘nin Millet İttifakı‘na dahil edilmesidir. 14 ve 28 Mayıs‘ta ortaya çıkan seçim sonuçları, Millet İttifakı‘nda tek kazanan tarafın Ali Babacan ve Ahmet Davutoğlu olduğunu ortaya koyması, zaten bu iddiayı doğruluyor.

AKP‘de kullanılmış, dışlanmış ve Merkez Sağ cenahında hiç bir karşılığı olmayan Ahmet Davutoğlu ve Ali Babacan gibi isimlerden medet ummak yanlış bir strateji olduğu gibi, kendilerine verilen siyasi imtiyazlar ise; şuan hala kamuoyunda ki en büyük gündem konusudur. Herkes bir birine aynı soruyu soruyor: ‘Kemal Kılıçdaroğlu, Gelecek Partisi ve Deva’ya seçilebilir yerden bu kadar milletvekili kontenjanını neden verdi? Kendisini adaylaştırmak için miydi?’

Öyle ya; Kılıçdaroğlu, Deva ve Gelecek Partisi‘ni Millet İttifakı‘na dahil etmeseydi, sözü edilen bu iki parti Cumhur İttifakı‘na mı dahil olacaktı? Tabii ki asla… Ayrıca gitseler ne olur? Kendilerinden başka kimseyi Cumhur İttifakı‘na taşıyabilirler mi? Asla. Bu ‘eşyanın tabiatına aykırıdır.’ Bu iki partiye oy verecek muhtemel seçmen zaten AKP‘den kopacak ya da kopmak isteyen seçmendir.

Öncelikle şunu ifade etmek lazım. Siyasetle uğraşanlar ve kafa yoranlar bilirler: Siyasette 2×2=4 etmez. Yani siyasi partilerin oy potansiyeli, yapılacak olan ittifakta sandığa yansıyacak diye bir durum, çoğu zaman yanıltıcı olabilir ki; Öyle de oldu. Geçmişte bu tip durumlar çokça yaşanmış ve bu seçimde de yaşanma ihtimali güçlü bir şekilde ortada iken, bu ihtimali gözden kaçırmak siyasi acemilik olarak ta bence ifade edilemez.

6’lı Masa oluşumuna yapılan en ciddi eleştiri ve uyarı: “Millet İttifakı’nda yer alan DEVA, Gelecek Partisi ve Saadet Partisi‘nin tabanının CHP‘ye oy vermekte zorlanacağı, kendi Parti logoları ile seçime girmeleri durumunda Cumhur İttifakı‘na oy vermek istemeyen ya da kararsız muhafazakar seçmenlerden daha çok oy alacağı ortada iken; Bu üç partinin CHP ile yakınlaşması, CHP listelerinden seçime girmeleri, bu üç partiden birine oy vermeyi düşünen muhafazakar seçmeni tekrar Cumhur İttifakı bileşenlerine oy vermeye zorlayabilir.” iddiasının gerçeğe dönüştüğünü ortaya koymuştur. Bazı kesimlerce bu yönde yapılan uyarılar, Kemal Kılıçdaroğlu tarafından kulak arkası yapıldığı da ortadadır.

Aynı şey CHP için de geçerlidir. CHP‘nin milletvekilliği listesinde bulunan tartışmalı isimler, CHP‘ye oy verecek potansiyel seçmenin gönülsüz davranmasına; İYİ Parti, ATA İttifakı, Yeşil Sol Parti İttifakı ve Türkiye İşçi Partisi‘ne oy vermesine neden olmuştur. Kendi potansiyel seçmenlerinde yaşadıkları bu kaybı, hesapladıkları gibi ittifak partilerinin seçmenlerinden alamadıkları da ortadadır. Bu durum, hesap uzmanı olan Sayın Kılıçdaroğlu‘nun hesap hatası yaptığını da işaret etmektedir.

Futbol ile mukayese ederek yazıya devam edersem; Sahaya çıkacak olan takım kadrosunu belirleyen Teknik Direktör Kemal Kılıçdaroğlu‘nun; milletvekili aday listelerinde ki tercihleri, yani sahaya sürdüğü kadro tercihi seçmenlerden yani taraftarlardan geçer not almadığı gibi, Yüksel Taşkın ve Sadullah Ergin gibi tartışmalı oyuncuların seçmenlerce protesto edilmesine-taraftarlarca yuhalanmasına neden olmuştur. Normal şartlarda CHP‘ye oy verecek olan milliyetçi ve Atatürkçü bir kesimin CHP‘den uzaklaşmasına ve bu kesimin oylarının İYİ Parti ve ATA İttifakı‘na, Cumhurbaşkanlığı tercihinde de Sinan Oğan‘a yöneldiklerini ifade etmek isterim.

Millet İttifakı‘nda yaşanan masa genişletme çalışmaları için yapılan tercih hataları, bazı handikapların ortaya çıkmasına ve kamuoyunda yüksek sesle seslendirilmesine neden oldu. Özellikle 14 Mayıs‘tan sonra oluşacak olan TBMM aritmetiğinin muhalefet seçmeninde yarattığı endişe ve rahatsızlık, sandığa da yansıdığı görülmektedir.

***

Bu seçimi bir de hikâyelendirmeyle anlatmak isterim; “Geçmiş dönemlerde çeşitli nedenlerden dolayı küslük yaşamış olduğunuz bir kişi ya da ailenin, zaman içerisinde hatasını anlamış ve içinde barışma duygusu ile mahcup bir şekilde sizin kapınızın önüne kadar geldiğini ve orada ortak dostlarınızla sohbet ettiğini düşünün. Gözlerindeki ışıltıdan siz onların duygularını anlar ve eve davet edersiniz. Gelmek istemez/istemezler ama maharet işte orada ortaya çıkar ve onlarla kuracağınız doğru diyalog ile onları eve alırsınız. Sonrasında yaşanan tatsızlık ve küslük karşılıklı olarak unutulur ve gider.’ Anadolu’da bu tip durumlarla çokça karşılaştığımız olmuştur.

İşte bu seçim, AKP‘ye geçmişte oy vermiş ve pişman olmuş, son seçimde AKP‘ye oy vermek istemeyen ve CHP‘nin kapısına kadar gelmiş olan seçmeni ikna edip eve alamayan bir yönetim anlayışını tarif eden bir seçimdir.

Yani işin özeti şudur: Kemal Kılıçdaroğlu ve CHP yönetiminin muhafazakar sağ seçmenden oy almak üzerine yaptığı hamle, mantık olarak doğru olsa da uygulanan yanlış yöntemlerle sonuç vermediği gibi adeta “Dimyat’a pirince giderken, evdeki bulgurdan olmak” deyiminin tezahür etmesine ve eldeki seçmenin bir kısmının küstürülüp, başka partilere oy vermesine neden olmuştur.

