Bakan olmadığı halde Celal Bayar’da oradadır.

O gece hep başlık meselesi konuşulur.

Hazır bulunanlardan herkes bu konuda bir şeyler söylerler.

Biri şu fıkrayı anlatır.

Sultan Mahmut Askerlerine kavuk yerine miğfer giydirmek ister.

Fakat böyle bir şey için Şeyhülislamdan bir fetva alınması lazımdır.

Sultan Şeyhülislamı sarayın bahçesinde kabul eder.

Kendisi güneşi arkasına alır,

Şeyhülislam ise güneşe karşı kalır.

Miğfer meselesini böylece bir çeyrek saat tartışırlar..

Güneş gözlerinin içine girdiği için Şeyhülislam mütemadiyen eliyle gözlerini gölgelemeğe çalışmaktadır.

Bu acayip hareketlerinin huzurda pek yakışıksız kaçmasının da farkındadır.

Tam o sırada Sultan Mahmut:

-Efendi hazretleri,

Görüyorum ki güneşe karşı siz benim önümde on beş dakika bile zor dayanabildiniz

Ya benim arslanlarım kefere önünde ve güneş karşısında satlerce,

Günlerce nasıl dövüşsünler.

Der demez Şeyhülislam fetvayı verir.

Verir ama yine de devrin o taassup havası içinde miğferler askerlere giydirilemez.

Hâlen o güneşlik miğferler askeri müzededir!

Fesin de böyle bir öyküsü vardı.

Onu da başka biri anlatır:

Sultan Mecit Mora’dan İstanbul’a dönen Enderun’dan yetişme Koca Hüsrev Paşa’yı kabul eder.

Sultan epeydir kavuğu bir başka uygar başlık ile çoktandır değiştirmek arzusundadır.

Paşa’nın Mora’dan getirdiği yanındaki muhafızların başlıkları Padişah’ın dikkatini çeker.

O başlıklar kırmızı renkte yumuşak olup başa tas gibi,

Enseye sarkık giyilen siyah püsküllü şeylerdir.

İsmi Mora Frijyen olan ve tamamen Yunan kökenli başlıklar Mora’da olduğu gibi Fas’ta da, Tunus’ta da giyilirlerdi.

Yeniçerilik kaldırıldığı sıralarda ilk defa adı fes olan bu Yunan kökenli başlıklar,

Padişahın kalyoncu neferlerine giydirilmiş,

Sonra da  fermanlarla tüm Osmanlılara temin edilmişti.

İşte o zamanlar softalar ayaklanmışlar:

-Fes gâvur işidir.

Haramdır.

Diyerek devriminden sonra da aynı softaların:

-Şapka gâvur işidir.

Haramdır..

Diyecekleri gibi.

(Hikmet Bil. Atatürk’ün sofrası. Uncu yayınları. S: 95-96. 1981. İstanbul)

25.08.2022. Alaeddin USTA. Ankara.

Nadir insanlarındandır Türk halkı.

Örf,

Adet,

Ve gelenekleri neredeyse kanun hükmündedir.

Yazılı değildir.

Nadiren bazı dergilerde,

Ve kitaplarda değinilse de genellikle yazılı kaynakları yoktur.

O kadar ki;

Sanırım 2016 yılıydı.

Değerli bir dostumla Dil Tarih Coğrafya Fakültesine gittik.

Amacımız Doç. Dr. Berdi SARIYEV’İ ziyaret etmekti.

Fakültedeki odasına çıktığımızda Sayın SARIYEV merdivenin başındaydı.

Kendisine; Hoca’m zahmet ettiniz dediğimde bana; “asla” dedi.

Odasına girdiğimizde makamına geçip oturmak yerine “Ne içeceğimizi” sordu.

Tekrar otur talebimize aldırış etmeden.

İkramlarını yaptı.

Ve yine ayakta, Türkmenceye çevirdiği Büyük Atatürk’ün Nutuk’unu çekmecesinden çıkardı.

Sonra da adlarımıza imzalayarak bize verdi.

Kitap Türkmence ve Türkçedir.

