– PEKİ, TRABZON’UN ÖNCELİĞİ NE?

Trabzon’un birincil önceliği elbette ki ekonomik, elbette ki kent halkının yaşam kalitesinin yükseltmek. Yani önce yatırım, sonra yatırıma dayalı üretim, ondan sonra da katma değeri yüksek üretim yaparak, ihracatı artırmak, daha sonra da bununla istihdamı geliştirip büyütmek. 

Peki, bu anlamda bir şey yapılıyor mu?

Yapılıyor muhakkak ama yapılsa da toplumun ihtiyacı olan üretimi ve istihdamı geliştirmenin çok uzağında ve kent halkının refah seviyesini asla olması gerektiği oranda yükseltmeyen, yandaşa hizmet eden RANT vurgun projeler!

Yazının girişinde de bahsi geçen proje, sözüm ona bir “hayırsever yatırımı!” Ama işin aslı hiç de gösterildiği gibi değil, silinen vergi borçlarından kat be kat düşük maliyetli bir proje o!

  – YANİ TAM BİR “RANT-YERSEN” PROJESİ!

Peki, Trabzon’un ikincil çok önemli sorunu nedir diye bir soru sorsak, ilk olarak alacağımız yanıt elbette ki ULAŞIM olur, değil mi?

Bu konuda Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Zorluoğlu ne yapıyor?

Emin olun, halkın tamamına dokunacak hiçbir şey yapmıyorlar! Sadece seçime endeksli, AKP’nin tanıtımını yapacak, aynı zamanda da rant sağlayacak, yeni otogarın çok yanlış seçilen yeri gibi, Kanuni Bulvarı’nı şehrin üstünden viyadüklerle yürütüp, Boztepe gibi doğal SİT alanına bir de değil 2 tünel açılması gibi projelerle hem kaynak, hem de zaman israfı yapıyorlar!

Bakın size kent halkı için ekonomik yatırım, üretim ve istihdam sonra ikincil önemdeki ulaşım sorunu adına açıklamasını yapıp da o proje konusunda hiçbir adım atmadıklarımı gösteren çarpıcı bir örnek vereceğim. 

Günümüzden 6 yıl öncesi, yıl 2017 Trabzon’un o dönem Büyükşehir Belediye Başkanı yine bir AKP’li Orhan Fevzi Gümrükçüoğlu, kamuoyunun önüne çıkıyor ve ulaşım konusundaki çok büyük sorunu büyük ölçüde çözecek hafif raylı sistem için açıklama da bulunuyor, şöyle diyor:

 “Hafif raylı sistem projesinin, 2017 sonu itibarıyla tamamlanmış olacak. Raylı sistemi ilk etapta Akyazı ve havaalanı arasında inşa edeceğiz. Bütün bu çalışmaların ve yapılacak yatırımların amacı, yatay hatlar boyunca insanlarımızın özel araçlarını kullanmamasını sağlamaktır. Trabzon’da 2010 yılında yapılan trafik düzenlemesi projesinde tespit edilmiş olan 66 bin 646 araç vardı. Günümüz itibarıyla araç sayısı 103 bin 17’ye ulaşmıştır. Şehir merkezinde özel araçların kullanılmaması sağlayabilmek için doğu batı istikametinde, sahil boyunca olmak üzere hafif raylı sistemin gerçekleştirilmesi  gerekmektedir. Yıl sonunda proje elimize gelmiş olacaktır. Bu projede ilk etapta dolgu alanı olan Akyazı bölgesinde, 2 yıl önce imara yerleştirdiğimiz bölgede ana istasyonu belirlemiştir. O ana istasyondan doğu ve batıda Akçaabat ile Arsin ilçelerimiz arasındaki bölgeyi içermektedir. Arsin Organize Sanayi Bölgesi’nden, Akçaabat merkezine kadar hafif raylı sistem projelendirilmiş olacaktır. Ondan sonra da yeni projede batıdan ve doğuda il sınırına kadar devam ettirilecektir. 