Trabzonspor Kulübü‘nün efsane Teknik Direktörü ve Eski Başkanı Özkan Sümer‘in çok doğru bulduğum güzel bir ifadesi vardır: “Rakiplerinize benzeyerek, onlarla yarışamazsınız” diye söyler. Bir de bilindik bir deyim var: “Bir şeyin taklidi, aslını yaşatmak ve yüceltmekten başka bir işe yaramaz.”

AKP‘den çıkma, kullanıp kenara attığı, kamuoyunda karşılığı olmayan siyasileri CHP‘nin içine almak ya da AKP‘ye öykünmeye kalkmak siyasi açıdan pozitif bir etki yaratmaz ve yaratmamıştır. Zaten millet bu siyasi figürlerden bıkmış ve değişim istiyorken; aynı tip siyasetçileri milletin önüne koymak, ‘aslı varken neden kopyası ile zaman geçireyim?‘ düşüncesine neden olur ki; bence de tam tezahür etmiştir. Bu olayın seçim sonuçlarına önemli derecede yansıdığını görmek gerekir.

Ayrıca; ülkemize dolan mülteciler, nasıl ki; demografik yapımızı tehdit ediyorsa, CHP’nin içerisine alınan siyasi mülteciler de partinin demografik yapısını tehdit ettiğini görmek gerekir.

***

28 Mayıs’ta ki Cumhurbaşkanlığı ikinci tur seçimi öncesi Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ ile yapılan seçim ittifakı halkta karşılık bulmadığı gibi ülkemizde yoğunlaşan mülteci nüfusunun milletimizde yarattığı tepkiyi siyasi bir güce evirmeyi başaran Ümit Özdağ başkanlığında ki Zafer Partisi ile imzalanan protokolde bahsi geçen ‘Anayasanın değiştirilemez ilk üç maddesini güvence altına almak amacıyla yazılan madde’ CHP‘liler için tam bir skandal ve utanç verici bir durum olduğunu belirtmek gerekir.

CHP, Türkiye Cumhuriyeti‘ni kuran ve laik, demokratik, sosyal bir hukuk devleti ilkelerinin güvencesi olan bir partidir. Ümit Özdağ‘ın Kemal Kılıçdaroğlu ile imzaladığı seçim ittifakı protokolünde; ‘anayasamızdaki değiştirilemez ilk 3 maddeyi değiştirmeme güvencesi verilmesi’ yönünde yaptığı teklif, şeklen kabul edilebilir değildir.

Çünkü; 29 Ekim 1923’te Cumhuriyet’in ilanından sonra 20 Nisan 1924’te yürürlüğe giren ve hala yürürlükte olan ‘değiştirilemez ilk 3 madde’ anayasamıza CHP tarafından eklenmiştir. Dolayısı ile bunun yürürlükten kaldırılmayacağına dair bir başka partinin CHP‘den güvence istemesi, en hafif tabir ile hadsizliktir. Böyle bir teklifin gelmesi ve Kılıçdaroğlu tarafından imzalanması ise; CHP‘liler açısından düşündürücüdür.

Bir kaç soru…

• Ümit Özdağ, Kemal Kılıçdaroğlu‘na bu teklifi getirme cesaretini ve haddini nereden bulmuştur?
• Ümit Özdağ‘ın bu teklifi protokol metnine koydurma cesaretini göstermesinde Kemal Kılıçdaroğlu‘nun izlediği siyasi çizginin yaratmış olduğu boşluğun katkısı var mıdır?
• Ümit Özdağ‘ın getirdiği bu tekliften hiç bir rahatsızlık duymadan protokol metnini imzalayan CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu‘nun bu tavrı, şuan ki CHP‘ye ve CHP‘yi yönetenler hakkında yapılan “HDP ile yakınlaşma, Atatürkçüleri dışlama ve kuruluş felsefesinden uzaklaşma” yönündeki eleştirileri haklı çıkarmıyor mu? Yani bu davranış, malumun ilanı anlamına gelmiyor mu?
• Seçmenler, basın ve kamuoyuna yansıyan bu durum karşısında; “CHP, ilk 3 maddeyi değiştirmek mi istiyor?” şeklinde düşünmüş ve Kılıçdaroğlu‘na oy vermemiş olabilirler mi?
• Ümit Özdağ‘ın bu teklif ile masaya gelmesinde Millet İttifakı ortağı ve Deva Genel Başkanı Ali Babacan‘ın, anayasada vatandaşlık tanımını düzenleyen ’66.Maddeyi değiştirelim’ çıkışının ve CHP‘nin sessiz kalışının etkisi var mıdır?

CHP‘lilerin ve seçmenlerin kafasında zafiyete neden olmuş ya da olabilecek bir kaç soruyu sıraladım. Teklifi yapana mı kızmak lazım yoksa bu teklif yapılana ve imza atana mı? Ben ikisine de kızgınım. Sizi bilemem…

***

Futbol-Siyaset ve CHP içerikli ve seçim değerlendirmesi amaçlı kaleme aldığım bu yazımı yine duayen futbol adamı Özkan Sümer‘den yaşanmış bir olayı örnekleyerek bağlamak istiyorum.

Özkan Sümer, futbolu bıraktıktan sonra Karadeniz Teknik Üniversitesi (KTÜ) futbol takımının hocalığını yapmaktadır. Üniversiteler arası futbol turnuvasına aldığı davetle katılan KTÜ Futbol Takımı, turnuva sırasında oynanan bir maçta takımda defans oyuncusu olarak görev yapan Manzak soyadlı ve lakaplı futbolcu ile girdiği diyalog bazı kitaplara konu edilmiş cinstendir.

Görev yeri defans olan ve maç esnasında ileri çıkan Manzak, yaptığı kafa vuruşu ile takımını 1-0 öne geçirir.

Başka bir pozisyonda yine ileri çıkan Manzak, rakip defanstan dönen topa vurur ve top bir kaç oyuncuya çarparak gol olur. KTÜ 2-0 öne geçmiştir. Buraya kadar her şey yolundadır.

İkinci yarının başlaması ile birlikte işler tersine döner. Defans oyuncusu Manzak, ikinci yarıda yaptığı hatalarla takımını çok zor duruma düşürür.

Rakip oyuncuyu ceza sahası içerisinde gereksiz bir hamle ile yere düşüren Manzak, penaltıya neden olur ve maç 2-1 olur.

Bir başka pozisyonda, rakibin KTÜ kalesine geldiği bir anda yapılan ortaya ters kafa vuruşu yapan Manzak, kendi kalesine gol atar ve maç 2-2 skora gelir.