Ancak unutulmamalıdır ki bu örf, adet ve gelenekler evrensel hukuka asla aykırı değildir.

Şahsen çok mutlu olmuştum.

Kitabı da imzalayarak,

Şöyle yazdı: “Hormatlı Alaeddin USTA’ya in onat arzuwlar bilen. 10.02.2016”

Karşılıklı teşekkürleşmeden sonra da kalktık.

İçtiğimiz kahve,

Kamuya ait bir makam odası,

Ve oradan ayrılmak zorunda kaldık.

Değerli SARIYEV, bizi yine merdiven başına kadar uğurladı.

Israrlarımıza rağmen.

Sonunda da gerek kahveyi zamanında almanız,

Gerek benim odamdan 7 adım gelmem kültürümüzün parçasıdır.

Zira misafirlerimizi bizler evimizden 7 adım uzağa kadar gider ve uğurlarız.

İşte tam da bu sırada YURT-KUR’un Ankara Site yurdunda görevli iken Türkmen ve Türk çocuklarının kavgasına şahit olmuş ve araya girmiştim.

Sonuçlarını da öğrenince şaşırmıştım.

Sonunda da Yıldırım Beyazıt ve Timur arasında Ankara ovasında yapılan savaşta bilindiği gibi Timur savaşı kazanmıştı.

Haklı olarak Orta Asya’dan gelen Türk öğrencilerin iddiası şuydu: Timur kazandı ama “Savaş ganimeti” almadan döndü.

Bunun anlamı şu idi: Değerli Türk kardeşlerimiz siz “yoldan sapıyorsunuz. O nedenle size bir uyarımızdı.”

Türk çocuklarımız ise bunu kabul etmediklerinden aralarında tartışma büyümüştü.

Sayın SARIYEV ne kadar haklı imiş.

Zira “Tarihini bilmeyen milletlerin coğrafyasını başkaları çizer.” noktasındaydık.

Bugün kanımca çok daha ileri noktadayız.

Zira örf, adet ve geleneklerimiz tamamen cukkaya bağlanmış.

Hangisi olacak yangın.bu:

Dini yok,

İmanı yok,

Acıması yok.

Canı nereden istiyorsa oradan saldırıyor.

Hem sağlı,

Sollu ataklarla geliyor.

Ne zaman,

Nerden hangi hızla eseceği belli olmuyor.

Geliyorum diye de haber vermiyor.

Bir bakıyorsunuz ki küllenmiş gibi,

Diğer yandan bakıyorsunuz en militarist saldırı ile ortaya çıkmış.

Yakıyor,

Yıkıyor,

Öldürüyor,

Kurutuyor,

Ve nihayet acımacızca can yakıyor.

Yaşlı genç demeden,

Yoksulluğa zarar veriyor demeden,

Damı,

Çatısı demeden,

Oğlan,

Uşak demeden,

Tavuk,

Keçi,

Koyun,

İnek demeden,

Kaplumbağa,

Kuş,

Yılan,

Tilki,

Kirpi,

Sansar,

Çakal,

Ayı,

Geyik,

Böcek demeden silindir gibi ezip geçiyor.

İyi da amacına erişiyor mu?

Kanımca hayır.

Yangının ne amacı olabilir.

Aptalların,

Cahillerin,

Ve acımasızların hedefine hizmet etmekten gayrı.

Yine çoğunluk da bu eserin Büyük Atatürk dönemine ait,

Yani cumhuriyet dönemi tarih kitabı zanneder.

Hâlbuki 8 ciltlik bu kitap 1918-1921 dönemine ait tarihi bir romandır.

Hasan izzettim DİNAMO 1909 yılında Trabzon Akçaabat’ın eski adıyla Ahanda köyünde dünyaya geldi.

Aynı yıl içinde ailesi İstanbul’a göç etti.

Hasan 5 yaşına geldiğinde, ailesi Akçaabat’a dönerken Samsun’da kaldı.

Birinci Dünya Savaşında bu kalabalık aile, Hasan’la birlikte iki kız kardeşi bir yana yok oldu.