– BELEDİYE OTOBÜSÜ DEĞİL, İŞKENCE OTOBÜSÜ!

Şimdi bakın, aşağıda bilgilerinize sunduğum fotoğraflara iyice bakın. Birinci fotoğrafı bizzat ben çekmiştim. Eski Başkan Gümrükçüoğlu 2017 yılında yaptığı açıklamanın ardından tam tamına 6 yıl geçti.

Fevzi Gümrükçüoğlu gitti yerine yeni AKP’li Başkan Murat Zorluoğlu getirildi. Zorluoğlu’nun da 3,5 yılı geride kaldı ama ulaşım sorununu büyük ölçüde çözecek hafif raylı sistem konusunda dişe dokunur hiçbir ciddi adım atmadılar! Ve maalesef Trabzon kenti belki de Türkiye genelinde ulaşım sorununun çözümü için ciddi adım atılan iller sıralamasında sonuncu, yani 81. ilimiz olur! Ve maalesef o çok övündükleri ve bir kısmının da körüklü büyük yeni otobüs olmasına rağmen insanlar resmen hamsi istifi gibi belediye  otobüslerini hınca hınç doldurmalarını hiç ama hiç içleri acımadan izliyorlar. 

Peki şimdi, Trabzon halkının en temel sorunu ekonomi ve ulaşımda ciddi, halka dokunur hiçbir atmayan AKP’li başkanlar, milletvekilleri, parti yöneticileri nasıl halkın karşısına çıkıp da oy isteyecekler?!!!

Edin Visca geçen sezonun ara transferinde Trabzonspor’a alındı.
Maliyeti ise 5 Ocak 2022 tarihinde KAP’a yapılan açıklamaya göre şu şekilde gerçekleşti:

“Trabzonspor Kulübü, Başakşehirli futbolcu Edin Visca ile 3,5 yıllık anlaşma sağlandığını açıkladı. Bordo-mavili kulüp, futbolcunun bonservisi için Medipol Başakşehir’e 3 taksit halinde toplam 4 milyon 300 bin euro bonservis bedeli ödeyecek. Futbolcuya ise 3,5 yılda 5 milyon 250 bin euro garanti ücret verilecek”
Transfer gerçekleştikten sonraki 5-6 maçta Visca Trabzonspor’a önemli katkı yaptı. Ondan sonraki maçlarda ise bir durgunluk dönemine girdi ve Trabzonspor sezon şampiyonlukla tamamlandı. Visca’nın şampiyonluğa da önemli katkısı olduğunu onun iyi oynadığı o 5-6 maçın kazanılmasıyla önemli katkısının olduğunu söylemek lazım.

Bu sezonun 2 haftası, 12 Ağustosta Hatayspor ile yapılan karşılaşmanın 40. dakikasında çok talihsiz bir sakatlık yaşadı.
Hataysporlu Falette ile girdiği ikili mücadelede kolunun üzerine düştü ve kökü kırıldı. Ambulansla hastaneye kaldırılan Edin Visca’nın ilk kontrollerinde, kolundaki Humerus kemiğinde kırık olduğu tesbit edildi.

Kolundan ameliyat edilen Visca 4 ay sonra sahalara döndü.

İşte benim sizlerle üzerinde kafa yoracağımız konu tam da bu 4 aylık süre ile ilgili.

Trabzonspor gibi Avrupada 1, Türkiye’de 2 kulvarda mücadele edecek bir üst düzey kulüpte kadro planlaması ya da mühendisliği yapılırken ve çok yoğun bir müsabaka sürecine girilirken sağ kanatta sakatlanan çok yüksek maliyetli(Başakşehir’e 3 taksit halinde toplam 4 milyon 300 bin euro bonservis bedeli, Visca’ya ise 3,5 yılda 5 milyon 250 bin euro garanti ücret ile birlikte toplamda ise 3,5 yıllık bir süre için 9,500 euro yani bugünkü kurla189 milyon 525 lira) bir futbolcunun yerine alternatif düşünülmez mi ve monte edilmez mi?!