Artık maçın son dakikaları yaklaşmıştır. Manzak, rakip sahada pas atarken topu kaptırır. Topu kapan rakip takım, 3 kişi ile kontratağa kalkar. KTÜ takımı geri dönmekte geç kalır ve rakibi karşılayabilecek mesafede iki oyuncusu geriye koşmaktadır. Manzak ve Temel.

Özkan Hoca, kulübesinden maçı ve özellikle Manzak‘ı endişe izlemektedir ve maçın tüm kaderi ile oynayan, hata yapan, söyleneni yapmayan Manzak‘a çok kızgındır.

Maç esnasında oyuncunun motivasyonunu düşürmemek için sessizliğini korumayı başaran Özkan Hoca, kızgınlığını muhafaza etmeye çalışsa da, rakibin geliştirdiği bu ataktan oldukça endişelenir; sonunda daha dayanamaz ve patlar.

Manzak ile birlikte geri koşan ve rakibin atağını kesmek için pozisyon almaya çalışan defans oyuncusu Temel‘e, kulübesinden çıkarak ‘avazı çıktığı kadar’ bağırır: “Ulaa! Temeeel! Temeeel! Rakibi bırak! Manzak’ı tut, Manzak’ı tut…”

İşte bu maçta olduğu gibi, 14 Mayıs ve 28 Mayıs seçimlerinde, tüm kararları kendisi vererek; seçimin tüm kaderi ile oynayan Kemal Kılıçdaroğlu için, CHP‘li yol arkadaşlarımıza sesleniyorum… “Rakibi bırak! Kılıçdaroğlu’nu tut…”

AKP döneminde muhalefetin kazanmaya en yakın olduğu seçimi, tüm yetkileri kendi üzerinde toplayarak; yaptığı teknik ve stratejik hatalar sonucunda kendi elleriyle siyasi rakibi Recep Tayyip Erdoğan‘a kaptıran CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, kaybettiği 13 mağlubiyetin faturasını kendisi ödemek yerine, futbolculara, malzemecilere hatta taraftarlara ödetme yoluna gitmiştir.

Bir futbol kulübünde, peş-peşe 13 maç kaybedilmesi durumunda bırakın teknik direktörü, kulüp başkanı bile o makamda kalamaz. Sanırım, siz anladınız onu…

6 Şubat Pazartesi sabahı saat 04:17’de gerçekleşen, Kahramanmaraş Pazarcık merkezli deprem sonrası tabir yerindeyse; Türkiye yangın yerine dönmüş ve gün ışıdıkça, deprem bölgesinden haberler gelmeye başlayınca asrın felaketi ile karşı karşıya olduğumuzu anlayabildik…

Başta Kahramanmaraş ve Hatay‘da olmak üzere Adıyaman, Malatya, Gaziantep, Şanlıurfa, Adana, Diyarbakır, Osmaniye ve Kilis‘te çok sayıda can ve mal kaybına neden olan depremin boyutlarının kamuoyu tarafından anlaşılması ile birlikte, Türk Milleti seferber olmuş ve elinde ne var ne yoksa depremzedelere ulaştırmak için Kamu kurum ve kuruluşlarının kapısına dayanmıştır.

Biz bu feraseti, dayanışma ruhunu geçmişte pek çok olayda milletimizde görmüş ve gururlanmıştık. Son yıllarda onca olumsuzluğa rağmen milletimizin birlik, beraberlik ve dayanışma duygusunun aynı şekilde var olduğunu, yaşadığını görmek gerçekten çok değerli ve takdir edilmesi gereken bir durum olduğunu belirterek başlayalım.

*** DOĞRULAR VE KUTLAMA

Geçmişte yaşanan benzeri durumlarda ortaya çıkan bu ve benzeri dayanışma ve yardımlaşma örneklerini tekrardan görmek ve yaşamak belki de bu sürecin bize gösterdiği en olumlu davranış örneği olsa gerek.

• ‘Z kuşağı’ olarak adlandırılan ve kimi zaman sergiledikleri davranışlar sebebiyle eleştirilerin hedefi olan günümüz gençlerinin, yardım merkezlerinde ki gönüllü çalışmaları görülmeye değer bir başka anlamlı ve güzel hareket olarak karşımıza çıkmıştır.

Tıpkı Gezi Parkı eylemlerinde olduğu gibi aynı ruh ve aynı düşünce ile mağdur olan insanlara yardım etmek, mağduriyetini giderme noktasında elinden geleni yapma gayesi ve düşüncesi üzerine gönüllü olarak saatlerce karınca misali çalışmaları takdire değer ve görülmesi gereken güzel hareketler olarak hafızalara kazındı. Gençlerimizi olağanüstü hassasiyetleri ve hareketleri sebebiyle yürekten kutluyor ve alkışlıyorum.

• Bu süreçte deprem bölgesine yardımda bulunmak için seferber olan şirketler ve şirket sahiplerini gösterdikleri dayanışma örneği sebebiyle kutlamak istiyorum. ‘Az veren candan,çok veren maldan’ deyiminde olduğu gibi bir anlayış gösteren firma sahipleri de bu milletin önemli bir parçası olduklarını hatırlatmaları önemsenecek bir davranıştır.

Bir başka husus ise; biz Trabzonluların gururunu okşayan cinstendi. Deprem sonrası, Trabzon’dan giden yardımlar, biz; Trabzonlular açısından özellikle altı çizilmelidir diye düşünmekteyim.

• Bu süreçte 7 bölge ve 81 ilimizin seferber olduğunu, herkesin elinden geldiğini fazlasıyla yapmaya çalıştığını gördüm ve biliyorum. Maksadım kimseyi yermek ya da kimseyi olduğundan fazla göstermek asla değildir. Sadece Trabzon insanı ve şehri üzerine bir mercek tutma gayesindeyim.

İstanbul’da bindiğim bir ticari takside, Afyonlu olduğunu öğrendiğim Taksici’nin “Ağbi, anlatanlardan dinledim. Yardım götüren 61 plakalı bir tır kamyonunun yardımları ulaştırmak için 174 km hız ile gittiğini gören ve anlatanlar oldu. Açıkçası inanılır gibi değil ama gerçekten böyleymiş” diye anlatması; şehir efsanesi gibi gelse ve gurur verse de, pek çok yerde benzer davranışları ve hassasiyetleri sergileyerek, yardımları deprem bölgesine ulaştırmak için seferber olan, kendi canını tehlikeye atan tır şoförlerini de unutmak mümkün değildir. Kendilerini kutluyorum.

