Ama asla kayıtsız kalamayacağım bir ayıbı görmezden gelmem de vicdanımı son derece rahatsız ederdi.

İsmi Trabzon’u aşmış, Türkiye’yi sarmış, dünyaya mal olmuş, milyonların gönlüne girmeyi başarmış sadece futbol değil, yaptıklarıyla, söylemleriyle filozof olarak tanımlanan çok kıymetli Özkan Sümer’i kaybetmenin derin üzüntüsünü yaşıyorum.

Kim olarak; Trabzonspor’un varoluş mücadelesini yani asıl kimliğini bilen ve aynı devrimciliğin sürmesi için son derece hassasiyet göstermeye çalışan bir taraftar olarak…

Bu mücadelenin baş kahramanlarından Özkan Sümer’in ölümü, Trabzonspor’un bu ruhunun da ölümü gibi geliyor bana…

Bu duruma da ayrıca üzülüyorum…

Gördüm çünkü o ruhun öldüğünü Özkan Hoca’mızın cenazesinde gördüm…

Özkan Sümer’in hastalığının ne olduğu biliniyordu.

Hastanedeydi ve hayat mücadelesi veriyordu…

Trabzonspor’un bu durumdan haberi vardı.

Akyazı’da yapılan Futbol Akademisi’ne Özkan Sümer’in adını verdiler. Binanın açılışı erkene alındı. Tören yapıldı.

Törene; Trabzonspor’dan Genel Sekreteri Ömer Sağıroğlu, Başkan Yardımcısı Emin Kahraman, Sağlık Kurulu Başkanı Yaşar Kibar Güven İdari İşler,Tesisler ve Stadyum Sorumlusu Lokman Sadıklar ve Divan Kurulu Başkanı Ali Sürmen katıldı.

Başkan Ahmet Ağaoğlu yoktu.

Asbaşkan Mehmet Yiğit Alp yoktu…

Yıllar sonra ilk defa Özkan Sümer’in adı şehirde yaşatılma kararı alındığı için o atmosferde yoklukları çok da göze batmadı.

Özkan Hoca, 21 Aralık en uzun gecenin sabahında sabah 05.00 sularında vefat etti.

Hastane odasındaydım. Erken uyandım. O gün ablamı ameliyata gönderecektim.

Telefonuma gelen mesaja bakakaldım…

“Tören-cenaze nasıl olacaktı?

Yer yerinden oynamalıydı…

Özkan Sümer bu ya… Özkan Sümer…

Pandemi vardı…

Trabzonspor ne yapacaktı?” diyerek beklerken bilgiler geldi…

“Cenaze namazı İskenderpaşa’da saat 14.00’da.”

Ablamı ameliyata gönderdim, cenazeye gittim.

Pandemi kuralları olmasına rağmen Özkan Hoca’yı sevenleri son yolculuğunda yalnız bırakmamıştı.

Yine başkan Ahmet Ağaoğlu yoktu, Mehmet Yiğit Alp yoktu…

Trabzonspor’da çalışan bir arkadaşa “Başkan nerede?” diye sordum.

“Trabzonspor kafile olarak Hatay deplasmanına gitti” dedi.

İçimden “Fizan’da da olsan geleceksin, böyle şey mi olur” diye geçirdim…

Sonra da “Yok canım başkan yola çıkmıştır şimdi, artık cenazeye yetişemezse mezara gider” diye düşündüm.

Ama ne gelen var, ne giden, ne arayan var, ne soran….

“İnsan ailesini arar, başsağlığı diler, cenazeyi bir gün bekletin, tören yapalım” der…

O da yok…

İnsan medya aracılığı ile bir mazeret bildirir yahu…

O da yok…

Acının sarhoşluğuyla pek sağlıklı düşünemiyor insan…

Biraz zaman geçince gerçekten o koca ayıbı, ruhsuzluğu daha iyi gördüm…

5 gün sonra (26 Aralık Cumartesi günü) Ahmet Ağaoğlu Özkan Sümer’in mezarını ziyaret etti…
Mehmet Yiğit Alp yine ortada yok…

Trabzonspor Başkanı Ahmet Ağaoğlu ve Asbaşkan Mehmet Yiğit Alp sınıfta kalmıştır. Dahası da vardır…

Ben şaşırmıştım ama eminim ki Özkan Sümer şaşırmazdı…

Mehmet Yiğit Alp ve Ahmet Ağaoğlu bu saatten sonra hiç bir konuda samimiyetinize inanmayacağım, sizi hep şöyle hatırlayacağım; Trabzonspor’un kıymetini bilmeyen vefasız insanlar ve aslında Özkan Sümer’in yıllarca savaştığı zihniyetin birer parçaları…

Ve hayal kırıklığı…

BERAT ALBAYRAK TRABZONSPOR’A BAŞKAN OLUR MU?

Olur neden olmasın ki…

Trabzonspor’a kimler başkan oldu, kimler yönetici oldu, hiç bir şeye şaşırmayız!

BAŞKAN ZORLUOĞLU, NASIL BAŞARILI OLUR…

Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Zorluoğlu’nun en büyük şansı Trabzon’u tanınmaz hale getiren Orhan Fevzi Gümrükçüoğlu’nun ardından başkan olmasıdır.

Nitekim o dönem yapılan yanlışlara “Yanlış” deme erdemini gösteren Başkan Zorluoğlu, bir hırs uğruna trilyonlar harcanarak yapılan Reşadiye kavşağını yıkma kararı almıştır.

Zorluoğlu, sadece görev süresi içinde Orhan Fevzi Gümrükçüoğlu’nun yaptıklarını eski haline getirmeye çalışsa büyük bir iş başarmış olur.

Keşke Gülcemal’e de “Dur” diyebilse mesela…

Keşke Boztepe’nin değil, Trabzon’un bağrını delen tünellere, viyadüklere “Dur” diyebilse mesela,

Keşke Trabzon tarihinin izlerini yok edenlere “Siz ne yapıyorsunuz?” dese mesela…

Keşke tarihi binaların etrafındaki betonlaşmaya izin vermese ve tarihi surların altındaki otoparkı kaldırabilse…

Keşke Çömlekçi, Arafilboyu, Kaymaklı mahallelerinde dönüşümü hızlandırsa ve vatandaşın hakkını korusa…

Botanik parkı, betonik park halinden kurtarabilse…

Fakat kamuoyunda şöyle bir algı oluşturulmaya çalışılıyor gibi; sanki Gümrükçüoğlu başka partinin başkanıydı…

Trabzon’a kim bu kadar zarar verdi?

Gümrükçüoğlu mu?

Yoksa O’nu iki kez aday gösteren AK Parti mi?

Allah’tan üçüncü kez aday göstermediler de Trabzon’u tam istedikleri hale getiremediler…

Yoksa Zorluoğlu’nun da ya da sonradan gelen başkanların işi bayağı zor olacaktı.

Trabzon’da da böyledir, Adana’da da, Diyarbakır’da, İzmir’de, Hatay’da da…

Aksini iddia eden varsa gelsin, tartışalım.

Bu durum gazete sahiplerinin ve gazetecilerin eseri değil.

Maalesef meslekle ilgili uygulanan yanlış politikaların neticesidir.

Güven kaybeden mesleklerin başında gazetecilik geldiği gibi, en fazla işsizliğin yaşandığı sektörlerin başında da yine gazetecilik geliyor.