Babaları Ahmet Çavuş’la ağabeyleri Ali Kafkas cephesinde Enver Paşa’nın ünlü “Sarıkamış Taarruzun”da şehit olduktan sonra, ailenin öteki kişileri de açlıktan öldüler.

Hasan iki kardeşi ile o yıllarda “Darületaym” adı verilen Samsun Öksüzler Yurdu”na alındı.

Oradan da İstanbul’daki öksüz yurtlarına gönderildiler.

Bu yurtlar dolaşması, yaşaması on iki yıl sürdü.

İlkokulu Beykoz Bigados (Selim Paşa) Amasya öksüz yurtlarında okudu.

Sonra Amasya Ortaokulu, Sivas Öğretmen Okullarında okuyarak 1931 yılında öğretmen çıktı.

Malatya, Adıyaman’da öğretmenlik yaptı.

Gazi Terbiye Enstitüsü’ne girdi.

Üç yıl okudu.

Bundan sonra da öğretmenlik mesleğinden ayrılmak zorunda kaldı.

Hasan İzzettin DİNAMO şiirler karalamaya 12 yaşlarındayken başlamıştı.

İlk şiiri Giresun’da yayınlanan “İzler” dergisinde çıktı.

Sonra Servet-i Fünun”da “Taşan” (Merzifon)da “Yürüyüş”, Samsun’da “Adım”, Sivas’da “Yeni Edebiyat”da, “Yeni Yol”da, “Yeni İnsanlık”da, “Sokak”da, “Küllük”de şiirler yazdı.

1931 yılında iki öğretmen arkadaşı ile birlikte “Adsız Kitap” adlı şiir kitabı yayımladılar.

1937’de ise Ankara Cezaevinde iken “Deniz Feneri” adlı bir kitabı çıktı.

1939’dan 1945’e dek yayınlanan şiirlerinin hemen hepsi İngilizce’ye ve başka dillere çevrildi. “Ateş Yılları” ve “Savaş ve Açlar” adlı iki romanı yayınlanmıştır.

Yazarın tedirgin yaşayışı süresince on beşe yakın romanı üç bini aşkın şiiri kaybolmuştur.

Almanca,

Fransızca,

İngilizce bildiğinden;

Küçük çeviriler,

Küçük kitaplar yazarak özel dil öğretmenliği yaparak yaşayışını ölünceye kadar sürmüştür.

“Kutsal İsyan” adlı kitabı için belgeleri karıştırarak,

Gerekli kişileri dinleyerek 20 yıl çalışmıştır. (Hasan İzzettin DİNAMO. Kutsal İsyan. May yayını. C: 8. S: 6. 1975. İstanbul)

Bir süredir de tedavi görüyor.

Daha doğrusu görmek istiyor.

Önce Ankara Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesine havale edildi.

Tetkikler yapıldı.

İlaçlar verildi.

Sonra da yerleşim alanları olan Antalya’ya dönüldü.

Gel gör ki Antalya Tıp Fakültesi bir ilacı kullanma ihtiyacı hissetti

Ama o konudaki patoloji testleri eksik yapılmışmış.

Ancak gerekli testlerin tamamlanarak “akıllı ilaç” denemek için kayıtlara bakılır.

Böyle bir test yapılmamışmış.

Her ihtimale karşı da;

0312 202 54 88,

İle 0312 202 54 99 nolu telefonlar da verilmişmiş.

Bunun aslını öğrenmek üzere arkadaşımın ricası üzerine,

Ankara’da yaşadığımdan Ankara Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesine gittim.

Maruzatımı,

Ve arkadaşımın bana WatsApp’tan gönderdiği bilgileri ilgili memure hanıma verdim.

Baktı.

Odasına gitti.

Hocası ile görüştüğünü söyledi.

Sonra da içeriden;

“Sayın Meslektaşım” diye başlayan el yazısı bir mektup gönderdi.

Hastamızın tetkiklerinin Aralık 2020’de yapıldığını,

O zaman bu tetkiklerin yapılmadığını,

Hastanın bu testlerinin yeniden bakılabileceğini söyleyen mektubu değerli arkadaşıma gönderdim.