• Trabzon’da 10 kişilik bir grup gönüllünün topladığı yardımları deprem bölgesine götürmek için Tır kamyonu arayışına girdiği sırada yoğunluktan dolayı tır kamyonu bulamadıklarını, bulamayınca da 35 bin TL’ye bir tır firması ile anlaştıklarını ancak anlaştıkları Tır kamyonunun gelmediğini ve telefonlara bakmadığını anlatan Dilek Özkarabekir, yeniden arayışa girdiklerini, internet üzerinden buldukları ‘Çavdaroğlu 61‘ firmasını aradıklarını, karşılarına çıkan Haşim Çavdaroğlu isminde bir yetkiliye durumu aktarırken; cümleyi bitirmeden “saat kaçta ve nereye gelsin?” şeklinde gelen bir cevap ile kendilerine ücretsiz bir tır kamyonu gönderileceğini öğrendiklerinde yaşadıkları duyguyu tarif edemediklerini kendilerinden dinledim.

Dilek Özkarabekir; ‘Gönderilen tır kamyonu deprem bölgesine doğru yola çıktıktan bir kaç gün sonra ‘Çavdaroğlu 61‘ yetkilileri bizi arayarak; 22 Şubat Çarşamba günü deprem bölgesine gidecek bir tır kamyonunda da boşluk olduğunu bildirerek bir tır kamyonu daha ücretsiz tahsis ettiklerini’ bana aktardı. Bu tır kamyonuna odun temin etmeye çalıştıklarını ve Arsin’deki toplama merkezinde gönüllüler ile birlikte odunları sobalık olarak keserek çuvalladıklarını ve Çarşamba günü deprem bölgesine gidecek tır kamyonuna yükleyeceklerini aktardı. Kendilerini ve ekip arkadaşlarının hepsini kutluyorum.

Bu yüzden, insanlık açısından güzel bir örnek davranışa imza atan ‘Çavdaroğlu 61’ firmasına, sahibine, yöneticilerine, şoförlerine ve tüm çalışanlarına şahsım adına teşekkür ederim. Bu konuyu yazmak, örnek davranış gösteren bu insanların hakkını teslim etmek istedim. Siz nasıl güzel insanlarsınız öyle? Sizleri gerçekten tebrik ediyorum.

*** YANLIŞLAR ve ELEŞTİRİ

Yukarıda bahsettiğimiz gururumuzu okşayan davranış ve olaylarla birlikte kamuoyuna yansıyan,kamuoyunda dillendirilen; içimizi burkan, acılarımızın katlanmasına neden olan bir sürü davranış biçimi ve olaylar var. Kamuoyunun dile getirdiği yanlış uygulamalar ve eleştiri konularını da siz okuyucularımız için derledim.

• Afad ve Kızılay; kurum, kuruluş ve STK’lar eliyle toplanan ve deprem bölgesine ulaştırılan yardımları ne yazık ki organize edemeyerek hem istenmeyen durumların yaşanmasına hem de vakt-i zamanında ihtiyaç sahiplerine ulaştırılamamasına neden olarak zayıf not almıştır.

• Depremin meydana geldiği ilk andan itibaren enkaz altında kalanlar için yaşamsal öneme sahip zaman dilimini; ama siyasi,ama beceriksizlik,ama organize olamadığımız için diyelim; Maalesef istenilen düzeyde verimli olarak kullanamadık. Belkide daha fazla vatandaşımızı enkaz altından kurtarma şansına sahipken, bu imkanı kullanamamak kamuoyunda en fazla eleştiri konusu olan olaylardandır.

• Gölcük Depreminden hemen sonra enkazların başına ilk ulaşan askerler olmuştur. K.Maraş Depreminde askerlere böyle bir talimat verilmediği, hatta AKP Hükümeti’nin askerin kışlasından çıkmasından korktuğu için böyle bir kararı almaktan çekindiği yönünde pek çok iddia kamuoyunda tartışılmaya devam ediyor. Sebep ne olursa-olsun, belli bir disiplin ve koordinasyon işleyişi olan askerimizin deprem bölgesine sevk edilmemesi yanlıştır.

• Askerlerin yanında diğer bir eleştiri konusu da; maden işçilerimizin zamanında bölgeye sevk edilmesinde geç kalındığı yönündedir. Konu ile ilgili açıklamada bulunan,ataları da madenci olan CHP Zonguldak Milletvekili Deniz Yavuzyılmaz; “Madenciler deprem bölgesine geç gönderildi.” diyerek çeşitli basın yayın organlarında duruma tepki göstermiştir.

Deprem bölgesine geç götürülen madenciler, “Belki yüzlerce insanı kurtarabilirdik” derken CHP’li vekil Deniz Yavuzyılmaz da madencilerin deprem bölgesine geç gönderilmesine tepki gösterdi.

CHP Zonguldak Milletvekili Deniz Yavuzyılmaz, ‘AFAD, onay vermediği için tecrübeli madenci kurtarma ekiplerinin deprem bölgesine gidemediğini’ söyledi.

‘AFAD, Onayı geç verdi’ iddia edildi.

Türkiye Taşkömürü Kurumu’ndaki arama kurtarma ekibinin harekete geçmesi için AFAD’dan onay alınması gerektiğini, bunun çok geciktiğini belirten Deniz Yavuzyılmaz, “Deprem için kritik önemde olan madenci kurtarma ekibi acilen sivil veya askeri uçaklarla deprem bölgesine taşınması gerekiyor” diyerek, tepki gösterdi.

• Deprem ülkesi olan ve yer bilimcilerin ‘depremle yaşamaya alışmamız lazım‘ diye sürekli uyarılarda bulunduğu Ülkemizde, afet öncesi gerekli hazırlıkların yapılmadığı, yeterli tedbirlerin alınmadığı diğer ve en önemli eleştiri konusudur.

• AFAD’ın kurumsal kapasitesinin zayıflatılması ve pek çok alanda olduğu gibi, liyakatten yoksun insanlara üst düzey kadrolarda sorumluluk verilmesi, AKUT ve benzeri STK’lara siyasi nedenlerden dolayı yaptırımlar uygulanması, Ülkemizin arama-kurtarma gücünü tam kapasite kullanma olanağını ortadan kaldırması kamuoyunun eleştirdiği diğer hususların başında gelmektedir.

AFAD’ın deprem bölgesinde tüm yetkiyi üzerine almak istemesi, karşılığında da hasar gören 10 ilde gerek arama-kurtarma gerekse de gelen yardım malzemelerini ihtiyaç sahiplerine ulaştırmada ve afetzedelerin barınma sorununu çözme konusunda yetersiz kaldığı yönündeki çokca dile getirilen iddialar, ülke kamuoyunda en çok konuşulan diğer bir konudur.