Bu çok önemli bir konu. Ama bundan daha önemli olan ise kulüp doktorlarının da çok iyi bildiği gibi ve daha önce de Abdulkadir Ömür’de tecrübe edildiği üzere, kemik kırıklığı sakatlığı yaşayan bir futbolcunun 4 ay gibi bir sürede oynayabilir duruma gelse dahi, o futbolcunun ameliyat sonrası zayıflayan kaslarının yeniden güçlenmesi için 4 aylık bu sürenin yeterli olamayacağı, bunun için de oynamaya tam olarak hazır olsa da bu futbolcuyu sahaya sürüp de o futbolcudan çok şey beklemek doğru mu? Bu durumda o futbolcu kendisini hem hocasına hem dr taraftarına karşı psikoloji olarak maksimum zorlamaz mı?

Ortobedis doktor arkadaşlardan bildiğim bir gerçek şu:
“Kemik kırılmaları sonrası yapılan ameliyattan sonra 1 yıl geçmeden zorlama yapar, kemiklere yük bindirirsen eskisine nazaran daha çabuk kırılma söz konusu olur.”
Hatta bir doktor arkadaş, halk arasında basit diye bilinen fıtık ameliyatından sonra dahi, “1 yıl ağır yük kaldırıp da zorlama yapmayacaksın” uyarısı yapmıştı.

Bu bilgimi bugün Trabzonspor eski yönetim kurulu üyesi ağabeyimiz tıp doktoru Erdal Atalay ‘a da sorup, teyit ettikten sonra yazıyorum.

“Bir futbolcu ameliyat sonrası süreçte 4 ayda sahalara dönse de en az 1 yıl kasların güçlendirme çalışması yapılmasıve üzerine ağır yük yüklememesi” gerçeğine parmak bastı Dr. Erdal ağabey.

Şimdi böyle bir gerçek ortada iken Teknik Direktör Abdullah Avcı’nın kolu kırılan Visca’nın yerine yeni bir sağ kanat oyuncusu, özellikle de altyapıdan monte etmeyip, tam güçlenmeden Visca’yi oynatması ne derece doğrudur?
Evet Visca 4 ayda sahalara döndü, doktorları da “oynayabilir” raporu vermiştir mutlaka!
Ben onu elestirmiyorum, 4 ay sonrası kemik kırığı olan bir futbolcudan maksimum fayda istemek ve bunu ona zorlamak ne derece doğrudur?
Bikimsel gerçekler ve yaşanmış tecrübeler ortada iken bunu zorlamak ne derece doğrudur, sizlerin taktiğine bırakıyorum!
Ve sonuçta Vusca’dan çok şey beklenmesi, onu da pisikolojik olarak zırladı sonuç ikinci kemik kırığı ile karşı karşıya kaldı.
Şimdi Teknik Direktör Abdullah Avcı ve teknik kadronun buna yol açmış olması nasıl bir üst düzey kadro planlaması mühendisliğidir?

Böylece Bordo-mavili kulübe, bonservisi için Başakşehir’e 3 taksit halinde toplam 4 milyon 300 bin euro bonservis bedeli, Visça’ya ise 3,5 yılda 5 milyon 250 bin euro garanti ücret ile birlikte toplamda ise 3,5 yıllık bir süre için 9,500 euro(bugünkü kurla189 milyon 525 lira) bir maliyeti çöpe atmış(transfer sonrası oynadığı 5-6 maç hariç) olmadı mı?!

Çünkü ikinci sakatlik sonrası Visca’nın dönüşü Mayısı bulacağı için ondan sonra sakatlığı atlatsa dahi maksimum verim alınamayacağı için bu sezonu da kapatmış olacak!

Gelecek sezon ise ne kadar verim alınabileceği ise muamma!

Şu anda görünen, geldiğinde oynadığı 5-6 maç hariç, 1, ya da 1,5 sezon güme gitmiş olmadı mı?

Bir dip not da beni Trabzonspor ve Teknik Direktör Abdullah Avcı üzerine yaptığım eleştirileri “Avcı düşmanlığı” ya da “Avcı takintılığı” olarak nitelendirip de hiç alakası olmayan arkadaşlara iletmek isterim.

Beni yakından tanıyanlar çok iyi bilir ki, yaşamım boyunca bana düşmanlık yapanlara dahi düşmanlık beslemedim ve asla düşmanlık yapmadım, yapmam da. Ayrıca hiç kimseye de takıntım olmadı, olmaz da.

Benim tüm yazılarım, eleştirilerim, taraftarı olduğum Trabzonspor ‘un ekonomik ve sportif başarısıdır, zarar görmemesidir, iyi olmasıdır.

– Sizce aşağıda fotoğraflarla dikkatlerinize taşıdığım anlayış, hangi büyükşehir belediye başkanlığı hizmeti olabilir?!!!
– Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Zorluoğlu Yalıncak’da denizin içine(adım hesabı 15 adım)gömdüğü beton yolları bakın nasıl savunuyordu bir gazeteciye ifadesiyle, kısa bir süre önce:

– “Burası(Yalıncak plajı) sadece bir plaj yapımı değil, bir sahil düzenleme projesidir. Ancak bu plajın yaklaşık 800 metrelik bölümü oteller ve çeşitli işletmelerin işgali altındaydı.(Bakın burada kamu alanının işkal edildiğini bizzat bir belediye başkanı itiraf ediyor!) Plajda halkın kullanması için mecburen kabin yapmak zorundaydık.(Bu da itiraf, kabin sökülebilecek yapı malzemeleriyle yapılabilirdi. Neden beton tercih edildi?) Trabzon’un iklim koşulları ve nem nedeniyle ahşap bir yapı uzun ömürlü olmayacaktı.(Yoksa bu projeyle birileri RANT mı elde etti?) Bu nedenle de doğrudan ahşap yapmayı tercih etmedik.Tamamlandığında bir beton görüntü olmayacak.(Burada da betonu ahşapla kaplayarak, bir kamuflaj itirafı yapıyor ve aslında betonlaşma yaptıklarını açıkça kabulleniyor) Betonun üstü ahşap kaplanacak, doğal bir görümümü olacak.(Yani göz boyanacak!) Kalıcı değil. (Tam aksine kalicı) Biz buradaki işgalleri kaldırırken büyük zorluklarla ve dirençle karşılaştık. (Nasıl yani, kamu malı işkal mi edilmişti? Öyleyse kamu malı işkal edilirken AKP’li büyükşehir belediyesi neredeydi? Neden müdahale edip, durdurup, gerekli yasal işlemi uygulamamış?)Plaj yapımı ve sahil düzenlemesi birlikte maliyeti yaklaşık 12 milyon lira.(12 Mikyon lira ile yapılan kumsal düzenlemesi, o bölgede kim ya da kimlere RANT sağlayacak?!”

– Şimdi içinde bolca itirafların da görüldüğü, ve 12 milyon lira gibi bir kamu kaynağının o bölgedeki özel konutlara ticari manada büyük bir RANT sağladığı aşikar iken, aynı Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Zorluoğlu, aşağıda potoğraflarını paylaştığım Akoluk’daki Kurban Satış Yeri’ne bur göz atalım. CHP’nin çalışkan ve sorunları yerinde tespit edip, yönetenlere eleştiri getiren Ortahisar İlçe Başkanı Fatih Suat Oyman ‘ın tespitlerini dikkatinize sunuyorum!
Akoluk’daki Kurban Satış Yeri’nin manzarası korkunç! Adeta Afganistan ya da Pakistan’daki felaket görüntülerini andırıyor!
Ne hijyen var, ne doğru dürüst şu var, ne konaklayacak sağlıklı bir prefabrik yapı, ne bu PANDEMİ döneminde kurallara uyan sağlık önlemi, ne de sağlıklı elektrik ve su sunulmuş!

Kısacası mezbelelik görüntüleri var. Oradan alınacak kurbanlıkların sağlıklı olması da olanaksız!
Bu görüntüleri gördükten sonra insanın hem sağlık yönünden hem de dini vecibeler yönünden o alana gidip kurbanlık almaktan da imtina edecek çok insan olacaktır!!!
– Şimdi bu içler acısı manzarayı Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Zorluoğlu nasıl savunacak acaba?!!

10 Ocak biz gazeteciler için çok önemli bir gündür. Turkiye Cunhuriyeti tarihine baktığımızda da 10 Ocak 1961 tarihi çok önemli bir anlam ifade eder. Dönemin olağanüstü koşullarına rağmen ve Milli Birlik Komitesi günlerine rağmen 4 Ocak 1961’de basın çalışanlarına bazı haklar ve yasal güvence sağlayan 212 sayılı Basın İş Kanunu Resmi Gazete ’de yayınlanarak yürürlüğe sokulur.Bunda en önemli faktör gazete patronlarına rağmen o dönemde sendikaların güçlü olması ve basın sendikasının da bastırması ile emek-yoğun çalışan gazetecilere bir takım hakları 212 sayılı yasa ile verilir ve yasa Resmi Gazetede yayınlanıp yürürlüğe sokulur.

Buna karşılık o dönemin etkili 9 gazete patronajı (Akşam, Cumhuriyet, Dünya-Dünya o zaman günlük siyasi bir gazetedir e Nezih Denirken ile bir alakası yoktur- Hürriyet, Milliyet, Tercüman, Vatan, Yeni İstanbul ve Yeni Sabah) ortak bildiriye imza atarak gazetelerini üç gün kapattıklarını duyurur.

Bunun üzerine çok seri hareket eden İstanbul Gazeteciler Cemiyeti ve İstanbul Gazeteciler Sendikası bir toplantı yaparak karar alarak çalışanlarla birlikte 9 gazete patronunun aldığı karara katılmadıklarını duyururlar ve bir de yürüyüş düzenleyerek bu kararı protesto ederler.
“Simidimiz ve hürriyetimiz için”,  “Çalışan gazeteciye cop, patrona hazırlop” gibi dövizler taşıyan çalışan gazeteciler bununla da kalmaz ve bir karar alarak patronlara karşı 3 gün “Basın” adında bir gazete çıkararak, halkın haber alma özgürlüğünü sürdürmesi kararı alırlar.

Patronların 3 gün gazete çıkarmama eylemi tarihe, “Dokuz patron olayı” olarak geçer.
Ama o dönemin etkin ve güçlü gazetecileri bu kararın karşılığına çok güçlü bir atakla çıkarak İstanbul Gazeteciler Sendikası çatısı altında ‘Basın’ adlı bir gazeteyi 3 gün çıkarıp dağıtmayı başarırlar.
Gazetecilerin üç gün süren bu dayanışmanın ardından 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Bayramı olarak kutlanmaya başlanır.
Aslında bu karar Türk Basın Tarihi ‘ne altın harflerle yazılması ve günümüz gazetelerine örnek olması gereken bir mücadeledir.
10 Ocak 1961 yılında bayram olarak ilan edilip kutlanan 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Bayramı bundan 10 yıl sonra ülkemizde yaşanan askeri muhtıra ve gazetecilere yönelik ağır baskılar nedeniyle “bayram” olmaktan çıkar ama “gün” olarak kutlanmaya devam eder.

60 Yıl sonra basının durumu!

Bundan 60 yıl önce basın çalışanlarının sosyal ve ekonomik yönden elde ettikleri kazanımların bugün yerinde yeller esmektedir.
O günden bu güne 10 Ocak 1961 yılında Resmî Gazetede yayınlanıp yürürlüğe giren 212 sayılı Basın Kanunu, 2002 yılına gelinceye kadar çok saldırıya uğrayıp, kenarından köşesinden yıpratılmıstır ama 2002 AKP hükümeti iktidarı ile başlayan 19 yılda ortada basın hakkı ve görev yapma özgürlüğü diye ortada hiç bir şey bırakılmamıştır!

10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü geldiği ve gündem olduğnda yaşanan duruma bir baktığımızda en başta sendikanın işlevsizleştirilmesinden tutun da, sansür, işsizlik, düşük ücret, sosyal güvencesizlik, gözaltı ve tutuklama gündemin ilk maddelerini oluşturmaktadır.
Artık 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü bir yana gazetecilikte gelinen ve bir çok hukuksuzluğu içeren bir tabloyla karşı karşıyayız!

Nasıl mı?
Şoyle ki, sektördeki işsizlik almış başını gitmiş ve ülke ortalamasının iki katına çıkmış!
Çalışandan çok çalışmayan gazeteci topluluğu oluşmuş ve iş güvenliği tamamen ortadan kaldırılmıştır!
Sendikasız çalıştırmanın yüzde 90’ı aştığı, 100’e yakın gazetecinin ise cezaevinde olduğu bur durumla karşı karşıya bırakılan bir ülke durumuna sokulmuşuz!
Bu güne değin Türkiye Gazeteciler Cemiyeti’nin açıklamasından bir kesit sizlerle paylaşmak istedim.
Okuyunca siz de başının yani toplumun haber almasını sağlayan basının ne durumda geldiğini görebilirsiniz:

Gazeteciler mesleklerini yapamaz duruma sokuldu!

İşte TGC’nin açıklamasından bir kesit:
“180 ülke arasında basın özgürlüğü sıralamasında 154. sırada yer alan Türkiye’de gazetecilerin yüzde 30’u işsiz. İletişim fakültelerinden her yıl mezun olan binlerce gençten ancak yüzde beşi medya sektöründe iş bulabiliyor. İktidar baskısıyla halkın haber alması engelleniyor ve gazeteciler sadece işlerini yaptığı için gözaltına alınıyor, hapis cezası alıyor. 70 gazeteci halen cezaevinde tutuluyor. 10 Ocak’ın sağladığı haklar gazetecilere kullandırılmazken ülkede gazetecileri bekleyen sıkıntılar ve tehlikeler de giderek artıyor. Basın sektöründe haberin görünmediği gazetelerini satamayan, televizyonlarını izlettiremeyen medya patronları zararı kapamanın yolunu işten gazeteci atmakta buluyor, kıdem tazminatı bile ödemiyor. Yalnızca iktidara biat eden gazetecilere devletten ve çeşitli kaynaklardan olanak sağlanırken kamuoyunu haberle buluşturmak isteyen yaygın ya da yerel bağımsız gazeteler çeşitli ekonomik baskılar altına alınıyor.

Basın İlan Kurumu bu tür gazetelere sudan bahanelerle ilan kesintileri uyguluyor, bu gazetelerin yaşama kaynaklarını kesmeye çalışıyor. 5953 sayılı yasayla çalışanlar lehine değiştirilen 212 sayılı Basın İş Kanunu’na göre basın kartı gazetecilerin kimliği kabul ediliyor.  Bu kimliği olmayanlara ‘gazeteci değildir’ deniliyor. Ancak gerçekte basın kartı olmayan, fiilen gazetecilik yapanların sayısı, basın kartı olanların en az iki katına ulaştı.
Meslektaşlarımız düşük ücretle, güvencesiz olarak çalıştırılıyor !

TBMM’den geçen torba yasayla gazetecilerin erken emekli olmasını sağlayan yıpranma hakkı basın kartı şartına bağlandı. İletişim Başkanlığı ise binlerce gazetecinin basın kartını gerekçe belirtmeden ‘incelemede’ diyerek vermiyor.
Basın kartlarını alamadıkları için gazeteciler yıpranma hakkından mahrum ediliyor, dava açmak zorunda bırakılıyorlar.
RTÜK ise iktidarın hoşuna gitmeyen haberleri yayınladıkları için bağımsız televizyonlara ağır para cezaları ve yayın durdurmayla sansür uyguluyor.
Halkın haber alma hakkını engelliyor!”

Bu şartlarda halkın haber alma hakkını yerine getiren basın mensuplarının çalışabilmesini nasıl bekleyebilirsiniz?

Aile Çalışma Ve Sosyal Hizmetler Bakanı Zehra Zümrüt Selçuk, TBMM Genel Kurulu’nda bakanlığın 2021 bütçesi görüşmeleri sırasında kürsüden yaptığı konuşmada; “Artık refahı paylaşma aşamasına geçtik” dedi!

Bu nasıl bir “refahı paylaşma” olabilir sizce?

Bence ancak ve ancak şöyle olabilir!

AKP saray efradı ve onun ülkedeki paydaşları “refahı paylaşma aşamasına” geçmiş olabilir!

Şöyle ki; daha dün Samsun’da bir yurttaşımız, bir elinin içine “iş” diğer elinin içine de “aş” yazarak intihar etti!!

Şimdi bu “refahı paylaşma aşamasına” nasıl geçiliyor, siz buradan çıkarımınızı yaparsınız!

Bakan Selçuk, konuşmasının devamında şöyle diyor:

” Yoksulluk, özellikle aşırı yoksulluk, uluslararası dokümanlarda da ifade edildiği gibi artık Türkiye için sorun olmaktan kalktı! Biz daha ziyade refahı paylaşmayı ve bu süreçteki acil durumlar da vatandaşlarımızın yanında olmayı hedefleyen bir sosyal yardımı önemsiyoruz! Bu noktada sosyal muhtaçlarımızın yoksullarımızın sayısı artmıyor!”

Şimdi sormak lazım!

Sahiden AKP iktidarının bakanı ya da bakanları kendilerini İsveç, Norveç ya da İsviçre’de mi sanıyorlar?!

Onun için sayın bakanda ya da kamuoyuna Türkiye gerçekleri mi anlatmak ve hatırlatmak lazım!

Bakın size bilimsel bir çalışma ve sonuç raporundan kısa bir bölüm vereyim de Türkiye’de en kolay şeyin AKP iktidarı için halkı kandırmak ya da kandırmaya çalışmak olduğunu bilin!

Disk/Genel İş’in

“Türkiye Gelir Eşitsizliği ve Yoksulluk Raporu”na (2019) göre:

– Türkiye’de en zengin ile en yoksul arasındaki gelir eşitsizliği 8,7 katı buldu.

– Türkiye’de 16 milyon kişi yoksul, 18 milyon kişi ise yoksulluk riski ile karşı karşıya.

– Türkiye’de çalışan yoksulluğu bir yılda %11 arttı.kriz, 1 milyondan fazla yeni işsiz yarattı!

– iş arama süreleri uzadı, bir yıldan fazla süredir iş arayanların sayısı yüzde 31 arttı.

– işsizlik sigortası başvuruları yüzde 48,8 arttı.

Gelelim zurnanın zırt dediği yere!

Arkadaşlar, bu rapor covıd19 salgınının hemen öncesinde hazırlanmış bir rapor!

Şimdi siz buna bir de covıd19 salgınının etkilerini ekleyin ve sayın bakan’ın hem dr meclis çatısı altında Türk halkını nasıl da kandırdığını ya da kandırmaya çalıştığını anlayın!

Gerçi asıl soru da bu!

Kandırabiliyor mu kandıramıyor mu?

Yanıt da, görev de sizin!