İl dışında olduğundan da telefonlarını istedim.

Israrla vermek istemediler.

Vermek istemediler.

Sonra kardeşim il dışından aramak zorunda kalabilirler deyince yukarıdaki numaraları verdiler.

Gelin görün ki o numaralara cevap almak olanaksız.

Şimdi Avrupa,

Evrensellik diye haykırmamın nedeni bu.

Çalışan telefonu neden vermiyorsunuz?

Hastanızdan neden kaçıyorsunuz?

Hasta sizin velinimetiniz değil mi?

O zaman sizin güvenilirliğiniz kalır mı, diye kendime sordum.

Can havliyle de kendimi dışarı atıp bir köşede dinlenmek istedim.

Hastanenin her tarafı ören halinde.

Ağaçlar budanmamış,

Çimenler yerine toprak zemin oluşturulmuş.

İşte bu hastane tedavi dağıtıyor/muş.

Haber:

1. Bir olay, bir olgu üzerine edinilen bilgi, salık.

2. İletişim veya yayın organlarıyla verilen bilgi.

3. Bilgi.

4. Yüklem (TDK sözlüğü. S: 1019. 2011. Ankara)

Haber:

1. Son ve yeni havadis, bilgi.

2. Ağızdan ağıza dolaşan söz.

3. Hâdis. (Ferit Devellioğlu. Osmanlıca-Türkçe Sözlük. Kurtuluş Ofset basımevi. S. 303. 1993. Ankara)

Hemen ardından ha haberin kime gerekli olduğunu,

Neden olduğunu öğrenmek gerekir.

Sanırım kimse haberin/haberlerin;

Koyuna,

İneğe,

Kaplumbağaya,

Tilkiye,

Defne ağacına,

Karaçama,

Sarıçama,

Karıncaya,

Köpeğe,

Kediye gerekli olduğunu söyleyemez.

Bir tek kala kala insan kaldı.

Yani haber sadece insana gerekli.

İnsan haberi nereden alacak?

İşte zurnanın “zırt” dediği yer burası.

Bu noktada bazıları haberi benim istediğim gibi alacaksınız.

Aksi taktirde size “haber maber yok” diyor.

Bazıları ben yapıyorum haberi ne yapacaksınız diyor.

Hemen bu noktada sormalıyım: Haberi kim/kimler öğrenmek ister?

Elbette haberin muhatapları.

Cebime dokunursa,

Çevreme dokunursa,

Sağlığıma dokunursa,

Eğitimime dokunursa,

Bilgime dokunursa,

Yaşam tarzıma dokunursa,

Yatma-kalkma saatlerime dokunursa. Vs.

O zaman haberin elde edinilmesi zorunludur.

İşte yine zurnanın “zırt” dediği yere geldik.

Haberi kimsen ve nasıl alacağız?

Zira haber gizlemek adet,

Ya da ifşa etmek suç oldu abi!

Ben de aynı görüşteyim.

Güç,

Kuvvet,

Otorite,

Zayıflığın en zayıf halkası,

Onlara sahip olanların zaaflarıdır.

Bu hemen her konu için geçerlidir.

Dünyanın her yerinde siyasetçinin parayla ilgisi olanlar,

Kendi zayıf halkalarını kendileri oluştururlar.

Güçleri bu noktada zayıflar,

Kuvveti para azaltır.

Zayıflık da buradan başlar.

Bu hemen her konu için geçerlidir.

Sadece siyasetçi için değil,

Asker için,

Doktor için,

Hukukçu için,

Dış işleri mensubu için,

Ticaret bakanı için,

Sanayi bakanı için,

Milli Eğitim bakanı ve alt kuruluşları için.

Kısaca para: El kiridir.

Kısaca para: Köpeğin bile yemediği bir şeydir.

Kısaca para: Bu dünya için geçerlidir.

Kısaca para: Ahirette yeri yoktur.

İnsan ömrü ne kadar uzunsa paranın da o kadar değeri vardır.

Ömrü çok kısa olmayanların çok kısa,

Çok uzun olanların da yaşadığı sürece.

Ama herkes onu bırakıp sonra defnedilecektir.

Bu nedenle elde edilmek istenen para bu kadar değersizdir.

Elbette şu sorulabilir:

Kimin için?

Kefenin cebi olmadığına göre?

“Alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste.”

Yapılacak iş hak sahibi olmaktır.

O hak da alana ait olmalı.

Bunun inançla,

Yaşam tarzı ile ilgisi yoktur.

Bunun tek nedeni vardır o da: Gözü doymamaktır.

İşte o nedenle; Acımayana acımazlar.

1998’den beri de aralıksız yaşadığım şehir olan Ankara adeta yanıyor.

Bugün 20 Temmuz 2021.

Gölgede hava sıcaklığı 41 derece.

Balkonda oturmuş Hasan İzzettin DİNAMO’nun Kutsal İsyan adlı kitabını okuyorum.

Saat 15 civarı.

Karşımda Pir Sultan Abdal İlkokulu.

Okulun bahçesi göz hizamda.

Hem de 8. katta oturmama rağmen.

Görme alanım içinde geniş bir parkımız var.

Zaman zaman o parkın içinde yürüyüş yapıyorum.

Bazen 5,

Bazen 10 bin adım yürüyerek.

Kışın parkımızda tilki bile şov yaparken,

Kanatlı hayvanlardan başlıcaları;

Saksağan,

Serçe,

Güvercin,

Karatavuk,

Sığırcık ve mevsimine göre diğer kuşlar.

Ama yaz başında gelen kanarya kuşlarını izlemek en büyük zevkim.

Zira yürüyüş parkının her iki tarafındaki akasya ağaçlarının oluşturduğu adeta tünel içinde gösteri yapan kanaryalar.

Sesi ile doyumsuz şov yapan bu kuşlar şimdilerde zor durumda.

Site/mahallemiz içindeki önce ev için alınıp,

Sonra sokağa bırakılan başıboş köpekler,

Yaşadığım apartmanın bize bakan yamacında, zaten eğim nedeniyle zor büyüyen çam ağaçlarının altını öyle bir ovmuş ki, adeta tünel yaparak bu sıcaktan, kendilerine sığınak yapmışlar.

Tünelden boşalttıkları toprağı da sokağa boşaltıvermişler.

Bağlı olduğumuz Etimesgut Belediyesi personeli de buradan geçmekte,

Adeta kör,

Ya da şaşı gibi buraya bakmaktadırlar.

İşte bu hayvanların halen burada yaşayanları bir araya toplanmış,

Bir ağaç gölgesine sığınmış,

Ağızları açık,

Dilleri dışarda bugün.

41 derecede yaşıyoruz abi.

Ankara da klima istiyor abi!

Pandemi nedeniyle sokağa çıkamadığım günleri anımsıyorum.

Tatil beldelerine gitmemiş olsaydı mahalle halkımız, bu sıcakta evine kapanmak zorunda kalacaktı bugün.

O nedenle yanıyoruz abi!

Yaz tatili,

Dinlenme zamanının yarısı bitti.

Bugün itibariyle dönüş başladı.

Elbette tatiline bugünden sonra da başlayacak önemli bir kesim var.

Yani neredeyse gidenle,

Gelenler birbirini yolda karşılayacak.

Sırf tatil yapmak,

Dinlenmek,

Eğlenmek nasıldır?

Ya da nasıl anlamalıyız.

Bilim sıcak yerlerde öğle saatlerinde güneşin yakıcı sıcağından uzak durun diyorlar,

Uyan yok.

Plajlarda çocuklarınızı koruyun diyorlar,

Umursayan yok.

Piknik alanlarınızda ateşini iyi söndürün diyorlar,

Aldırış eden yok.

Yani yine;

Büyük bir çoğunluk öğle sıcağında güneşin altında,

Hâlâ plaj ya da göllerde başta çocuklarımız boğuluyor,

Hâlâ ormanlarımız cayır cayır yanıyor.

Bu da birilerinin ekmeğine yağ sürüyor.

Ama en önemlilerinden biri gidiş-dönüş yolculukları.

Pazartesi günü itibariyle de başlanır;

Bu bayram da kaç kişi kaybettik,

Kaç trafik kazası oldu.

Yazlığı nedeniyle uzun süre kalanlara sözüm yok,

Ama bir hafta,

Ya da 15 gün tatil için gidenlerin özel araç kullanmalarına doğrusu şaşıyorum.

Bir çile çekerek,

Yorularak araç kullanarak hedefe ulaşmak var.

Bir de neredeyse şehirlerarası çalışan araçlarda tabir yerinde ise yemekli yataklı gitmek var.

Ondan sonra da:

Yok fakirlik,

Yok geçim derdi,

Yok para sıkıntısının olduğuna ben de inanmıyorum birileri gibi.

Yoksa bizde yok,

Yoksulluk ise çok.

Ama millet olarak gösterişten,

Cakadan zevk alıyoruz abi.

Sonra da cumhurbaşkanının yaptıklarını eleştiriyoruz.

Kanımızda var abi.

Her iki atasözünün de açılımı şöyle yapılmıştır: Güçsüz kimseyi ezmek kolaydır.

Kanımca bu açılık yetmez.

Detaylandırılmalıdır.

Güçsüz kime denir?

Güçsüzlük nasıl oluşur?

Güçsüzlerin güçsüzlükleri nasıl oluşur?

Güçsüzlük kader midir?

Güçsüzlüğü bilerek tercih eden olur mu?

Güçsüzlük neden zordur?

Bu sözlerde güçsüzlük, eşeğin alçak oluşu ile ilişkilendirilmiştir.

Halbuki günümüzde alçak olan atlar da var.

Ama eşek bilerek kullanılmıştır.

Zira sözler çok eskidir.

Eski oluşu nedeniyle de iş için kullanılan hayvanlardan alçaklık sadece eşeğe yakıştırılmıştır.

Pony atlarının boyun yüksekliği 150 santimdir.

Eşek de cinsine göre değişmekle birlikte yaklaşık bu boydadır.

Atlar, 5.500 seneden beri yaşamakta ve ömürleri de 20-30 sene kadardır.

Eşekler ise daha uzun yaşarlar. (25-35)

Eşekler de yaklaşık 5.500

Ama eşeklik onların kaderidir.

Neden mi?

Dünyaya eşek olarak geldiklerinden.

Peki ya insan?

İnsan neden bu kadar alçalır?

Alçalmaktan haz duymak nasıl bir şey?

Ama; “Gerçekler hiçbir zaman şüphelerden kötü olamaz.” dersek insanı insana mahkûm eden,

İnsanı insana karşı güçsüz kılan neden/nedenler neler olabilir?

İnsan bu kadar güçsüzlük,

Acizlik içine nasıl düşer?

Her insan eşit yaratılıp da adil olmayacak şekilde nasıl yaşar?

Bunun sebebi/sebepleri nelerdir?

Eşit yaratılan insan eşit şartlarda dünyayı terk ediyorsa,

O zaman sorarım sorun nerede?

Kanımca esas sorun insanın kendisidir.

Görevden alındı.

Yeniden göreve getirildi.

Yeniden fitne fesat çıkardı.

Yeniden görevden alındı.

Ve fakat yeniden iktidara getirildi.

Son olarak da yeniden görevden alındı.

Kanım odur ki Türk halkına düşmandı.

Yani kayınpederi Vahidettin gibi o da İngiliz dostu idi.

Hem de kendi milletinden daha fazla sevdiği İngiliz dostu.

Vahidettin’le birlikte Türk milletini sindirmek,

Ve İngilizlere vatanı teslim etmek için her yolu denedi.

Döneminde Şeyhülislam Dürrizade Abdullah Efendi ile öyle bir fetva hazırladı ki, yenilir yutulur cinsten değildi.

Unvanını da “Yazan Fakir Dürrizade Seyid Abdullah” olarak kullanarak.

Fetva bu unvanla imzalandı.

Yunan uçakları ile bu fetva tüm Anadolu’ya havadan atıldı.

Bu fetvadaki en önemli karar; “Gazi Mustafa Kemal’in bulunduğu yerde görülüp öldürülmesi” idi.

Bunun üzerine Gazi Mustafa Kemal Ankara’da idi.

Ankara müftüsü de Rıfat “BÖREKÇİ” idi.

O Rıfat BÖREKÇİ ki, Gazi Mustafa Kemal’in yokluk içindeki mücadelesine katkı olsun diye eşinin biriktirdiği parayı Mustafa Kemal’in emrine vermiştir.

BÖREKÇİ arkadaşlarıyla oturup Dürrizade Abdullah Efendi’nin fetvasına karşılık yazma ihtiyacı gerektiğini,

Bu nedenle hemen bir hazırlık yapılması gerektiğini arkadaşlarıyla paylaştı.

BÖREKÇİ ve arkadaşları Dürrizade’nin fetvasının;

İngiliz ürünü olduğunu,

Asla doğru olmadığını söyleyip,

Ankara’nın şahsında Anadolu’daki mücadelenin gerçek mücadele olup, gerekçelerini ortaya koymuştur.

Ancak; “Ankara fetvasından önce Şeyhülislam Dürrizade Abdullah Efendi’nin yazdığı fetva Konya’ya büyük saygılarla ulaşmış, halkından memurlarına dek hemen herkesi teröre benzer bir baskı altına almıştı.” Hasan İzzettin DİNAMO. Kutsal İsyan. May yayını. C: 6. S: 285. 1974. İstanbul”

İşte bu fetva birçok yerde amacına da ulaşmıştı.

Ancak Gazi Mustafa Kemal’in mücadelenin yalnız savaş alanlarında değil,

Psikolojik olarak da yapılması gerektiği konusundaki uyarıları karşısında bu fetva kısa sürede zararsız hale getirilmiştir.

Ne zaman,

Niçin söyledi bilemiyorum.

Ama önemli bir atasözü olduğuna inanıyorum.

Günümüzle mukayese edersek;

Eski nedir?

Eskiye rağbet var mı?

Eskiye ne zaman rağbet olur?

Eskiye neden rağbet olur?

Şimdilerde bir çok televizyonlarda “eskiye rağbet olduğu” kanısı yaygın.

Hatta ülkemizin,

Özellikle büyükşehirlerde bu konuda semt pazarları açılmakta.

Hatta söylenenler doğru ise de iyi satış yapılmaktadır.

Eskiye ilgisi olan,

Eskiye rağbet gösteren,

Her türlü koleksiyona meyilli olan birisi olarak,

Türkiye’nin birçok yerinde bu tür pazarlara gittim.

Alışverişte yaptım.

Aldıklarımdan da memnunum.

Ancak bir ara Almanya’ya konferansa davet edilmiştim.

Dostlarım bana;

Nereyi gezmek istediğimi sorunca;

Ben de önce eski/antika eşya satan yerleri,

Sonra da müzeler demiştim.

Hem beraberimde olan Türkler,

Hem de başka ülkelere ait Türkologlar şaşırmıştı.

Nedenini sorduğumda da: Türkiye’den bu görüşte insanlar buraya az gelir demişlerdi.

Doğrusu ben de utanmıştım.

Ama insanlar haklı idi.

Nasıl mı?

Hemen her ilimizde müzemiz var.

Haklı olarak; tarih, kültür ve sanatına bağlı olarak bazı illerde çok fazla müze varken,

Örneğin: İstanbul, Ankara, İzmir ve Bursa gibi.

Bazı illerde de sınırlı sayıda,

Örneğin: Adıyaman’da 1, Bartın’da 1, Bolu’da 1 gibi.

Ama yerel halkı buraları kaç defa ziyaret etti.

Hatta yerel halkı müzelere hangi şartlarda gidilebileceğini,

Ve hangi günler kapalı olduğunu bile bilmeyenler çoğunluktadır.

Ancak bir istisnası vardır. O da elbette Anıtkabir.

Zira Anıtkabir adeta herkesin yerel müzesi gibidir.