Oysa ki; kurumları yumurta gibi tokuşturmak yerine kuluçka mantığı ile tüm kurumların üzerine oturan, siyaset gözetmeksizin tüm kurum ve kuruluşları organize etme yoluna gidilseydi; hem ortaya bir başarı hikayesi çıkacak hem daha fazla insana yardımcı olunacak hem de güven kaybı yaşamamasına ve bunca eleştiriye maruz kalınmayacaktı. Aynı durumun Kızılay için de geçerli olduğunu özellikle belirtmek isterim.

• 2018 Cumhurbaşkanlığı seçimi öncesi yürürlüğe konulan ve depreme dayanıksız binalara hiçbir rapor istenmeden çıkarılan imar affı, inşaat sektöründe usülsüzlüklere ve yolsuzluklara davetiye çıkaran rant hırsı, diğer bir önemli eleştiri konusu olarak karşımıza çıkıyor.

AKP’li Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Cumhurbaşkanlığı seçim kampanyasında, depremden hasar gören bu 10 ilimizde yaptığı mitinglerde “İmar Barışı ile şu kadar Maraşlı’nın imar sorununu çözdük. Şu kadar Hataylı’nın sorununu çözdük” şeklinde ballandıra ballandıra anlattığı imar affı en fazla tepki ve eleştiri alan bir diğer konuların başında geliyor. Hukuksuzluğu hak haline getirmek, haklı olduğunuzu ve doğru yaptığınızı göstermez. Bugün bu imar barışını çıkaranların çok pişman olduğunu, İmar barışından faydalanmak üzere kaçak kat çıkan ev sahiplerinin de çok pişman olduklarını düşünmekteyim. Ancak sağ kalanlar pişman olabilecek belki bir kısmı yaptığı hatadan vazgeçecek. Pekala, enkaz altında kalan ve bu yanlışın hiç bir tarafı olmayan masum insanların da keşke pişman olma hakları olsaydı. Ne kadar acı değil mi?

• Bu süreçte bir diğer eleştiri konusu ise; yapılan yanlış uygulamaları dile getiren insanlara karşı yapılan “Siyasetin zamanı mı şimdi? Böyle bir günde siyasi eleştiri yapılır mı?” eleştirisi… Yani muhalefet edenlere karşı muhalefet etme davranışı ve güdüsü. Demokratik ülkelerde, muhalefet yasama-yürütme ve yargıyı elinde tutanlara karşı yapılır yani iktidara karşı. Bizim ülkemizde ise; durum biraz daha farklıdır. İktidar sahipleri ve taraftarları, iktidara muhalefet edenlere muhalefet ederek kamuoyunda düşünsel anlamda kaos yaratma peşinde olurlar. Bu siyaset tarzı ile çoğu kez başarılı olduklarını söylemek mümkün. Ama kaybedenler maalesef ki sadece muhalefettekiler değildir. İktidarın kazançlı çıkmayı başardığı bu gibi durumlarda kaybedenler ise; hep masum,günahsız halkımızdır. Kaybedenler, siyasi yalanlara kanan bugünün şak şakçıları olduğunu söylemek isterim. Yarın kandırıldık demek, pek çok şeyi çözmeyecektir, bunu da hatırlatmakta fayda görüyorum.

Memleketimiz Trabzon’un evladı, edebiyatçı, şair ve yazar Sunay Akın‘ın, yukarıda bahsettiğim güncel konu ile ilgili kaleme aldığı bir yazı ile makaleyi sonlandırayım. Aynı ya da benzer acıların yaşanmaması için tedbirlerin alındığı, güzel günlerin yaşandığı bir Türkiye özlemi ile Yaşamını kaybeden yurttaşlarımıza Tanrı’dan Rahmet, Ülkemize ve Milletimize baş sağlığı dilerim…

”Siyasetin zamanı mı şimdi” diyenlere Sunay Akın’ın cevabıdır…

Deprem bölgesi olduğunu leblebi tozu kadar aklı olanın bile duyduğu ülkemizde, fay hatları üstünü imara açmak ve binlerce insanın can verdiği enkaz yığınları arasında “mucize” beklemek siyasi bir karardır!

Dere yataklarına inşaat için izin vermek, bir sel esnasında insanların ölümüne neden olmak, siyasi bir karardır!

Kaz Dağları’nı altın araması için yabancı bir firmaya peşkeş çekmek, toprağı zehirlemek, siyasi bir karardır.

Zeytinlik alanları ortadan kaldırmak siyasi bir karardır.

Uludağ gibi ülkemizin oksijen kaynağı görevini gören, % 80’i orman olan bir doğa harikası yeri “Milli Parklar Genel Müdürlüğü”nden alarak, alanın ve verenin razı olduğu rantçıların önüne “Uludağ Alan Başkanlığı” olarak koymak, siyasi bir karardır.

THK’nin uçaklarını çürümeye terk ederek ormanları yangınlar karşısında çaresiz bırakmak, siyasi bir karardır.

Her seçim öncesi oy almak için imar affı çıkararak, insanları çürük binalarda ölüme mahkum etmek, siyasi bir karardır.

Hayatta tek doğru yol olan bilimin yolundan uzaklaşarak hurafelere kucak açmak, siyasi bir karardır.

Kuzey Anadolu Fay Hattı’nı keşfeden Prof. Dr. İhsan Ketin’in şu sözü, dile getirdiğimiz gerçekleri doğrular: “Kuzey Anadolu Fay Hattı’nı buldum ama derdimi anlayacak bir politikacıyı bulamadım.”

Şu an bu gerçekleri okuyarak, “siyasetin zamanı mı şimdi?” diyerek rahatsız olmak, siyasi bir karardır.

Evet kardeşim, bunların hepsi “siyasi” bir karardır. Sorun şudur ki, sen kimin yanındasın?.. Doğaya yapılan bu yanlış siyasi kararları dile getirenin mi, yoksa susturmak isteyenin mi?..

Merhum Gazeteci-Yazar Ahmet Şefik Mollamehmetoğlu‘nun kurduğu Vira Trabzon Haber‘de yazmaya başlamak, benim için ayrı bir öneme sahip olduğunu belirterek başlamak istiyorum.

Bildiğiniz üzere; Ahmet Şefik, yakalandığı kanser hastalığı ile bir müddet mücadele etmiş ve sonrasında 2019 yılın 7 Eylül günü yaşam mücadelesini kaybederek maalesef aramızdan ayrılmıştır. Ahmet Şefik Arkadaşımızın aziz hatırası ve mücadeleci şahsiyeti önünde saygıyla eğiliyor, kendisine Tanrı’dan Rahmet diliyor ve minnet ve şükranla anıyorum.