Elbette halen tarafsızlığını koruyarak, ekonomik ve ötekileştirilme kaygıları gölgesinde kamu adına objektif gazetecilik yapmak için büyük mücadele vermek zorunda kalan saygın meslektaşlarımız da var. Elbette aynı kaygılar nedeniyle deveyi güdemeyip, diyardan giden gazetecilerimiz var.

Meslek onurunu korumaya çalışan gazetecilerin sayıları fazla olsa bile ekonomik olarak rekabete ayak uyduracak kadar güçlü değiller.

AVM’ler karşısındaki, mahalle esnafı gibiler… Belki daha güvenilir, belki daha sağlam ama yalnız ve güçsüzler…

Geçenlerde Trabzon’daki gazeteler içinde muhalif ses olarak bilinen Kuzey Ekspres Gazetesi’nin satışı gerçekleşti. Şimdi Trabzon’daki bazı muhalif isimler, bu satışla ilgili şöyle bir endişe taşıdıklarını dile getiriyorlar; “Gazete yayın politikasını değiştirecek, o da artık belirli bir güce hizmet edecek…”

Bu muhalefetteki isimleri anlamak gerçekten zor.

Gazeteciler güçsüzleştirilip, belirli bir kesime muhtaç haline getirilme sürecinde ne yaptınız?

Kuzey Ekspres’in mevcut ekonomik koşullara rağmen güç bela yayın yaptığını sağır sultan bile duymuştur. Diğer gazetelerin de durumu farklı değil…

Bazılarının sahipleri iş adamı olduğu için Kuzey Ekspres kadar sıkıntı çekmiyorlardır.

3-4 yıldır gazete “ha satıldı, ha satılacak” durumundaydı zaten.

Kaygılı muhalefetin içinde o gazeteyi satın alacak bir ya da bir kaç cengaver yok muydu?

Yoktu demek ki…

Benim de fazlaca emeğim olan Kuzey Ekspres Gazetesi’nin satışı ve yayın politikası konusunda fikrimi soranlara aynen böyle cevap veriyorum. Bu da toplu bir cevap olsun:

Kusura bakmayın; şikayet etmeye, kaygı duymaya pek hakkınız yok.

Bugün Sözcü Gazetesi, Türkiye’de en çok satan gazete…

Bunun nedeni ile ilgili herkesin bir fikri vardır.

Neden Trabzon’un bir Sözcü Gazetesi yok?

Olamaz mıydı?

Olmadıysa bu kimin kabahati?

Eleştiri yapan muhalefet kesimin, önce bu soruyu kendilerine sormaları gerektiğini düşünüyorum…

AYŞE SULA KÖSEOĞLU’NU MUMLA ARAMAK

Trabzon’un Cumhuriyet döneminde kadın milletvekili AK Parti döneminde oldu. Hakkını teslim edelim. Bu ilk kadın milletvekili o dönemki AK Parti Kadın Kolları Başkanı Safiye Seymenoğlu idi.

Safiye Hanım, Bakan Faruk Özak’ın destekleriyle 5. sıradan milletvekili olmuştu. Safiye Hanım’ın Trabzon’da mimarlık ofisi vardı. Trabzon sokaklarında karşılaşırdık. Aktif siyasetin içinde olduğu için de gündemde olan isimlerdendi. Fakat milletvekili seçildikten sonra Ankara’ya yerleşen Safiye Hanım için kayıp ilanı versek yeriydi. Milletvekilliği döneminde son derece pasifti. Sonrasında da hakkında çıkan bir takım iddialar oldu, şimdilerde ne yapar, ne eder bilmiyoruz. Safiye Hanım, Cumhuriyet döneminin ilk kadın milletvekili olarak tarihe geçti o kadar. Bir de güler yüzü ve saygın duruşuyla hatırlıyorum kendisini…

Seymenoğlu’ndan sonra milletvekili koltuğuna Avukat Ayşe Sula Köseoğlu geldi.

Köseoğlu, milletvekilliğinden önce, milletvekilliği döneminde, hem de milletvekilliğinden sonra Trabzon’dan hiç kopmadı. Trabzon gerçeklerinden de kopmadı. İnsanlara üstten bakmadı. Siyasette ve siyaset dışında dünya görüşünün aynı olmadığı kişilere karşı hiç bir zaman ayrıştırıcı ve ötekileştirici söylemlerde bulunmadı. Siyasetin birleştirici gücünü kullanmaya çalıştı.

Köseoğlu’ndan sonra kadın kontenjanından milletvekilliği koltuğuna 3. sıradan AK Parti Kadın Kolları Başkanı Bahar Ayvazoğlu geldi. Bahar Hanım da İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun desteğiyle milletvekili oldu. Artık bunlara takılmıyoruz.

Herkes birilerinin desteğiyle bir yerlere geliyor memlekette.

Fakat, Bahar Hanım’ın siyasi üslubuna, paylaşımlarına, meclisteki hallerine, yaptığı açıklamalara takılmamak mümkün değil.

O nasıl bir kin, o nasıl bir öfke, o nasıl bir intikam duygusu Bahar Hanım!!!

Herkes sizin gibi düşünmek zorunda değil Bahar Hanım!

Sizin gibi düşünmeyenlere sürekli hakaret edemezsiniz ve suçlayamazsınız Bahar Hanım!

Yani tamam sizi o koltuğa getiren Bakan Soylu’ya bir vefa borcunuz var.

Her fırsatta yanında olduğunuzu hissettirmeye çalışıyorsunuz ama bunu başkalarını suçlayarak ve ötekileştirerek yapmanız buradan bakınca tuhaf gözüküyor.

Siyasi üslubuna, liyakatine, kişilik ve karakterine baktığımızda Ayşe Sula Köseoğlu gerçekten mumla arıyoruz.

Trabzon’un kadın milletvekili neden var?

Neden AK Parti kadın kontenjanı koyuyor?

Övünüyor bununla AK Parti… Övünmeli de…

Fakat, bunun bir anlamı olmalı değil mi?

Trabzon’daki kadınların sorunlarına çözüm üretiliyor mu?

Pandemi döneminde kaç kadın Trabzon’da işsiz kalmış mesela?

Mart ayından bugüne kadar kadına karşı artan şiddet olaylarının sayısı, nedenleri ve iyileştirilmesi konusunda bir fikriniz var mı?

Köydeki Ayşe teyzenin, Fatma teyzenin ürettiklerini sattığı pazar yerlerinde son durum ne? Geçimlerini sağlayabiliyorlar mı? Bir fikriniz var mı?

Trabzonlu kadınlar yönetim kadrolarında var mı?

Kadın bakış açısının önemi nedir?

Kadın nedir?

Bir fikriniz var mı?

Bir elin parmağını dahi geçmeyen biz kadın gazetecilerin sorunları var mı? Bir kere bile sordunuz mu?

Sadece kadınların sorunları değil elbette kadın milletvekilinin asıl gündeminde çocuklar da olmalı…

Çocuklar ne yapar? Çocuklara ne yapılır?

Haberiniz var mı?

Trabzonluların da binlerce sorunu var.

Fakat Bahar Hanım milletvekili koltuğundan düşünce savaşı ilan etmiş, diğer parti sıralarına bağırıp duruyor…

Ankara’dan Trabzon nasıl görünüyor bilemiyoruz ama Trabzon’dan Ankara hiç güzel görünmüyor maalesef.

Milletin açlıktan, ekonomik dar boğazdan benzin döküp kendisini yakmaya çalıştığı böyle bir dönemde Trabzonlunun şovlarla kaybedeceği vakti yok.

Samimiyetle söylüyorum; yüzünüzü diğer parti sıralarına değil, Trabzon’a dönmenizde her açıdan fayda var.

IRKÇILIK MESELESİ

Bazen istenmeyen olaylar hayırlara vesile olur. Şampiyonlar liginde yaşanan ırkçılık olayına bu açıdan bakıyorum. Türkiye’de ve dünyada ırkçılığın konuşulması ve lanetlenmesi çok önemli.

Fakat ırkçılığı lanetlerken bile ırkçılık yapan bir zihniyet var…

Türk futbolunda ırkçı hareketler deyince ilk akla gelen Emre Belözoğlu’dur.  Başakşehir’de de Belözoğlu’na kucak açılması, şuanda içinde bulunduğumuz durum açısından oldukça manidardır.

“Türk futboluna üstün hizmet ödülü” verdik.

Buradan iyi bir iki yüzlülük dersi çıkar…

Dini, dini, ırkı, mezhebi ne olursa olsun insanlar eşittir.

Bir iyi insan vardır, bir de kötü insan…

ATA’MIZA SAYGISIZLIK YAPAN KADIN MİLLETVEKİLİ

Atatürk, sayesinde bugün mecliste oturan tüm kadın milletvekilleri, Ata’mıza iki kat daha fazla saygı göstermek zorundadır, minnet duymalılardır.
Ama görüyoruz ki AK Parti Trabzon Milletvekili Bahar Ayvazoğlu, Atatürk’e saygısızlık yapabiliyor…
Geçtiğimiz günlerde, 2013 yılındaki söylemiyle yeniden gündeme geldi Ayvazoğlu…
O dönem yaptığı, “Son indirilmiş kitap: Nutuk, Korkulması ve utanılması gereken kutsal varlık Atatürk, soldan soldan geliyorlar :))” şeklindeki paylaşımı yeniden gündeme gelince açıklama yapma gereği duydu Ayvazoğlu ve paylaşımının “ironi” olduğunu söyledi.
Böyle ironi mi olur?
İroni yapacak başka konu bulunamadı mı?
Üzülüyoruz, gerçekten…
Trabzon adına, ülke adına üzülüyoruz…
Artık değerler üzerinden, kutuplaştırıcı söylemler hiç bir partinin dili olmamalı.
Ne çektiysek, bunlardan çektik…
Ülkenin ve Trabzon’un o kadar çok sorunları var ki, bu halkın bütün milletvekillerinden beklentisi sorunlara üretecekleri çözüm önerileri ile gündeme gelmeleridir.

EMRE BELÖZOĞLU’NA ÜSTÜN HİZMET ÖDÜLÜ
Trabzonlu Serhan Albayrak’ın sahibi olduğu Turkuvaz Medya Grubuna bağlı Fotomaç Gazetesi, Süper Lig 2019-2020 Sezonu En İyileri’ni seçti.
Nasıl seçti, kimle seçti bilemiyoruz.
Trabzonspor’a karşı eylem ve söylemleriyle, ırkçı hareketleriyle ve FETÖ iddialarıyla hafızamıza kazınan Emre Belözoğlu “Türk Futboluna Üstün Hizmet Ödülüne” layık görüldü.
Ödül, Milli Takım Teknik Direktörü Şenol Güneş’e verdirildi.
Ödülü layık görenin de, verenin de Trabzonlu olması akılla-mantıkla anlaşılacak bir durum değil.
Biz hiç bir şey anlamadık.
Anlayan varsa bize de anlatsın…
Türk futboluna hizmeti ne olmuş Emre Belözoğlu’nun merak içindeyiz…

PANDEMİ GÜNLERİNDE NE YAPIYORUM
Pandemi hayatımıza gireli neredeyse 1 yıl olacak.
Onunla yaşamayı öğrendik, kurallı yaşamaya alıştık.
Artık sadece çalışıyoruz.
Başka hiç bir şey yapamıyoruz.
İnsanın yapısı her koşula ayak uydurabilecek şekilde tasarlanmış ancak pandemi sürecinin hepimizde bir ruhsal sendrom oluştuğu kesin.
Aşırı gerginiz, aşırı tahammülsüzüz ve diğer duygularımızı da aşırı yaşıyoruz gibi geliyor bana…
Uzmanlar açıklıyor; anksiyete (kaygı bozukluğu) ve panik atak en yaygın hastalık olmuş.
Peki, ne yapmalıyız?
Ruhsal açıdan süreci daha az zararla nasıl atlatabiliriz?
Her tarafta bize yapmamız gerekenleri dayatan binlerce haber, binlerce telkin var…
Çok da şunu öğreneyim, bunu öğreneyim derdinde olmuyorum.
Zencefilli çay, yok efendim keçi boynuzu, paça falan hikayelerinde boğulmuyorum.
Ben kendime bulduğum formülleri paylaşayım;
Sürekli aktif ve çalışma hayatının içinde olduğumuz için monotonluk hiç bana göre değil. Evde vakit geçirmeye alışkın değilim, ayrıca sevmem de.
Evde vakit geçireceksem netfilx, dergi, kitap şart…
Film izlemek iyi geliyor.
Pasta ve börek yapmayı öğrenme çabalarım sürüyor.
Fazla eşyalarımdan kurtulmaya çalışıyorum.
Bunlar bana iyi geliyor. Zaten evde de çalıştığımız için çok da boş vakit kalmıyor.
Dışarıdaysam; normalin üzerinde bir hoşgörüye bürünme çabam var.
Bu hiç kolay olmuyor.
Hayatta tahammül edemeyeceğim durumlar karşısında “sakin ol” telkini imdadıma yetişiyor.
Yaşadığım stresin sadece benim sorunum olmadığını, herkesin aynı stresi yaşadığını bilmek, saçma belki ama beni rahatlatıyor.
Kendi önlemlerini alıp, gerisini şansıma bırakıyorum… Şöyle ki; maske, mesafe, hijyen üçlüsünden asla taviz vermiyorum. Dolmuş kullanıyorum ve arka koltuklardan gelen paraları uzatmıyorum. Siz de uzatmayın. İtiraz edin. Kalabalık olduğunu düşündüğüm ortamlara gitmiyorum.
Daha da ne yapayım, gerisi şansıma kalmış…
Ha bir de olmazsa olmazım; müzik…
İş yoğunluğu dışında her an müzik dinlemeye çalışıyorum.
“Müzik ruhun gıdası”, “Sağlık Olsun”, “İnsan kendisinin doktoru” gibi klişe sözlerin yüzde yüz haklılığına inanıyorum…
Yeni bir yıla yaklaşırken, umudumu asla kaybetmiyorum.

“Reform” kelimesinin sözcük anlamına bakalım:

“Düzeltim, düzeltme” demek.

Toplumsal algı “reform” kelimesine “yeni, yenilik” anlamı yüklüyor.

Reform, “düzeltmek” demek.

Reforma neden ihtiyaç duyulur?

Bozuk olan bir şey olduğu için…

Peki, 18 yıldır iktidarda olan AK Parti, neden en çok “reform” ifadesini kullanıyor?

“Yap-boz” ülkesine dönüştüğümüzden olabilir mi?

Ne bozuk?

2020 Türkiye’sinde bozuk olan ve düzeltilmeye acil ihtiyacı olan ne?

Bir ülkenin bağımsızlığını ilgilendiren her konu bozuk maalesef…

Ekonomi bozuk,

Adalet bozuk,

Yargı bozuk,

Medya bozuk,

Eğitim bozuk,

Sağlık bozuk,

Şehircilik bozuk,

Dış ilişkileri bozuk,

İç ilişkileri bozuk

Turizm bozuk,

Ulaşım bozuk,

Ticaret bozuk,

En önemlisi “ahlak”, “saygı”, “sevgi” bozuk…

AK Parti, bir 18 yıl daha reform yapsa bu konuların hiç birisini düzeltemez.

Çünkü sistem bozuk.

“Ekonomi de reform, hukukta reform” iddia ediyorum; ben bu yazıyı yazarken duyduğum tedirginlik giderilmeden asla düzelmez.

Nedir o tedirginlik…

“İfade özgürlüğü…”

TV programındaki söylemleriyle ülke gündemine oturan AK Parti’nin özü diyebileceğimiz Bülent Arınç’ın ifade özgürlüğü ile ilgili söyleminde olduğu gibi;

” İfade özgürlüğü; hastalıklıdır, sakattır…”

Bugün gazetecilerin iktidarda bulunan siyasetçilere yaptığı eleştiriler, devlete karşı yapılmış kabul ediliyor. Siyasi partinin yaptığı projeyi eleştirmek, devleti eleştirmek sayılıyor, hukuki işlem başlatılabiliyor.

Tam bir korku Cumhuriyeti…

Partili bir Cumhurbaşkanı olabiliyor, yani devletin en tepesi taraf olabiliyor, gazeteci başka bir taraf olamıyor, belediye başkanı başka taraf olamıyor, devlet memuru, işçi, iş insanı, sporcu, sanatçı, eğitimci başkanı bir taraf olamıyor, sistemi eleştiremiyor…

Açıklaması zor bir durum içerisindeyiz…

AK Parti’nin Genel Başkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan, gerçekten bir reform yapacaksa acilen partili Cumhurbaşkanı olmaktan vazgeçmeli, Cumhurbaşkanlığı makamını tartıştırmamalı.

Devletin bütün kurumlarına zarar veren, Türkiye’yi geri dönüşü zor bir yola sürükleyen Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nde neden hala bu kadar ısrar ediliyor?

Reform; Türkiye gerçeklerine tamamen ters olan Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nden vazgeçip, Güçlendirilmiş Parlamenter Sisteme geçmekle olur.

Yoksa istediğiniz konuda reform yapmaya çalışın, ayak kokmuş, çorabı değiştirsen ne olur?

Her yıl düzenli periyotlarla gündem olur demiryolu.

Olur, söner, olur, söner…

Seçim dönemlerinin bir numaralı malzemesidir.

Güzergah çalışmaları, fizibiliteler, maliyetler vs…

Platformlar kuruldu, ne çalışmalar yapıldı, aklımız durur…

Sonuç…

2021 yatırım planlamasına alınması beklenen Trabzon-Erzincan demiryolu için hiç bir gelişme yok.

Geçtiğimiz hafta Samsun’da konuşma yapan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan,

“Anadolu, bir baştan diğer başa demir ağlarla gerçek manada bizim dönemimizde örülmüştür” dedi.

O “demiryolu” diye bas bas bağıran Trabzonlulardan çıt yok…

CHP Trabzon Milletvekili Ahmet Kaya konuyu gündeme taşıdı.

Dedi ki, “Trabzon, Giresun, Rize, Gümüşhane, Ordu… Anadolu’da değil mi?”

CHP’li vekil konuyu gündeme taşıdı, yine çıt yok…

Ne Trabzon Demiryolu Platformu tek bir satır açıklama yaptı, ne Trabzon Ticaret ve Sanayi Odası, ne DKİB, ne KTÜ…

CHP’li vekil haricinde hiç kimse soramadı…

“Sayın Cumhurbaşkanım Trabzon, Anadolu’da değil midir?” diye…

“Anadolu’yu gerçek manada demiryolu ile ördük” demek için o demiryolunun Trabzon’dan geçmesi gerekir”  diyemedi…

Neden?

Hemen söyleyeyim nedenini…

Çünkü; AK Parti Milletvekili Salih Cora, bu soruları soran kişilere “Hadsiz” diyor…

Trabzon üzerinde emeği olan vekillerden birisidir Salih Cora…

Bu ayrı bir şey…

Ki; AK Partili vekiller arasında en çalışkanlarındandır…

Bu da ayrı bir şey…

Fakat Sayın Cora,

CHP Trabzon Milletvekili Ahmet Kaya’nın “Trabzon Anadolu’da değil mi? Eğer Anadolu demir ağlarla örülmüşse Trabzon’a demiryolu ile gelin, biletinizi de ben alacağım” sözlerine karşılık,

bir gazete üzerinden şöyle cevap veriyor; “Liderimiz ile şehrimizin gönül bağı vardır. Liderimizin Trabzon’a ne zaman neyle geleceğine ilişkin yorum yapmak haddinize düşmez”

AK Parti Trabzon milletvekili Salih Cora’ya göre Cumhurbaşkanı Erdoğan’a Trabzon adına soru sormak muhalefet milletvekilinin haddine değilse biz de soruyoruz, daha kimin haddine?

Tabi ki o zaman ne platform, ne TTSO, ne KTÜ, ne de hiç kimse sesini çıkaramaz!

Yani bu had meselesi midir?

Trabzon’un yıllardır beklediği yatırımı istemek ne zamandan beri hadsizlik oldu?

Sayın Cora ve diğer AK Parti milletvekilleri uzun süredir izledikleri muhalefete-muhalefet etme siyasetinden vazgeçmeliler…

Biz de kendilerine görevlerini hatırlatma hadsizliğine düşmek istemeyiz.

CHP Milletvekili Ahmet Kaya, henüz açıklama yapmadan Cumhurbaşkanı Erdoğan’a

“Trabzon demiryolu bekliyor” hatırlatmasını yapmalılardı…

Bunu söylemek haddini bilmekle alakalı ise demek ki bu had Cora ve AK Parti diğer milletvekillerine düşüyor…

Trabzon demir ağlarla örülmeyi bekliyor…

Bunu kim söylerse söylesin haddinedir ve iyi yapar.

DEPREMDEN AKLIMA KALANLAR

Doğal afetlere karşın ağır bedeller ödeyen ülkelerde bir şeyler değil, çok şey yolunda gitmiyordur.

Doğa bu…

Azacak, coşacak, sakinleşecek.

Dünya olduğu yerde durmuyor, insanoğlu tüm dengesizliği ile doğanın da dengesini bozuyor…

Fakat doğanın değişimine hazırlıklı olmak diye bir şey var.

Bu ancak akıl ve bilimle olur, denetimle olur…

Maalesef bizim ülkemiz doğanın üstünlüğüne kafa tutuyor,

Dere yataklarına yapılan evler,

Malzemeden çalan müteahhitler,

Kolon kesenler,

Deniz dolguları,

Dayanıksız yapılar,

Dolgu alanlarına yapılan dev binalar,

Doğaya “Hadi bakalım, yık da göreyim” der gibi…

Bizdeki bu kaderci insan yapısı da, art niyetli tüm yöneticilerin en büyük şansı…

Maalesef hala yaşadığımız koşulların kendi kaderimiz olduğuna inanıyoruz,

Hakkını bilmezsen, hakkını aramazsan, başına gelen her şeye razı olursun…

Senin gibi iki eli, iki ayağı olan insanların senin kaderini yazdığını zannedersin.

Doğa üstündür, her zaman öyle olmuştur, her zaman öyle olacaktır…

O’nun üstünlüğünü kabul ederek hareket etmek gerekir.

4 günlük Trabzon programında Çalık ve beraberindeki heyet, Trabzon Valiliği’ni, Trabzonspor’u, Ortahisar Belediye Başkanlığını, Trabzon Barosu’nu, TTSO’yu ve Beşikdüzü Belediye Başkanı Ramiz Uzun’u, Yomra, Düzköy ve Maçka belediyelerini ziyaret etti.

Programlarının kapsamlı değerlendirmesini yapmak üzere de Trabzon basını ile kahvaltıda buluşan Çalık’ın programında önemli bir detay vardı.

Çalık, Trabzon’da 4 kız kardeşin kurduğu, kadın girişimciler arasında fark yaratan Fındık Ocağı sahibi Seyyare Sungur’u da ziyaret ederek kadınlara verdiği önemi de göstermiş oldu.
Bu ziyaretler bir çok açıdan önemliydi.

Çalık’ın temasları, CHP’nin Trabzon’daki gücünü arttırmış oldu.

CHP Trabzon Milletvekili Ahmet Kaya ve CHP İl Başkanı Ömer Hacısalihoğlu’nun çalışmaları da bu ziyaretle daha bir anlam kazandı.

Vatandaşın dertlerini gündemine alan Çalık, her konuşmasında artık hükümetten beklenen hizmetlerin belediyelerden talep edildiğini ve belediyelerin hükümetin yapamadıklarını yapmaya gayret ettiğini söyledi.

Pandeminin de etkisiyle iyice hortlayan ekonomik krizin sonucunda artan işsizlik ve yardım fonları gibi taleplere, annelere, kadınlara ve uzaktan eğitimle teknolojik ekipmanlara ihtiyaçlı çocukların yardımlarına artık belediyeler yetişmeye çalışıyor.

Bu sadece İstanbul’da değil, Türkiye’nin bütün belediyelerinde aynı.
Bu gezi Beylikdüzü Belediyesi’nin Trabzonluların zihinlerine kazınması açısından da önemli oldu.
Dünyanın takip ettiği İstanbul seçimlerinde Beylikdüzü Belediyesi bir marka olmuştu.
Başkan Çalık, bu durumu “Ufoların bile öğrendiği Beylikdüzü…” esprisiyle tanımladı.
Sayın Ekrem İmamoğlu’nu İBB Başkanlığı’na taşıyan tohumların atıldığı yer; Beylikdüzü Belediyesi’nde bayrağı devralan Murat Çalık, bu nedenle büyük bir sorumluluk taşıdığını hissettirdi.

Bu gezi, İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun çalışmalarının görülmesi açısından büyük önem taşıdı.

İmamoğlu ile birlikte çalışma ve yol arkadaşlığı yapan Başkan Çalık, o kadar anlamlı ve önemli şeyler söyledi ki… “Türkiye’nin değişimi ve dönüşümüne imza atacağız” ifadesinin altıda yatan kararlılık Çalık’ın gözlerinden okunuyordu.

İstanbul’un Trabzonlulara emanet olması biz Trabzonlular için büyük gurur,
hele de düşünsenize neredeyse yok olan adaleti, üretimi, adil hukuku, liyakati, ahlaki değerleri, çok sesliliği, en önemlisi de sevgiyi Trabzonluların Türkiye’ye yeniden kazandırdığını, Türkiye’nin Trabzonlulara emanet olduğunu…

Ne büyük gurur…
Konuya siyaseten değil, Trabzonluluktan bakıyorum.
Trabzon’u ve Trabzonspor’umuzu da o zaman Başkan Çalık’ın dediği gibi uzaylılar bile tanıyacaktır.

Trabzon kent kimliğine yeniden kavuşur,
Trabzon’un denizi ve yeşili vatandaşına yakınlaşır,
Trabzonspor, doğru yönetilirse marka değerini zirveye taşıyabilir,
Trabzon’a turist akını olur, sadece Araplar değil, tüm dünyadan,
Yapılmayan, elimizden kaçan projeler hayata geçebilir,
Trabzon tam bir dünya kenti olur,
Kısacası her şey çok daha güzel olabilir…

TRABZON SOKAKLARI…
Yıllardır dikkat çektiğimiz bir konu var ama ne hikmetse kenti yönetenler bu durumdan hiç rahatsız değiller…
Çünkü Trabzon sokaklarında gezmiyorlar, geziyorlarsa da görmüyorlar, görüyorlarsa da rahatsız olmuyorlar. Her sokak arası işgal edilmiş durumda…
Trabzon sokakları kahvehaneye dönmüş. Tabureler ve tabureler üzerinde oturan erkekler…
Bir sokak arasından geçerken kırk defa düşünüyoruz ve yol değiştiriyoruz, başka bir sokak arasına giriyoruz orası da aynı…
Kaldırımlar işgal altında…
Yol kenarları park eden araçlarla dolu ve bunlardan belediye para kazanıyor.
Bazı işyerlerinin önündeki masa ve sandalyeler kaldırılıyor, bazıları görmezden geliniyor.
Bu kadar çirkinlik Trabzon’a yakışmıyor.
Hiç mi güzel bir şey yok?
Çok nadir olsa da var…
Trabzonlu kadın sanatçılar şehirdeki trafolara, boş duvarlara resimler yapıyor…
Bu projenin belediye destekli olması gayet sevindirici bir gelişme…
Geçtiğimiz yıl başlayan bu destek halen devam ediyor ve kent merkezinden mahallelere yayılan bu proje ile kadın sanatçılar Trabzon kültürünü yansıtan figürleri, halk kahramanlarını trafolara çiziyorlar ve şehrin o kasvetli havasını değiştiriyorlar…
Hepsine özellikle de Hacer Sarı’ya emeklerinden dolayı teşekkür ediyorum.

Neticede Avrasya Üniversitesi 25 Kasım 2010 tarihinde Trabzon’da eğitim vermeye başladı. Trabzon’un ilk özel üniversitesi Avrasya Üniversite’sinin

Pelitli yerleşkesinde bir eğitim binası, 120 kişilik öğrenci yurdu bulunuyor.

Yomra yerleşkesinde yaklaşık 50000 m² alan içinde Amfiler, Akademik ve İdari Personel için ofisler yer alıyor.

Ortahisar sınırları içinde olan Ömer Yıldız yerleşkesinde de sosyal aktivitelerin yapıldığı salonlar yer alıyor.

Trabzon’a her anlamda katkı sağlıyor mu?

Elbette sağlıyor…

Eğitim yuvasının katkısı tartışılabilir mi? Asla…

Fakat, Avrasya Üniversitesi Mütevelli Heyeti Başkanı Ömer Yıldız ve başından beri etrafındaki isimlerin eğitimi kendilerine kalkan yaparak Avrasya Üniversitesi üzerinden büyük rantlar elde ettikleri Trabzon kamuoyunda çok konuşulan bir konudur.

Dün Yomra Belediyesi ile Avrasya Üniversitesi’nin yaşadığı olayın perde arkasından da böyle bir durum var.

Yomra Belediyesi, bir önceki başkan döneminde Avrasya Üniversitesi’ne tahsis edilen, sonra mahkemelik olan ve sonra belediye meclisi kararıyla tekrar Yomra Belediyesi’ne tahsis edilen arazi üzerinde yaptırım uyguladı.

Avrasya Üniversitesi’ne dedi ki, “Burası Yomra halkınındır, öğrencilerine yine de yeterli bir alan bırakıyorum”

Avrasya Üniversitesi Başkanı Ömer Yıldız, ortada mahkeme kararı varken ne vali bıraktı, ne belediye başkanı, ne de kaymakam…

Belediye Başkanı Mustafa Bıyık’a ‘eşkıya’ mı demedi, olayı Azerbaycan işgaline mi benzetmedi, ‘bu şehirde vali de yoktur, kaymakam da’ mı demedi…

Yani bir eğitim yuvasının başındaki bir isime yakışmayacak üslup ve tavırla herkesi şaşırttı.

Bu olayın geçmişi 10 yıla dayanıyor…

2009 yılı Kasım ayında 

Yomra ilçesinin Sancak Mahallesi’nde bulunan Muharrem Pekşen Parkı, Yomra Belediye Meclisinde alınan kararla, 890 bin TL bedelle, Maçka İmar, Eğitim, Kültür ve Sosyal Hizmet Vakfına satıldı. Vakıf yönetimi, alanda bulunan ormanı ortadan kaldırarak, Avrasya Üniversitesi Mühendislik ve Mimarlık Fakültesi’nin inşaatına burada başladı. (Tartışılan arazi ile ilgisi yoktur)

2012 yılı Ocak ayında 

Yomra Belediyesine bırakılan sahil dolgu alanının 46 bin 302 m2’lik kısmı, Yomra Belediye Meclisinde alınan kararla Üniversite yönetimine ücretsiz ve süresiz olarak tahsis edildi.

Şubat 2017 

Yomra’daki park ve yeşil alan olarak düzenlenerek halkın hizmetine sunulması gereken dolgu alanlarının üniversiteye satılarak tahsis edilmesine tahammül edemeyen belediye meclis üyesi Hasan Bayrak, tahsisin iptali için mahkemeye başvurdu.

Eylül 2017  

Kararını açıklayan Trabzon İdare Mahkemesi, halka açık olması şartıyla dolgu alanının üniversiteye tahsis edilmeyeceğini ilan ederek, Yomra Belediyesinin bu alanı Üniversite yönetimine tahsis eden kararını iptal etti.

Mayıs 2019 

Kararını açıklayan Samsun Bölge İdare Mahkemesi, Trabzon İdare Mahkemesinin, 46 bin 302 m2’lik dolgu alanının Yomra Belediyesinin ve Yomra halkının olduğu şeklindeki kararını onadı. Böylece hukuki süreç tamamlanmış oldu.

Mayıs 2019 

Yomra Belediye Başkanı Mustafa Bıyık’ın başkanlığında toplanan Yomra Belediye Meclisi, mahkeme kararı ve müfettiş raporu doğrultusunda, İYİ Parti ve AK Parti’li üyelerin oy birliği ile söz konusu dolgu alanının üniversite yönetimine tahsis edilmesi şeklinde, önceki yıllarda alınmış olan Meclis kararını iptal etti.

Mayıs 2019 

Söz konusu araziyi ikinci kez üniversite yönetimine tahsis edilmesine kabul oyu veren dönemin Yomra Belediye Meclis üyeleri hakkında soruşturma başlatıldı.

Haziran 2019 

Yomra Belediye Başkanı Mustafa Bıyık, üniversite yönetimine hem Yomra halkının hem de üniversitenin yararına olacak şekilde çözümü için çağrıda bulundu. Üniversite Mütevelli Heyeti Başkanı hiçbir şekilde istişareye yanaşmadı.

Temmuz 2019 

Yomra Belediye Başkanı Mustafa Bıyık, Belediye Meclisi ve Samsun Bölge İdare Mahkemesinin kesin kararına istinaden, Avrasya Üniversitesi Rektörlüğüne gönderdiği yazı ile üniversite yönetiminin dolgu alanında işgalci olarak bulunduğu belirtilerek 7 iş günü içinde alanın boşaltılması istedi.

Temmuz 2019 

Bu esnada Üniversite yönetimi tarafından Yomra Belediyesine gönderilen yazı ile söz konusu dolgu alanına 30 milyon TL’nin üzerinde masraf yapıldığı iddia edilerek bu para Yomra Belediyesi’nden talep edildi.

Temmuz 2019 

Daha önce alana 30 milyon TL’nin üzerinde masraf yaptıklarını iddia eden Üniversite yönetimi, bu kez mahkeme ile alanda masraf tespiti yaparak Yomra Belediyesine yazı gönderdi. Gönderilen yazıda alana 4 milyon TL masraf yapıldığı ifade edildi.

Kasım 2019 

Üniversite yöneticilerinin istediği zamanın dolması üzerine Yomra Belediye Başkanı Mustafa Bıyık, kendisi ile muhatap olan yöneticileri aradığında, “Mütevelli Heyeti Başkanımız caymıştır” denildi.

Kasım 2019 

Yomra Belediye Başkanı Mustafa Bıyık, alanda basın toplantısı düzenleyerek, 46 bin 302 m2’lik dolgu alanının halkın ortak kullanım alanı olduğunu bildirdi. Alanın işgal altında olduğuna dikkat çeken Başkan Bıyık, Yomra halkının alanı rahatlıkla kullanabileceğini, buna yasal engel olmadığını, Yomra Belediyesi olarak alanı sosyal alan haline getirerek Yomra halkının hizmetine sunacaklarını ifade etti.

Hal böyle iken Avrasya Üniversitesi Mütevelli Heyeti Başkanı Ömer Yıldız’ın Trabzon Valisi’ni, kaymakamı, siyasileri ve Yomra Belediye Başkanı Mustafa Bıyık’ı hedef haline getirmesi gereksizdir.

Yıldız’ın bugün 500 milyon tl’ye satılamayacak yerleri çok 70 milyon gibi cüzi miktarlara aldığı ifade ediliyor.

Yani tamam eğitim yuvası ona hiç kimsenin itirazı olamaz ancak Sayın Yıldız’ın veya her hangi bir girişimcinin eğitim kalkanı adı altında devlet malına sahip olması söz konusu olamaz.

Avrasya Üniversitesi’nin kendilerine tahsis edilen arazinin şimdi geri alınması ve halkın kullanımına açılmasından bu kadar rahatsızlık duymalarına gerek yoktur.

İlla daha rahatsız olacaklarsa geçen ay ücretsiz izne çıkardıkları öğretim görevlilerinin mağduriyetinden rahatsız olmalılardır.

Akademisyenler ve öğrenciler yeni eğitim-öğretim döneminde bu durumdan son derece olumsuz etkilenecekler. Bu durumdan rahatsız olmalılardır.

Bizce Avrasya Üniversitesi,akademisyenleri için ticari kaygı yaşamalıdır ve üniversitedeki eğitim seviyesini nasıl yukarılara taşıyabilecekleri kaygısını taşımalıdır.

Bir tarafta ekonomi şahane,
Dev yatırımlar yapılıyor, ihaleler havada uçuşuyor, insanlar alışverişte, araç ve bina satışları vızır vızır…
Müjde üzerine müjde veriliyor…
Diğer tarafta geleceğinden endişe eden gençler intihar ediyor, ekmek teknesi elinden alınan insanlar hayatlarına feci şekilde son veriyor, insanlar asgari ücretle ev geçindirmenin derdinde, işsizlik oranları korkutucu… Kur farkları kalp grafiği gibi…

Bir tarafta özgürlük şahane,
Bir tarafın özgürlüğü alabildiğine, istediklerini yapıyorlar, yasalar hiç bir şekilde yapılmak istenene engel değil. Yeter ki istensin. Olmayacak hiç bir şey yok. TV ekranlarında, gazete köşelerinde her türlü ahkam kesebilir, tehdit edilebilir, ağır konuşulabilir, hakaret edilebilir…
Diğer tarafta ise insan hakları, yaşam hak ve özgürlükleri görünür ve görünmez baskılarla ne kadar kısıtlanılabilinirse o kadar kısıtlı… Hak arayışının cezalandırıldığı, korku imparatorluğunda demokrasinin son ışına tutunarak sesini çıkarmaya çalışıyor insanlar…

Bir tarafta pandemi yok,
Bir tarafta sanki covit19 yokmuş gibi, mitingler, kongreler, düğünler, eğlenceler, açılışlar vs. yapılıyor.
Diğer tarafta baro seçimleri ertelenebiliyor, müzikli restoranlar kısıtlı eğlence yapıyor, eğitim uzaktan veriliyor…

Bir tarafta rakamlar düşük
Bir tarafta covit19 rakamları düşük,
Diğer tarafta rakamlar inanılmaz korkutucu…

Bir tarafta eğitim şahane,
Bir tarafın çocukları özel okullarda coronaya karşı alınan önlemlerle yüz yüze eğitimini alabiliyor, küçücük çocukların ellerinde son model telefonlar, tabletler, bilgisayarlar…
Diğer tarafta bir türlü sağlıklı hale getirilemeyen eba ve zoom sistemiyle uzaktan eğitim almaya çalışan öğrenciler ve onlara taksitle bilgisayar, tablet, telefon sağlamaya çalışan veliler…

Bir tarafta sağlık şahane,
Bir tarafta hastaneden hastaneye helikopterle taşınan hastalar, tanıdık doktorlara hem devlette, hem özelde son derece konforlu bir şekilde sağlık hizmetini alanlar, sıra beklemeyenler, istediği ilaca istediği zaman ulaşanlar, nakillerde sıra beklemeyenler, hastane şartları mükemmel olan doktorlar ve sağlık çalışanları…
Diğer tarafta doktor yatak kapasitesi dolduğu için sedyede iki gün hastane koridorunda beklemek zorunda kalanlar, baştan savılan ve sağlık hizmeti alamayanlar, doktora ulaşmak için günlerce bekleyenler, sağlık çalışanlarının insaflarına ve insanlığına kalanlar, hasta yakınlarına hesap vermek zorunda kalan doktorlar, hasta yakınlarının şiddetine uğrayan doktorlar, hastane şartlarını iyileştirmek için bakanlığa yalvaran başhekimler…

Bir tarafta adalet şahane,
Bir tarafta ADALET SARAYLARDA dağıtılıyor.
Davalar, taraf lehine çevrilecek şekilde müdahalelerle şekillenebiliyor, hakim, savcı duruma göre karar verebiliyor, adalet(!) er tecelli edebiliyor,
Diğer tarafta adalet bekle ki gelsin, yıllar sürüyor, hayat değişiyor, şartlar değişiyor, bekle ki gelsin…
Geç tecelli ediyor…

Bir tarafta yaşam şahane,
Ülkede değil, dünyada pandemi var ama bir tarafta dünyayı gezenler, tatilini yapanlar, teknesiyle, uçağıyla, helikopteriyle en lüks otellerde kalanlar. Gelecek kaygısı taşımayanlar, kendilerinin ve çocuklarının hayatlarını garantilemiş olanlar, çocuklarına istediği iş imkanını sağlayanlar, terfi ettirenler, tayin çıkartanlar…
Diğer tarafta pandemi korkusundan ve geçim sıkıntından evden çıkmayanlar, tatil yüzü görmeyenler, gelecek kaygısından psikiyatrların yollarını aşındıranlar, tayin ve terfi için kaderini razı gelenler…

Olur olur da arada bu kadar uçurum olmaz!
Ya zirvedesin, ya dipte…
Ve bir tarafın sayısı yüzde 20 ise, diğer tarafın sayısı yüzde 80…
Siz hangi Türkiye’de yaşıyorsunuz?
Bahar-bahçede misiniz yoksa yaprak mı döküyorsunuz?

Artvin, Rize, Trabzon, Giresun, Ordu, Samsun…
Trabzon bir çok özelliği ile Doğu Karadeniz’in en gözde iliydi.
Artık değil.
Bu kadar keskin ve gerçek; artık değil.
Trabzon son yıllarda çok kötü yönetildi.
Bırakın yeni değerler yaratılmayı, mevcut değerleri bir bir yok edildi.
Ama öyle, ama böyle Trabzon öncü özelliğini maalesef kaybetme noktasına geldi.
İmar düzenlemelerinden, trafiğine, ekonomisinden eğitimine, turizminden sporuna kadar dibe batmış durumda.
Hala ayakta duruyorsa bu da iyi niyetli yöneticiler ve duyarlılığını halen koruyan Trabzonlular sayesindedir.
Felaket tellallığı yapmıyoruz.
Trabzon’un ne hale getirildiğini görmek için bu şehirde yaşamaya da gerek yok.
Gayet açık ve net ortada her şey…
Görüp-görmemek tamamen istemekle alakalı hale gelmiş.
Görmek isteyen görür, işine gelmeyen görmez.
Merkezi hükümetin Trabzon’a aktardığı paralarla yeni bir şehir kurulurdu.
Ordu öyle yaptı mesela, kendisini baştan aşağıya yeniledi.
Samsun almış başını gitmiş…
Giresun özünü korumayı başarmış.
Rize’ye yatırım yağıyor ve kentin ihtiyaçlarına yönelik nokta atışı yatırımlar…
Biz ne yapıyoruz.
Gövde gösterisi…
Trabzon’un yönetiliş biçimini şöyle özetliyorum.
Trabzon milletvekilleri fotoğraf çektirmeyi çok seviyor.
Muhalefete muhalefetlik yapmakla meşguller.
Bir iki kurum ziyareti, fotoğraf çekimi, basına servis, olay tamam…
Kent dinamikleri merkezi hükümete yaranmak için ellerinden gelenin fazlasını yapıyorlar.
Şehrin sorunları ile ilgili iki cümle kurmaya korkuyorlar.
Kendi koltuklarını düşünüyorlar.
Trabzonlular bu kötü gidişatın kendi kaderleri olduğuna inandırılmış.
Neye sahip olduklarını unutmuş ve her şeye “eyvallah” der hale gelmiş.
Gazetecilerin çoğunluğu parayı verenin düdüğünü çalıyor mecburiyetten…
Türkiye’de gazeteciliğin getirildiği nokta bu…
Ne yapsınlar?
Koca koca iş insanlarının, para içinde yüzen tüccarların gösteremediği duruşu gazetecilerden beklemek ne kadar doğru?
Trabzonspor’a bakarak yönetim şeklini anlamak mümkün…
Yıllardır siyasetin kullandığı Trabzonspor, becerip siyaseti kullanamamış…
Hem saha başarısı yok, hem gelir kaynaklarında bir gelişme yok, hem şampiyonluk yok, hem de borç batağında…
Yani genel durum bu…
Trabzon’un acilen yeni isimlere, farklı bir zihniyete, farklı bakış açılarına, kendi menfaatini değil, kentin menfaatini düşünen karakterli insanlara ihtiyacı vardır.
Parası olana değil, kafası olana değer veren bir vatandaş yapısına ihtiyacı vardır.
Yoksa üretici daha çok fındığım para etsin diye bekler,
Yoksa taraftar çok daha şampiyonluk bekler,
Yoksa iş insanları çok daha teşvik bekler,
Yoksa aileler çok daha çocukları için iyi bir eğitim bekler,
Yoksa çok daha trafikte cinnet geçiririz,
Yoksa turizmciler çok daha turist bekler,
Yoksa çok daha küçük esnaf yok olmamak için direnir,
Yoksa çok daha doğal güzelliklerimizi ararız,
Yoksa çok daha doğal afetler sonucunda canımız yanar,
Yoksa çok daha her 4 kişiden 3’ü işsiz kalır,
Yoksa çok daha hayvana, insana şiddet artar,
Yoksa çok daha boşanma oranları artar,
Yoksa çok daha çarpık kentleşmenin içinde boğuluruz,
Yoksa çok daha hastanede doğru tedavi alabilmek için eşi dostu devreye sokarız,
Yoksa çok daha torpille çocuklarımızı işe koymak için yapmayacağımız şeyleri yaparız,
Yoksa çok daha yaylalarımızdaki betonlaşmaya göz yumarız,
Yoksa çok daha denizimizden uzaklaşırız,
Yoksa çok da nefes alamayız…

Senin çocuğunun takımı için döktüğü gözyaşı, yaşadığı sevinç, futbol endüstrisi canavarının bir dişinin kovuğuna bile girmez, hiç bir önemi yoktur.

Taraftar ruhunu, takım ruhunu öldüren vahşi bir ekonomik sistem ile karşı karşıyayız.

Bu sisteme bağlı olarak şekillenen Türk futboluna, maalesef Trabzonspor’da ayak uydurmak zorunda kaldı.

Kalmayabilir miydi?

Zaten Trabzonspor’u Trabzonspor yapan da bu sisteme başkaldırıydı.

Anadolu devrimiydi.

Sermayeye, büyük takımlara karşı verdiği bilek gücü, alın teri mücadelesiydi…

Fakat Trabzonspor, özellikle son yıllarda kendi kimliğinden uzaklaşmayı ve sermaye guruplarına ve ipi elinde bulunduranlara hizmet etmeyi tercih etti.

Yönetimler, siyasetten ve sermaye guruplarından faydalanmak yerine Trabzonspor’u kullandırmayı tercih etti, kişisel menfaatlerini ön planda tuttular.

“Otur” denilince oturuldu, “kalk” denilince kalkıldı.

Ve bu teslimiyetin karşılığını da alamadılar.

Elde var:

Trabzonspor’un borcu 1 Milyar 88 milyon TL (Eski parayla 1 katrilyon 88 trilyon TL).

Her lig sezonunda birbirinden facia hakem hataları, abartılı cezalar, çalınmış bir şampiyonluk 35 yıldır ağız tadıyla bir şampiyonluk sevinci yaşayamama…

“Trabzonspor’un başkanlık koltuğuna gelenler ve yöneticilerin yapacağı pek bir şey yok.

Elleri kolları bağlı” denilebilir, ancak;

Bir zorunluluk haliyle çaresizlik yaşadıklarını gösterseler anlarız.

Fakat, bizim yöneticiler ve başkanlar hallerinden öyle memnunlar ki, onlar da sisteme ve kendilerine çalışmayı kendilerinde bir hak gibi görüyorlar.

“2019-2020 sezonunda Başakşehir’i şampiyon yapacaklar, sonra da Katar’a satacaklar”

söylemlerini biz daha liglerin ilk yarısında duymaya başlamıştık.

Nitekim, Başakşehir şampiyon olmadı, yapıldı.

Başakşehir’i kim şampiyon yaptı.

Şampiyonluk kutlamalarında boy boy fotoğraf verenler.

Başakşehir Başkanı Göksel Gümüşdağ kimdir?

Başakşehir Kulüp Başkanı, Kulüpler Birliği eski Başkanı, İstanbul Büyükşehir Belediyesi AK Parti’deyken ikinci adam ve Emine Erdoğan’ın ağabeyi Hasan Gülbaran’ın kızı Müge’nin kocası.

Kutlamalarda Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın oğlu Bilal de boy gösterdi.

Bunlar yazılması sakıncalı ya da gizli tutulan ya da bilinmeyen bilgiler değil.

Gayet açık, net göz göre göre yaşanan gelişmeler…

“Biz Başakşehir’i şampiyon yaptılar” dediğimizde kimse çıkıp kızmadı, itiraz etmedi.

Hal böyle iken Süper Kupa finalinin neden Katar’da oynandığını anlamak çok zor değil.

Aklıma Amerikan filmlerindeki kafes dövüşleri geliyor.

Şampiyon olmasını istedikleri adama parayı yatırıyorlar ve asıl güçlü dövüşçünün dayak yemesi için onu da ikna ediyorlar.

Saçma gelebilir. Bana da çok saçma geliyor.

Buradan görünen o.

TFF Başkanı Nihat Özdemir, Katar’a olan aşkını, “Oradan çok önemli bir gelir elde ettik, Bizim Süper Kupa’nın galibi ile Katar’ın Süper Kupa galibi bir maç yapacak” diyerek açıkladı zaten…

Paradan başka dini olmayanların,

Trabzonspor’un kim olduğunu bilmeyenlerin,

Şampiyonluk derdi olmayanların,

yönettiği futbol gerçekten keyif vermiyor…

“Aman kulüpler elimin altında dursun” diyen siyasetin,

“Aman koltuğu kaptırmayalım” diyen TFF’nin,

yönettiği futbol gerçekten keyif vermiyor…

Demiryolu, Trabzon’a gelmeden gidiyor mu?

Trabzon’un ve bölgenin kaderini değiştirecek bir projedir demiryolu…

İlk projelendirme Abdülhamit’ten başlar, Atatürk’ün vasiyeti ile devam eder ve yıl 2020’ye kadar da hemen her seçimde siyasetçilerin vaatleri arasında en başta yerini alır.

Yani kavuşulmayınca aşk olurmuş ya hani, bizim de demiryolu ile sevdamız 2020 yılında da devam ediyor…

Ara ara bu aşk alevleniyor.

Şimdi bizim bu demiryolu sevdamıza ortaklar çıkınca konu yeniden alevlendi.

Onlar da güzergah istiyorlar haliyle…

Gayet normal…

“Samsun-Sarp demiryolu hattı yapılsın” diyen var.

“Erzincan-Gümüşhane-Trabzon” diyenler var,

Şimdi de “Rize-Erzurum hattı yapılsın” diyenler var.

Kaynak zenginliği (tarım, maden, sanayi), maliyet, güzergah verimliliği, ülkeye ve bölgeye katkısı göz önünde bulundurulup güzergah belirlemesi yapılacağını düşünüyoruz.

Bu durumda demiryolu Trabzon’dan geçmek zorundadır.

Aksi halde bunun adı başka bir şey olur.

Akıl var, mantık var, o yüzden biz gündemdeki söylemleri pek ciddiye almıyoruz.

Buradaki asıl soru şudur;

“Demiryolu ne zaman gelecek?”

Bize göre bu sevda,hem dünyanın ekonomik durumu, hem de ülkenin ekonomik durumu göz önünde bulundurulduğunda uzun bir süre daha devam eder.

2021 yatırım planına alınacağı umudunu taşımak güzel de, hayal dünyasında yaşamaya da gerek yok; ülkede işsizlik almış başını giderken, vatandaş bırakın ay sonunu maaşını daha almadan bitirirken, ülkede geçim sıkıntısına bağlı farklı boyutlarda cinnet haberleri büyük endişe doğururken,

demiryolu gerçekten lüks…