Ahmet Şefik‘in vefatından sonra Trabzon’da ki gazeteci dostları Vira Trabzon Haber‘in yayın hayatına devam etmesi yönünde bazı girişimlerde bulunmuş olsalar da, çeşitli nedenlerle maalesef bu olay gerçekleşememişti. Vefatının 1.yılında Trabzon Düşünce ve Kültür Platformu üyeleri, Vira Trabzon Haber‘i yeniden yayın hayatına geri kazandırdı. Maddi, manevi emeği geçen tüm arkadaşlara teşekkür ederim.

Yerel basınının Trabzon’da tek sesli bir döneme evrildiği zaman diliminde ortaya çıkmak, bu ihtiyacı karşılamaya ve farkındalık yaratmaya, yazılmayanı yazmaya, söylenmeyeni söylemeye dönük yapılan; Vira Trabzon Haber‘i yeniden yayın hayatına kazandırma girişimini önemsiyorum. Siyasetin ısındığı ve ülkemizin zor bir dönemden geçtiği şu günlerde “Yazmak Lazım” diyerek ben de Vira Trabzon Haber saflarında yer almak ve katkı vermek istedim.

Sebebi şudur:

Göbeğimizin kesildiği anda teneffüs ettiğimiz havaya, hamurumuzun yoğurulup şekillendirildiği coğrafyaya, bizi yetiştiren öğretmenlerimize, mahallede oyun oynarken acıktığımızda elimize ekmek arası tutuşturan komşularımıza, karne günlerinde bizi teşvik etmek için bize harçlık veren aile büyüklerimize ve aile dostlarımıza, çikolata-bisküvi veren mahalle bakkalımıza, bir kase çorba yanında bir sele ekmeğini tükettiğimiz halde bunu hoşgörü ile karşılayan kasaba lokantacımıza, bize bu toprakları yurt olarak bırakan ve muasır medeniyet yolunda yaktığı ışık ile yolumuzu aydınlatan büyük devrimci Gazi Mustafa Kemal Atatürk’e ve silah arkadaşlarına, çağdaşlaşma ve medeniyet yolunda ‘Büyük Türkiye Cumhuriyeti’ şiarı ile görevini yaparken yaşamdan koparılan tüm şehitlerimize, bizleri ülkesine ve milletine faydalı bireyler olarak yetiştirmek için gecesini gündüzüne katan anne ve babalarımıza, aynı düşünce ile yetiştirmek üzere emek verdiğimiz çocuklarımıza borcumuzu ödemek üzere bu misyonu bıraktığımız yerden sürdürme çabası içerisinde olmaya devam edeceğiz.

Etrafımızda onca olumsuzluk varken; başımızı kuma gömüp ‘deve kuşu’ misali bir davranış sergilemek, son zamanlarda kamuoyunda yaygın bir davranış biçimi haline gelse de, bu davranış biçimini muteber görecek ya da gösterecek bir zihniyete sahip olmadığımızı ifade etmek istiyorum.

Türkiye Cumhuriyeti, maalesef Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi‘nde tarif ettiği günleri yaşamaktadır.

Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi; Mustafa Kemal Atatürk tarafından Cumhuriyet Halk Partisi’nin II. Büyük Kurultayı‘nda, 20 Ekim 1927 günü Türk gençliğine hitap etme amacıyla söylediği metindir ve Nutuk‘un sonuç bölümünü tamamlamaktadır.

Atatürk‘ün Gençliğe Hitabesi’nden bir alıntı ile devam edersem; Türkiye Cumhuriyeti 100. yılına doğru giderken ‘dahili ve harici bedhahlarla’ mücadele etmeye devam etmektedir. Ben de pek çok yurtsever arkadaşlarımız gibi bu mücadelenin bir başka kulvarında katkı yapacağım düşüncesi ile; Anayasamızın ilk 4 maddesini referans alaraktan; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası‘nı düzenleyen 2. Maddesinde ki Cumhuriyetin nitelikleri kısmında yer alan:
“– Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk Devletidir.” ilkeleri etrafında, Türkiye Cumhuriyeti’nin ‘ilelebet payidar kalması’ için kendini sorumlu hisseden bir yurttaş olarak; farklı kulvarlarda aynı hedef doğrultusunda verdiğim mücadeleyi, yazılı basında da kamuoyu ile paylaşarak; tarihin çektiği fotoğrafta ki yerimi de alarak poz vermek istiyorum.

***

Trabzonlular Başkalaşım Mı Yaşıyor?

Trabzon Şehri, tarihi geçmişi ile övünme sarhoşluğundan ayılamayıp, geleceğe ışık tutma görevi ve amacını unutan ya da fırsat bulamayan yerel yöneticilerin cirit attığı ancak Trabzon’un geçmişten intikal eden tarihi ve kültürel miraslarının yok edilmesine kişisel ya da siyasi sebeplerle seyirci kaldığı görüntüden uzaklaşmak zorundadır. Buna gönlümüz razı olmadığı gibi; seyirci de kalmak istemiyoruz.

Küresel ısınma ve bölgemizde ki çevresel etkiler sebebiyle anlam ve önem kazanan başta ilimiz Trabzon olmak üzere; Doğu Karadeniz Bölgesi’nde ki yayla turizmi için doğanın tahrip edilmesi ve bölgede ki kimi kamu arazilerinin yabancılara satışı ve peşkeş çekilmesine çeşitli sebeplerle onay veren ya da seyirci kalan yerel yöneticilere de, Trabzon Halkı daha fazla seyirci kalmamalıdır.

(Yavuz Sultan Selim’in Trabzon Valiliği yaptığı sırada yaşadığı ve oğlu Kanuni Sultan Süleyman’ın 27 Nisan 1495’te doğduğu eve takılan kapı görenleri şaşkına çevirdi. Sözcü’den İsmail Akduman’ın haberine göre Ortahisar ilçesinde bulunan ve Kanuni Sultan Süleyman’ın 15 yaşına kadar yaşadığı eve, garaj kapısı gibi yukarıya doğru katlanarak açılan panjur kapı sistemi takılması tepkiyle karşılandı.)

1918 yılında Rus işgalinden kurtulduktan sonra, tüm yurtta ki işgale direnmek üzere kurdukları Trabzon Muhafaza-i Hukuku Milliye Cemiyeti ve İstikbal Gazetesi etrafında örgütlenerek, Erzurum Kongresi’nin toplanmasına öncülük eden Trabzonlular, sahada ve işin mutfağında mücadele ederek örnek olurken; bu dönemin yerel yöneticileri ve temsilcileri sahada mücadele etmek yerine sanki Trabzonspor’un maçını tribünden ‘çekirdek çitleyerek izleyen taraftarlar’ modeli gibi yaşananları tribünden izleme kolaycılığına kaçmışlardır.

Trabzonlular ile ilgili yukarıda bahsettiğim, geçmişi ile fazlaca öykünme ve övünmesinin ana nedenlerinden biri; Geçmiş yıllarda sanatta, siyasette, sporda, kültür ve edebiyat alanında Trabzon Şehri’ni temsil eden insanların ortaya koyduğu başarılı performansı, bugün şehri temsil eden insanların ortaya koyamaması ve geçmişin gölgesinde kalmış olmaktan duydukları rahatsızlığın dışa vurumu ve kolaycılığa kaçıp o mirastan faydalanma yolunu tercih etmeleridir. Bugün şehri temsil eden insanlar, geçmişte yapılan başarılı işleri daha üst bir seviyeye taşıyamadıkları ve yeni alternatifler üretmedikleri ya da üretemedikleri için geçmişle övünme yolunu tercih ettiklerini söylemek lazımdır.

(Trabzon’un Tonya İlçesi’nde İmam Hatip Ortaokulu öğrencileri İstiklal Marşı’nın kabulünün 96’ncı yıldönümü nedeniyle düzenlenen etkinlikte, marşı Arapça okudular. Kamuoyu, İstiklal Marşı’nın Arapça okunmasına tepki gösterdi.)

Trabzonlular, son yıllarda sosyal yaşamlarında futbol ve Trabzonspor’u önceleyen bir yaşam biçimini kendilerine model almışlardır. Bir çiçek ile bahar gelmeyeceği gibi; sadece futbol ve Trabzonspor ile insanların karnı doymayacağı gibi sosyalleşemeyeceğini ve gelişemeyeceğini iş işten geçmeden anlamak zorundadırlar.

Trabzon Halkı, geçmişte olduğu gibi bugün de futbol ve Trabzonspor’un yanına güzel sanatları, kültür sanat ve edebiyat çalışmalarını da koyarak yol yürümelidir. Tiyatro sahnelerinin kapandığı, mevcutlarının da kapanma tehlikesini sürekli canlı olarak yaşadığı bir şehir, ancak ve ancak uyanık politikacıların Trabzonspor üzerinden yönettiği, yönlendirildiği bir şehir olmaktan kurtulamaz. Nitekim gerçek tam da böyledir.

Geçmişte Trabzon Şehrini yöneten ‘Şehrin hafızası’ ya da ‘Şehrin ortak aklı’ diyelim; Trabzon Şehri adına pek çok alanda doğru ve başarılı işler yaparken Trabzonspor denilen büyük markayı da yaratmayı başarmıştır. Bahsettiğimiz ortak akıl, Trabzonspor Kulübü’nün kurulması, büyümesi, gelişmesi ve gururla anlatılan başarıları yakalaması konusunda oldukça da başarılı oldu. Pek çok alanda olduğu gibi futbol alanında da ülke kamuoyunun takdirini kazanmayı başardı.

Ülkemizin uyguladığı sosyal ve ekonomik politikalar nedeniyle 1970’li yıllarda hızlanmaya başlayan ‘köyden kente, kentten büyükşehirlere göç’ konusu, tüm yurtta olduğu gibi Trabzon’da da sadece nüfus hareketliliğini etkilememiş, şehrin hafızasının ve üretkenliğinin de zayıflamasına neden olmuştur.

1980 yılında yapılan ABD destekli askeri darbe ve sonrasında ki uygulamalar, şehrin üretken ve aydın insanlarının Trabzon Şehri’nde ki yaşam alanlarını daraltmış ve şehirden ayrılması sonucunu doğurmuştur. Hafızası zayıflayan, üretkenliği düşen Trabzon Şehri, 1980 darbesi ve sonrasında çok fazla göç vererek sosyal, kültürel ve ekonomik olarak ciddi kayıplar yaşamıştır. Dolayısı ile geride kalanlar, gidenlerin yarattığı boşluğu dolduramadığı için şehrin hafızası ve üretkenliği düşmüş, maddi ve manevi olarak tutunabilecekleri tek dal olarak Trabzonspor kalmıştır. Taraftarının Trabzonspor’a olan aidiyet duygusu, bazı uyanık siyasetçilerin dikkatini çekmiş olmalı ki; Trabzonspor Camiası üzerinden siyaset üretilmeye başlanmış ve Trabzonspor Kulübü’nün siyasallaşmasının önünün açılması sağlanmıştır. Durum öyle bir hal almıştır ki; Trabzonspor Kulübü Başkanlığı’na seçilecek olan başkanı bile AKP Hükümeti belirler duruma gelmiştir.

Bu olay sadece Trabzonspor Kulübü’ne has bir durum değildir. Tüm kulüpler ya da dernekler bir şekilde AKP Hükümeti tarafından siyasallaştırılmış ya da siyasallaştırılmak istenmiştir. Siyasetin bulaştığı Trabzonspor’da taraftar arasında ayrışma, ötekileştirilme sonucu taraftar bütünlüğü bozulmuş ve Trabzonspor Camiasında ki bu ayrışma Trabzon Halkı’na da yansımıştır.

Trabzonspor’un eski başkanlarından İbrahim Ethem Hacıosmanoğlu, 2013 yılında İstanbul Zeytinburnu’nda ki Kazlıçeşme Meydanı’nda AKP mitingine katılarak seçim otobüsü üzerine çıkıp AKP’ye destek konuşması yapması Trabzonspor’un siyasallaştığının en önemli kanıtlarından birisi olarak karşımıza çıkmıştır. Verilecek örnekler oldukça fazladır ancak şuanda görev yapan Trabzonspor Kulübü Başkanı Ahmet Ağaoğlu ile ilgili bir örnek verelim.

Ahmet Ağaoğlu, 31 Mart ve 23 Haziran 2019 seçimlerinde İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı seçilen Trabzonspor eski yöneticisi ve Divan Kurulu Üyesi Ekrem İmamoğlu’nu hala makamında ziyaret ve tebrik edemediği gibi bayram gezisi için memleketi Trabzon’da bulunan İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu, ‘Trabzonspor Kulübü’nde ki bayramlaşmaya gelebilir’ düşüncesiyle, bayramlaşmayı erteleyerek, gülünç duruma düşmesini bile içine sindirebilmiştir.

Oysa ki; 2002-2003 yılları arasında Özkan Sümer başkanlığında Trabzonspor’da Ekrem İmamoğlu ile birlikte yönetim kurulu üyeliği yapan Ahmet Ağaoğlu’nun bu tavrı, Trabzon geleneklerine, kültürüne yakışmamış ve tarih kayıtlarında ki yerini almıştır.

Uzun lafın kısası şudur: geçmişte şehrin ortak aklı ya da şehrin hafızası Trabzonspor’u yönetiyorken; şimdilerde Trabzonspor’un aklı, şehri ve şehrin insanlarını yönetmektedir. Trabzonspor sevgisi abartılarak büyütülmüş ve bir canavara dönüştürülmüş; güzel sanatlar, resim, heykel, edebiyat ve tiyatroyu yutmasına maalesef engel olunmamıştır. İş öyle bir noktaya gelmiştir ki; ekonomik çöküntüler sebebiyle iş yapamaz hale gelen esnaf, düştüğü durumun nedenlerini araştırmak, kafa yormak ve çözüm üretmek yerine kendine bir eğlence ve vakit geçirme aracı olarak ‘Köksal Baba’ gibi fenomenler yaratmış ve onunla gününü-gün etme yolunu tercih etmiştir.

Geçtiğimiz hafta sonu Trabzon’da oynanan ve Trabzonspor’un 2-0 galibiyetiyle sona eren Fenerbahçe maçı öncesinde statta açılan bir pankart, maç sonrası sosyal medya mecralarında maçın önüne geçmiş ve tartışma konusu olmuştur. Atatürk’ün ‘Ne Mutlu Türküm Diyene’ sözünün de kullanıldığı pankartta; rakip taraftarların “Bu pankartta Osmanlı padişahları yer alırken, Ülkemizin kurucu önderi Mustafa Kemal Atatürk’ün fotoğrafı neden yoktur?” eleştirisi 2-0’lık mağlubiyet kaynaklı olsa da; haklı bir eleştiri olduğunu da belirtmek isterim.

Bir kere; böyle bir pankart, Trabzonspor Kulübü yöneticilerinin bilgisi, müsaadesi olmadan asılmaz ve asılamaz…

Pankartta yazılanlarda bir yanlış yoktur, eksik vardır. Trabzon; Fatih Sultan Mehmet’in fethettiği, Yavuz Sultan Selim’in yönettiği ve Kanuni Sultan Süleyman’ın doğduğu şehirdir. Bu sözlerin doğru olduğunu ifade etmek isterim. Eksik ise; Osmanlı döneminde görev yapan ismi geçen padişahların kazandırdığı toprakları, sonradan görev yapan padişahların koruyamaması, kaybetmesidir. Kaybedilen ve işgale uğramış toprakları yeniden bize kazandıran ve vatan yapan büyük komutan ve büyük lider Mustafa Kemal Atatürk’ün hakkını teslim etmemek, O’na gerekli hassasiyeti göstermemek; yukarıda bahsettiğim siyasallaşmanın sonucu olarak karşımıza çıkmakta ve bizlere yakışmamaktadır.

Mustafa Kemal Atatürk, Trabzon’u 3 kez ziyaret ederek Trabzon’a verdiği önemi göstermiş, Trabzonlular da, duydukları saygı, sevgi ve memnuniyetin göstergesi olarak, konakladığı evi satın almak suretiyle kendisine hediye etmişlerdir. Mustafa Kemal Atatürk, tüm malvarlığını Türk Milleti’ne bıraktığı vasiyetini, 1937 yılında Trabzon’a son kez gerçekleştirdiği ziyaretinde; kendisine duyulan sevgi ve saygının göstergesi olarak hediye edilen Atatürk Köşkü‘nde yazmış olduğunu, bu pankartı hazırlayanlara ve müsaade edenlere hatırlatmak isterim.

Yukarıda bahsettiğim; ‘Trabzonlular’ın geçmişi ile övünme ve öykünme refleksi‘ burada da maalesef vücut bularak karşımıza çıkmıştır. AKP Hükümeti döneminde Trabzon Şehri’ni her alanda temsil eden yöneticileri, Trabzon’da daha önce benzerlerine çokça rastladığımız ve yukarıda örneklediğimiz yeni bir skandala imza atmışlardır. Kimileri işgüzarlığı sebebiyle kimleri ise; çapsızlıkları nedeniyle ortaya çıkan bu hoş olmayan yanlış işlere Trabzon Halkı daha fazla müsaade etmemelidir.

Trabzon Milletvekiline Darp Olayı ve AKP’li Yöneticilerin İçler Acısı Tavrı!

Geçtiğimiz günlerde TBMM’nde yapılan bütçe görüşmeleri sırasında yaşanan münakaşayı yatıştırmak üzere araya giren İYİ PARTİ Trabzon Milletvekili Dr. Hüseyin Örs’e yapılan saldırı ve sonrasında ki gelişmeler bize şunu gösterdi ki; Trabzon Şehri ve Trabzonlular bir başkalaşım yaşamaktadır.

Trabzon Milletvekiline yapılan saldırı ve darp olayı sonrasında gördük ki; Kamuoyunda taraflı tarafsız pek çok kişi İYİ PARTİ Trabzon Milletvekili Hüseyin Örs’e saldıran ve darp eden AKP Bursa Milletvekili Zafer Işık’ı kınayıp, ayıplayıp, tepki gösterirken; AKP’nin Trabzon ilini temsil eden gerek milletvekilleri gerekse de yerel yöneticileri kınama ifadelerinden uzak ve sadece geçmiş olsun mesajları ile “ne şiş yansın ne kebap” hesabı durumu geçiştirme gayreti içerisine düşmüşlerdir. Asıl üzüntü verici olay ise; çok güçlü bir yerel medyaya sahip olan Trabzon Şehri’nde hiç bir basın kuruluşu, AKP’nin yerel yöneticilerinin içler acısı hale düşmüş bu davranışlarını bile kamuoyu ile paylaşmaması olmuştur.

Trabzon Milletvekiline barbarca bir saldırı gerçekleştiren AKP Bursa Milletvekili Zafer Işık’a kendi iradesi ile kınama dahi yazamayan, kamuoyunda ve sosyal medya mecralarında oldukça tepkiye neden olunca da, gelebilecek eleştirilere ön almak için; “Sayın Hüseyin Örs’e geçmiş olsun dileklerimizi iletiyor ve acil şifalar diliyoruz” anlamına gelen mesajlar yayınlayan; kendini ifade etmekten aciz yerel yöneticilerin, Trabzon Şehri’nin hakkını ve hukukunu müdafaa edeceklerini düşünmek ya da beklemek saflık derecesinde bir iyi niyetli yaklaşımdan başka bir şey değildir.

AKP Trabzon Milletvekili Salih Cora‘nın geçmiş olsun mesajı dahi yayınlamadığı olayda, AKP’nin yerel yönetici ve temsilcileri bakınız neler yazmış:

Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Zorluoğlu

AKP Trabzon Milletvekili Bahar Ayvazoğlu

AKP Trabzon Milletvekili Adnan Günnar

AKP Trabzon Milletvekili Muhammet Balta

Trabzon/Ortahisar Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç