2 yıl önce henüz başladığında, bu savaşın gerçekte bir ABD-Rusya Savaşı olduğunu, Ukrayna’nın başına demokrasi görünümlü operasyonla getirilen bir kukla vasıtası ile Ukraynalıların ABD’nin vekalet savaşçısı durumuna düşürüldüğünü, bu savaşın aynen Afganistan Savaşı örneğinde olduğu gibi uzun soluklu bir yıpratma savaşı olarak planlandığını ve ABD istemedikçe de bitmeyeceğini köşemizde yazmış ve ekranlarda anlatmıştık.

Rusya Saldırgan ve Yayılmacı mı?

Kışkırtmak; bir kimseyi, kötü bir iş yapması için yönlendirmek, harekete geçirmek ve yüreklendirmek olarak tanımlanıyor sözlüklerde. Bireysel olarak bile -eğer isterseniz- bir kimseyi size yumruk atması için tahrik edebilirsiniz. Yumruk yediğiniz son fotoğraf karesine bakılarak karar verilirse, suçlu size yumruk atandır. Ama önceki fotoğraf karelerine bakılırsa değerlendirme daha farklı olur. 24 Şubat 2022’de Rusya’nın Ukrayna’ya karşı operasyona başladığı güne bakarak Rusya’yı saldırgan veya 17 Mart 2014 tarihinde Putin’in Rusya‘nın Kırım‘ı ilhakını onayladığı güne bakarak hem yayılmacı ve hem de saldırgan ülke olarak görebilirsiniz.

Soğuk Savaş (1947-1990) biterken NATO’nun doğuya doğru genişletilmeyeceğine dair Rusya’ya söz verilmişti. Hem de ABD’nin ve NATO’nun en yetkili ağızlarından. Ama verilen sözler tutulmadı. Putin de 2007’de “NATO’nun Ukrayna’ya genişlemesinin Rusya’nın kırmızı çizgisi olduğunu, NATO’nun 1990’da verdiği genişlememe sözünü tutmadığını, artık bıçağın kemiğe dayandığını ve artık daha ileri gidilmemesi gerektiğini” söyledi. Buna rağmen zamanın ABD Başkanı Bush, 2008’de Rusya’yı Karadeniz’de çevrelemek için NATO’nun Ukrayna ve Gürcistan’ı içine alacak şekilde genişletilmesi taahhüdünde bulundu.

Bu İş Putin’in İşi Değil!

Şu anda CIA Başkanı olan, 2005-2008 tarihleri arasında ise ABD’nin Rusya Büyükelçisi görevini yürüten William Burns, Washington’a gönderdiği raporda; NATO’nun genişlemesine yönelik muhalefetin sadece Putin’in işi olmadığını, Rusya siyasi yelpazesinin her yerinde bu genişlemeye karşı muhalefetin olduğunu rapor etmişti.

Ukraynalıların çoğu da NATO üyeliği yerine tarafsızlığı tercih ediyordu. Ukrayna Parlamentosu (RADA) 1990’da “daimi tarafsız bir devlet” olma temelinde Ukrayna’nın egemenliğini ilan etmişti. 2009’da da Ukrayna halkı tarafsızlık siyaseti güden Viktor Yanukoviç‘i seçti. 2014’ün başlarında ise Yanukoviç bir darbeyle devrildi. İşin içinde CIA, Ulusal Demokrasi Vakfı ve Açık Toplum Vakfı gibi unsurlar vardı. Demem o ki, Ukrayna ABD’ye kendini kullandırmasaydı; bugün Kırım’ı, Donbas Bölgesini ve on binlerce insanının yaşamını kaybetmemiş, milyonlarca insanını yurtdışında göçmen durumuna düşürmemiş ve şehirlerinin birçoğu harabeye dönmemiş olacaktı.

NATO Hangi Maksatla Genişletiliyor?

Zbigniew Brzezinski; ABD’nin küresel üstünlüğünün, dünyanın tek süper gücü olarak devamının jeostratejik gerekliliklerini anlattığı “Büyük Satranç Tahtası” kitabında “Rusya da bölünmeli ve parçalanmalı” dedi ve bunun için de hangi hamlelerin yapılması gerektiğini anlattı. Ukrayna da bu hamlelerden biriydi. Yoksa Ukrayna’nın ve Ukraynalıların güvenliği ABD’nin umurunda bile değildi.

ABD’ye göre; “Batı, kurumlar ve değerler manzumesidir. Bunun içinde hukukun üstünlüğü, demokrasi, özel mülkiyet, çoğulculuk ve liberal ekonomik düzen vardır. Şimdi de mücadele, otoriter rejimlere karşı verilmektedir”. Tabii ki; bu anlatım dünya kamuoyuna yönelik geliştirilen bir pazarlama taktiğidir. Gerçekte ABD için hedef; tek kutuplu dünya düzenini sürdürmek ve hegemonyaya direnenleri itibarsızlaştırmak ve ezmektir. NATO bu maksatla, ABD’nin bir enstrümanı olarak genişletilmektedir.

Kurallara Dayalı Dünya Düzeni

Rusya-Ukrayna Savaşı’nın üçüncü yılına girmek üzereyiz. Ama ne ABD’nin ne de NATO’nun savaşı durdurmaya yönelik bir planı yok. Buna dair son kanıt ise NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg’in “Batı, Rusya ile on yıllar sürecek bir çatışmaya hazırlıklı olmalıdır” şeklindeki açıklamasıdır. Putin ise “konuşmaya hazırız” diyor. Sanırım çatışmanın sona ermesini kimin engellediğini anlamak için uzman olmak gerekmez.

ABD’nin;

1. İsrail‘in Gazze‘deki soykırım saldırısına tüm gücüyle verdiği destek,

• İnsan hakları ve uluslararası hukuk konusundaki çifte standardı,

• İsrail’e sınırsız desteğinin yanı sıra, İsrail‘e yönelik her türlü eleştiriyi “antisemitizm” olarak etiketlemesi ve Filistin halkıyla her türlü dayanışma ifadesini doğrudan yasaklamaya çalışan ikiyüzlülüğü,

• Rusya‘nın saldırganlığı karşısında ayağa kalkılmalı diyen ama İsrail‘in vahşeti, uluslararası ilkeleri ve hukuku hiçe saymasına “evet” diyen yaklaşımları nedeniyle, uzun zamandır can çekişen kurallara dayalı dünya düzeninin tabutuna son çivi çakılmıştır.

ABD’nin “Kuralları ben koyarım, işime gelmediğinde uymam ama sen her halükarda uymak zorundasın” yaklaşımı iflas etmiştir. Artık kurallara dayalı dünya düzeni kurallarının yeniden yazılmasına ihtiyaç vardır. Dünyanın çok kutupluluğa doğru evirilmesi, bu sonucu doğuracaktır.

İsrail Gazze’de Hala Siyasi Hedefine Ulaşamadı

Hamas’ın 7 Ekim 2023’de Aksa Tufanı Operasyonu sonrasında İsrail’in Gazze’ye yönelik saldırılarında bugüne kadar yaklaşık olarak 29 bin insan yaşamını kaybetti, 70 bin ise yaralı var. 2,3 milyonluk nüfusun yüzde 90’ı yaşadıkları yerleri terk etti, 365 kilometrekarelik Gazze Şeridinde iseneredeyse taş taş üstünde bırakılmadı ama İsrail istediği ve planladığı siyasi hedefine hala ulaşmış değil. Hatta Hamas, Gazze’de kuşatma altındaki nüfusu kendi etrafında topluyor, Barı Şeria ve Doğu Kudüs’te yaşayan Filistinliler için cazibe merkezi oluyor, Filistin Yönetimi’nin işbirlikçi görünmesine ve çökmesine neden oluyor. 

Gazze’deki savaş; Yüzyılın Anlaşması ve İbrahim Anlaşmaları kapsamında planlanan Arap Devletleri ile İsrail arasındaki normalleşme sürecini olumsuz etkiliyor, Küresel Güney’in Filistin’e olan desteğini yükseltiyor, 7 Ekim 2023 öncesine göre gerek Avrupa, gerekse Amerika’da kamuoyunun Filistin’e karşı olan bakış açısını radikal biçimde olumlu yönde değiştiriyor ve ABD’yi Ortadoğu başta olmak üzere tüm dünyada ötekileştiriyor, düşmanlaştırıyor.

Tet Saldırısı

7 Ekim Aksa Tufanı Saldırısı; 55 yıl önce 30 Ekim 1968’de Vietnam Savaşı’nın en büyük askeri operasyonlarından biri olan Tet Saldırısına benziyor. Kuzey Vietnam ile Güney Vietnam yönetiminin çökertilmesi, Kuzey ve Güney Vietnam‘ın yeniden birleştirilmesi amacıyla oluşturulan silahlı örgüt olan Vietnam Ulusal Kurtuluş Cephesi’nin (Viet Cong) beraberce Güney Vietnam ve ABD’li müttefiklerine karşı yaptıkları saldırı, Vietnam Savaşı’nın dönüm noktasıydı.

Bu saldırı; Vietnam’ın yeni yıl festivaliolan Tet sırasında başlatılan sürpriz bir saldırıydı. Güney Vietnam askeri tatildeydi, hazırlıksızdı. Saygon’da ABD Büyükelçiliği de dahil 100’den fazla şehir ve kasaba eş zamanlı olarak hedef alındı ama sonuç olarak başarısız oldular. Güney Vietnam’ın kontrolünü ele geçirmek için yapılan bu saldırıda ve sonrasında 50 bin asker ve militan yaşamını kaybetti. Güney Vietnam’ın ve Amerikalıların kayıpları ise çok azdı.

Askeri Olarak Başarılı Değildi, Siyasi Olarak Zaferdi

Tet Saldırısı; askeri olarak başarısız olmasına rağmen, çarpıcı bir propaganda başarısı ve sonuçları itibarıyla siyasi bir zaferdi. Gerek dünya, gerekse ABD kamuoyu Vietnam’da işlerin iyi gitmediğini, ABD’nin anlattıklarından farklı gelişmelerin yaşandığı bir Vietnam olduğunu görmeye başladı ve ABD’de savaş aleyhtarlığı arttı. Sonuç olarak Tet Saldırısı, ABD’nin 1973’de Vietnam’dan çekiliş sürecini tetikleyen bir dönüm noktası oldu.

Henry Kissinger, 1969’da bir söyleşide “Vietnam’da askeri bir savaş yürüttük. Rakiplerimiz ise siyasi ve psikolojik bir savaş yürüttü. Bu süreçte gerilla savaşının en temel öğesini gözden kaçırdık. Gerilla kaybetmediği zaman kazanır. Düzenli ordu ise kazanamazsa kaybeder” demiştir.

Durum Sürdürülebilir Değil

ABD’nin koşulsuz destek verdiği İsrail’in Gazze’deki insanlık dışı vahşeti ve Rusya’ya karşı Ukrayna üzerinden yapılan vekalet savaşı nedeniyle ABD kaybediyor, küresel istikrar ve güvenlik daha fazla risk altına giriyor. Bu durum artık sürdürülebilir değil ve ABD için yeni bir dönüm noktası.  

Sedef Kabaş’ın Destek Yayınları’ndan çıkan ve çoğunlukla fırtınalı geçen yaşam hikayesini anlatan, bedel ödemeden ve konfor alanlarını riske etmeden mücadele olmayacağını anlatan “Yandığın Ateş Yoluna Işık Olur” adlı kitabını okumanızı tavsiye ederim.

Esasında Sarıkamış; I.Dünya Savaşı (1914-1918) içindeki cephelerden sadece birisiydi. Avrupa merkezli bu küresel savaşın bir adı da Birinci Paylaşım Savaşı’dır. Bu savaşa; 29 Ekim 1914’de gönderlerine ay yıldızlı bayrak çekilmiş ve personeline fes giydirilmiş Goeben (Yavuz) ve Breslau (Midilli) harp gemilerinin bulunduğu ve başında Alman Amiral Wilhelm Anton Souchon’un bulunduğu bir filonun Karadeniz’de, Rus limanlarına gerçekleştirdiği bombardıman sonucunda girdik. Sonrasında da İngiltere, Fransa ve Rusya, Osmanlı’ya savaş ilan etti.

Savaştığımız Tüm Cepheleri Yabancılar Belirledi

Osmanlı Ordusu; Kanal’dan Filistin’e, Kût’ül-Amâre’den Sarıkamış’a, Çanakkale’den Galiçya’ya kadar tüm cephelerde kahramanlar gibi savaştı. Ancak; Çanakkale hariç, nerelerde savaşılacağına Berlin karar verdi! Hatta Ermeni Tehciri kararı bile Berlin’de alındı, İstanbul’a uygulatıldı. Biz Osmanlı’yı kurtarmak için savaşıyorduk ama netice olarak Almanya’nın stratejik çıkarlarına hizmet ediyorduk. Çanakkale cephesinin açılmasına ise İngilizler karar verdi. Görünürde Ruslara yardım götürmek gibi gözükse de gerçek nedeni Berlin’den Mezopotamya’ya Mısır’a ve Hindistan’a kadar uzanan Almanya tehdidini durdurabilmek için, Osmanlı’yı saf dışı bırakmaktı!

Anlayacağınız; savaştığımız tüm cephelere başkaları karar verdi. Çünkü Osmanlı yarı sömürge durumuna gelmişti, çağın gerisine düşmüştü, üretemiyordu, bağımsızlığını kaybetmişti ve sorunlarını çözemiyordu. Osmanlı’nın bu savaşın dışında kalması da çok zordu. Çünkü; paylaşılmak istenen coğrafyanın üzerinde oturuyordu ve çok uzun zamandan beri hastaydı! Daha önce yıkılmamasının ve zorla ayakta tutuluyor olmasının nedeni de paylaşımından kimin ne kadar pay alacağı kavgası idi!

Osmanlı Gelişimin Dışında Kaldığı İçin Çöktü

Osmanlı’nın çökmesinin, enkaz haline gelmesinin, yarı sömürge durumuna düşmesinin esas nedeni ise yanı başında bulunan Avrupa’daki gelişimi ve değişimi anlayamaması, bunun dışında kalması, Rönesans’ı, dinde reformu, Aydınlanmayı yaşayamamış ve sonuç olarak akılcı ve bilimsel düşünme evresine geçememiş olmasıydı.

I.Dünya Savaşı, 28 Temmuz 1914’de başladı. 2 Ağustos 1914’de ise Osmanlı-Alman gizli ittifak anlaşması yapıldı. Almanya’nın savaş stratejisi Schlieffen Planı’na dayanmaktaydı. Bu plana göre; seferberliğini iki haftada tamamlayabilecek olan Fransa 39 günde savaş dışı bırakılacak ve müteakiben doğu cephesine dönülerek seferberliğini geniş coğrafyası yüzünden en az altı haftada tamamlayacağı öngörülen Rusya‘ya taarruz edilecekti.

Alman Cihadı

Almanya, bu plan gereğince 4 Ağustos 1914 tarihinde Belçika’ya saldırdı. Ancak Belçika Ordusu hiç umulmadık bir direnme gösterdi. Almanya’nın 24 saatte işini bitirmeyi planladığı Belçika, 13 gün dayandı. Daha sonra Fransa’ya saldırdılar ama Fransızlar da Alman Ordularını Paris’e 70 km kala, Marne Nehri’nde durdurdular. 12 Eylül 1914’de Almanlar için Batı Cephesi kilitlendi ve doğuda da Ruslar olmak üzere iki cephe arasında kaldılar. Schlieffen Planı çökmüştü. Berlin hemen kararını verdi. Acil olarak Osmanlı savaşa sokulmalıydı ve güneyden de Rusya’ya cephe açmalıydı.

İşte bu plan kapsamında, 29 Ekim 1914’de Rus limanları bombalatılarak Osmanlı savaşa sokuldu. Henüz 15 gün geçmişti ki; 14 Kasım 1914’de, Padişah Fermanı ile “Kutsal Cihat” ilan edildi. Buna “Alman Cihadı” da denir. Fikir babası; Alman diplomatik çevrelerinde Ebu Cihad takma adıyla anılan, anadan Alman ve babadan Yahudi olan, diplomat, tarihçi ve arkeolog Max von Oppenheim idi. Almanlar için Cihat, kendi ifadeleri ile “Vahşi İslam İsyanı”; öncelikle İngilizler olmak üzere, Ruslara ve Fransızlara karşı başlatılmak içindi. Teşkilat-ı Mahsusa da Almanların isteği ile kuruldu, Alman parası ile finanse edildi ve Almanların belirlediği hedeflere yönlendirildi. İçinde mücadele edenler de kutsal vatan ve millet duygusuyla görev yapıyorlardı ama kullanıldıklarının farkında değillerdi.

Sarıkamış Harekatı

Bu genel girişten sonra, gelelim 109 yıl önce bugün başlayan Sarıkamış Harekatı’na katılan Tuğgeneral Ziya Yergök’ün anılarına… Osmanlı 2 Ağustos 1914’de seferberlik ilan ettiğinde, Yergök 83. Alay Komutanıydı. 3 ay sonra 29 Kasım 1914’de alayın Gez köyünden harekat emri almasıyla birlikte, altı yıllık savaş ve esirlik serüveni başlamıştı. Sarıkamış; yakın tarihimizin en büyük felaketiydi. Enver Paşa’nın tecrübesizliği, çılgınca hataları, lojistik eksikler, hazırlıksızlık, ulaşım zorlukları, imkansızlıklar ve iklim koşulları savaşın sonucunun nasıl olacağını daha baştan gösteriyordu. Askerlerimizin bir kısmı düşmana bir kurşun bile atamadan soğuktan dondu, bir kısmı tifüsten öldü, bir kısmı kurda, çakala ve kuşlara yem oldu, bir kısmı ise esir düştü. Sarıkamış Harekatı’na 90 bin muharip mevcutla girilip, 12 bin mevcutla çıkıldı.

Ziya Bey de esir düşenler arasındaydı. 1 Ocak 1915’den 21 Ağustos 1921’e kadar yaklaşık 6 yıl esirlik ve esirlikten kaçış sürecinde geçti. Sibirya’da Alman, Avusturya ve Macar esirlerle birlikte önce Krasnoyarsk, bir süre sonra Semipalatinsk esir kamplarında kaldı, kaçış sürecinde ise Çin Türkistan’ı, Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan, Azerbaycan ve Gürcistan üzerinden Türkiye’ye döndü.

Sarıkamış’tan Esarete

Tuğgeneral Ziya Yergök’ün Tarihçi Kitabevi Yayınları’ndan çıkan “Sarıkamış’tan Esarete” adlı kitabını okumanızı tavsiye ederim. Özellikle uzun süren esaret yılları, Sibirya, esir kampları, buradaki yaşam, Avrupalı esirlerin yaşam alışkanlıkları ve durumları, kaçış sürecinde kat edilen Türkistan coğrafyası ve insanlarının durumu konusunda edinilen deneyimler bugünlere ışık tutacak nitelikte.

Tarihini bilmeyen milletler pusulasız gemi gibidir; sığınacak liman bulamazlar. Cumhuriyeti kuranlar Sarıkamış felaketinden, hatta Osmanlı’nın son 200 yıl yaşadıklarından ders almışlardı. Ama bundan ders almayanlar da vardı.

Ders Almayanların Sonu Hüsrandır

Birinci Körfez Savaşı (1990) öncesinde Turgut Özal; ABD’nin isteği ile savaşı fırsata çevirmek isteyip “Bir koyup üç alacağız” dedi ama asker önünü kesti. İkinci Körfez Savaşı (2003) öncesinde ise Ecevit tehlikenin büyüklüğünü görüp ABD’nin teklifini kabul etmediği için operasyon yedi, iktidardan düşürüldü, onun yerine işbirlikçilik konusunda güvence verdiği için AKP iktidara getirildi. Daha sonra ise AKP-ABD-Cemaat üçlüsü, işbirlikçilik konusunda iktidara zorluk çıkaran Türk Silahlı Kuvvetleri’ne kumpas yaptı, itibarsızlaştırdı ve demir parmaklıkların arkasına attı.

Mart 2011’de arkasında ABD’nin olduğu Suriye’deki vekalet savaşına iktidar balıklama daldı, güneye doğru büyüyebileceğini sandı, Arap Baharının ayağına gelmiş bir fırsat olduğu ve İslam Dünyasının lideri olacağını sandı. Çünkü Amerikalılar buna inandırmıştı. Almanlar da yaklaşık 100 yıl önce Enver Paşa ve arkadaşlarını aynı şekilde inandırmıştı.

Bu ateşkesin uzamayacağını öngörmüştüm. Öngörümün nedeni; İsrail’in başlangıçta belirlediği siyasi hedeflere ve onun gerektirdiği askeri hedeflere ulaşmamış olmasıydı. Zaten ateşkes sırasında bile Netanyahu tekrar savaşa başlayacaklarını deklare etmişti. Çünkü “Aksa Tufanı” saldırısı Netanyahu için iki nedenle Yehova’nın lütfu idi. Birincisi; İsrail’de muhalefet demokrasiye ve yargıya sahip çıkmak maksadıyla meydanları tekrar doldurmak için Gazze’deki savaşın bitmesini bekliyor. Hakkında yolsuzluk suçlamaları ve dosyaları da olan Netanyahu ise savaşı uzatmanın ve bölgeyi ateşe vermenin derdindeydi. İkincisi ise; iki devletli çözüm isteklerini tamamen tarihin karanlık sayfalarına gömmek istiyordu. Ve bu istek; esasında Siyonizm’in birincil hedefiydi.

Jericho Duvarı

Bu köşeyi takip edip, televizyon ekranlarında “Aksa Tufanı” saldırısı hakkında yaptığım değerlendirmelerimi izleyenler bilirler; bu saldırının 11 Eylül 2001’de El-Kaide’nin ABD’ye yaptığı saldırıya çok benzediğini örnekleriyle anlatmıştım. Çünkü; “Aksa Tufanı” gibi bir saldırının en az 1 yılı aşkın bir mühimmat üretim/tedarik, planlama, eğitim ve tatbikat sürecine ihtiyacı olduğunu ve böyle bir hazırlık sürecini İsrail istihbaratının fark etmemesinin kesinlikle mümkün olmadığını ve saldırıya yol vermiş olabileceklerini anlatmıştım.

Geçen hafta İsrail istihbaratının 40 sayfalık Jericho Duvarı kod adlı raporu ortaya çıktı. Bu rapor; Hamas’ın saldırı planını, hazırlıklarını ve ayrıntılarını İsrail’inbir yıldan daha uzun süredir bildiğini gösteriyor. Ama önleyici bir karşı harekete geçilmemiş. Çünkü planın hayal ürünü olduğu ve gerçekleştirilmesinin mümkün olmadığı değerlendirilmiş. Zaten bu işler böyle olur. Siyasi otorite olarak “Saldırının önünü açalım!” gibi bir direktif veremezsiniz. “Hayal ürünüdür. Böyle bir saldırıyı planlayıp icra edemezler.” değerlendirmesiyle saldırının önünü açarsınız; daha sonra planladıklarınızı yapabilmek ve halkınızın ve hatta dünyanın desteğini alabilmek için. Gerçekten bu saldırı, bu yönüyle 7 Aralık 1941 Pearl Harbor’a, 11 Eylül 2001’e ve 15 Temmuz 2016’ya çok benzer.

II. Oslo Anlaşması

ABD dahil herkes “iki devletli çözüm” diyor ama inanarak ve arkasında durarak değil. Buna Rusya ve Çin de dahil. Küresel Güney, BRICS (Brezilya, Rusya, Hindistan, Çin ve Güney Afrika), İslam ve Arap ülkeleri nerede? Sadece diplomatik girişimler var ama İsrail ve ABD’ye dişini gösteren ve donanmasını Doğu Akdeniz’e gönderen yok. Arap ve İslam dünyasının 57 ülkesi, ancak İsrail saldırısının 36. gününde toplanabilmişti ama bu bir sonuç getirmedi ve İsrail’in akıttığı kanı durdurabilmek açısından hiçbir ağırlığı olmadı. Hatta Netanyahu tehdit etti ve “Eğer iktidarınızı ve çıkarınızı korumak istiyorsanız, yapabileceğiniz tek şey var. O da sesinizi kesmek!” dedi.

İki devletli çözüme en yakın olunduğu zaman; Filistin ile İsrail arasında II. Oslo Anlaşması’nınyapıldığızamandı. 28 Eylül 1995 tarihinde yapılan bu anlaşma; Filistin’in İsrail’den daha fazla özerkleşmesini ve Filistin topraklarının özyönetime sahip olmasını öngörüyordu. Ama pek çok Filistinli, özellikle de seküler olmayan İslamcı kesim bu anlaşmayı bir teslimiyet olarak gördü. Yahudilerin çoğunluğu, özellikle aşırı sağcılar ve radikaller de II. Oslo Anlaşması’na karşı çıktı. Bu anlaşma; 6 Ekim 1995’de İsrail Parlamentosu Knesset’te, Arap milletvekillerinin desteği ile tek oy farkla onaylandı. Bu tarihten yaklaşık olarak bir ay sonra ise İsrail Başbakanı Yitzhak Rabin bir suikast sonucunda öldürüldü.

Yigal Amir ve Lee Harvey Oswald

Rabin’e yapılan suikasttan mahkum edilen Yigal Amir, aşırı sağcı bir gelenekten geliyordu. Yigal Amir, İsrailli yetkililer tarafından kaçık olarak damgalandı ve 15 yıl hücre hapsinde tutuldu. Ancak çoğu İsrailli onun tek suikastçı olmadığına, daha geniş ve derin bir planın parçası olduğuna inanıyordu. Aynen 22 Kasım 1963’te ABD’nin 35. Başkanı John Fitzgerald Kennedy’nin Dallas’ta Lee Harvey Oswald tarafından öldürülmesi olayında olduğu gibi.

Artık durum 1967 ve 1995’teki gibi değil. Köprülerin altından çok sular aktı. Hem küresel hem de bölgesel resim değişti ve her iki tarafta da radikaller duruma hakim. İsrail, radikalleri kazanmak için Filistin tarafını da radikalleştirdi. Bu kapsamda İsrail; Hamas’ı destekledi ve aynı zamanda Filistin mücadelesini bölmek için Gazze’de Hamas’ın iktidara gelmesinin önünü açtı. Şimdi de nihai hedefine doğru ilerliyor.

İsrail-Filistin Çözümü Daha da Zora Girecek

Bu gelişmeler Filistin’i ve özellikle Batı Şeria’yı daha da radikalleştirecek. Başarılı olan “Aksa Tufanı” saldırısı ve 7 gün süreli ateşkes sırasında rehine karşılığında Filistinli mahkumların serbest bırakılması; Ramallah başta olmak üzere Batı Şeria’da Hamas’ın itibarını iyice yükseltti. Bu gelişmeler ise Mahmut Abbas liderliğindeki Filistin Yönetimi’nin daha da itibar kaybetmesine ve işbirlikçi görülmesine yol açarak, Hamas’ın tüm Filistin’in liderliğine taşıyabilecek gelişmeleri tetikleyebilecektir. Bu da çözümün daha da zorlaşmasına neden olacaktır.

Recai Aksu’nun Dorlion Yayınları’ndan piyasaya yeni çıkan “Laiklik Yolunda Bir Ömür: Şahin Ulusoy” adlı kitabını okumanızı tavsiye ederim.

Arap ve İslam Dünyasının en önemli örgütü olan İslam İşbirliği Teşkilatı’nın (İİT) üye 57 ülkesinin liderleri ve hükümet başkanları, Gazze’deki tek taraflı savaşın ve Filistinlilere yönelik etnik arındırmanın başlamasının üzerinden geçen 36 gün sonra ancak toplanabildi. 11 Kasım 2023 Cumartesi günü Suudi Arabistan’ın başkenti Riyad’da toplanan İİT, 31 maddelik ortak açıklama yaptı. Ama açıklamanın İsrail’in akıttığı kanı durdurabilmek açısından hiçbir ağırlığı yok.

Arap ve İslam Dünyası ortak bir açıklama yaptı ama içinde İsrail’e yönelik ortak karar, eylem, diplomatik ilişkilerin askıya alınması veya seviyenin düşürülmesi, yaptırım, ambargo, İbrahim Anlaşmalarının gözden geçirilmesi yoktu. İsrail’in arkasında olan Batı ülkelerine karşı petrol ambargosunu akıllarına bile getirmek istemediler. Suudi Arabistan’ın petrol ambargosu konusunda kötü deneyimleri vardı ve açıkça söylemek gerekirse ABD başta olmak üzere Batı’nın bu konuda misilleme yapmasından korktular.

Laf Çoktu Lakin Sonuç Yoktu

Petrol İhraç Eden Arap Ülkeleri Birliği, 1973 Yom Kippur Savaşı’nda, ABD’nin İsrail Ordusu’na destek vermesine karşı petrol ambargosu ilan etmiş, ambargoya öncülük eden Kral Faysal, ambargonun başlamasından iki yıl sonra, 25 Mart 1975’de kendi sarayında öldürülmüştü. Suikastın faili ise, Kral’ın uzun yıllardır Amerika’da yaşayan yeğeni Faysal bin Musâid’di. Netanyahu Arap ülkelerinin liderlerine “Eğer iktidarınızı ve çıkarınızı korumak istiyorsanız, yapabileceğiniz tek bir şey var, o da sesinizi kesmek!” derken; geçmişi, suikastları ve Arap Baharını anımsatarak tehdit ediyordu. Sanırım Arap liderler mesajı aldı. Arap ve İslam Dünyasında kendi kamuoylarına yönelik bol bol nutuk, çok laf, hamaset ve kınama vardı ama Filistin’de akan kanı durdurmak açısından hiçbir sonuç yoktu.

İsrail, 1973 Savaşı’ndan ve 1982’de Lübnan’ı işgal etmesinden bu yana en sürekli, en kapsamlı ve en zor askeri operasyonunu sürdürüyor. Süreç uzadıkça İsrail’in yaptıklarına yönelik uluslararası tepkiler büyüyor, hatta antisemitizm tekrar yükseliyor. Ama savaşı durduracak eylemsel bir girişim yok. Hatta; ABD başta olmak üzere Batı’nın İsrail’e verdiği destek hala devam ediyor. Kınamanın, eleştirmenin ve Birleşmiş Milletlerde (BM) diplomatik girişim yapmanın ötesinde, savaşı durduracak ciddi hiçbir girişim yok. Küresel Güney’den, Çin’den de ciddi bir tepki yok! Hatta Hindistan, İsrail’e destek veriyor.

Savaşı Durduracak Tek Güç

Ne yazık ki bugün savaşı durduracak tek güç; uluslararası kamuoyunun yani halkların gücüdür. Batı’daki eylemler, kendi hükümetleri üzerinde savaşı durduracak bir girişim yapmaları için baskı unsuru olabilir. Ayrıca Arap Halklarının hareketlenmesi ve protesto eylemleri; demokratik olmayan iktidarları üzerinde Arap Baharı gibi bir korku yaratabilir ve Filistin konusunda radikal bir politika değişikliğine zorlayabilir. Bunların dışında savaşı durduracak bir güç şimdilik yok.

İsrail,7 Ekim’den bu yana Gazze‘ye yaklaşık olarak 25.000 ton patlayıcı attı. 6 Ağustos 1945’de Hiroşima‘ya atılan nükleer bomba ise 15.000 tona eşdeğerdi. Sanırım bu kıyaslamayla İsrail‘in Gazze‘ye yönelik devam ettirdiği tek taraflı savaşın ne kadar yıkıcı olduğu daha iyi anlaşılabiliyordur.

Olmasaydı ABD İcat Etmek Zorunda Kalacaktı

Merak edilen konu şu; ABD’nin Gazze’de insanlık ve savaş suçları işleyen İsrail’e sınırsız destek vermesinin nedeni nedir? Bir görüşe göre; ABD Başkanlarının İsrail’e kendi iradesini zorlamaya güçleri yetmez. Çünkü Yahudi Lobisinin ABD Kongresi’ndeki gücü, ABD Başkanlarının gücünden daha fazladır. Bu yanlış bir değerlendirme değil ama durum farklı ve bayağı ötesinde.

İsrail’in ABD’ye ihtiyacından daha çok, ABD’nin İsrail’e ihtiyacı var. İsrail dünyanın en kritik bölgesinde ve ABD’nin jeopolitik gücünün bir uzantısı durumunda bulunuyor. Bugün ABD’nin başkanı olan Biden’ın 1980’li yıllarda senatörken söylediği, bugünlerde anımsanan ve hatta kendisinin İsrail’i ziyareti sırasında tekrar ettiği bir sözü var; “İsrail olmasaydı, ABD onu icat etmek zorunda kalacaktı” diye.

ABD’nin İsrail’e Olan İhtiyacı Eskisinden Daha Fazla

Dünyanın ekonomik, siyasi ve askeri ağırlık merkezi doğuya kayarken, dünya çok kutupluluğa doğru evirilirken,eskisine göre göreceli olarak güç kaybeden ABD’nin enerji bakımından zengin olan Ortadoğu bölgesinde bulunan İsrail’e eskisinden daha çok ihtiyacı var. Ayrıca Ortadoğu, Çin’in Kuşak Yol Projesi açısından ve Asya ile Avrupa’yı birbirine bağlaması nedeniyle de stratejik öneme sahip. ABD, bu yüzden Kuşak Yol Projesini sekteye uğratmak ve karşı seçenekler yaratmaya çalışmaktadır. Hindistan’dan Basra Körfezi’ne ve oradan da İsrail üzerinden Avrupa’ya uzanan ticaret yolu girişimi de bu kapsamdadır.

Geçmişte Suudi Arabistan, ABD’nin sadık ve sözünden dışarı çıkmaz bir müttefiki idi. Hatta Körfez Ülkeleri de bu bağlamda değerlendirilebilir. Ama günümüzde dünyanın çok kutupluluğa evirilmesi ile birlikte farklı jeopolitik seçenekler peşinde koşuyorlar, daha bağlantısız dış politikalar izliyorlar ve eskisi gibi söz dinlemiyorlar.

Biden, Gazze’de insanlık dışı bombalama sürerken ve Filistinlilere etnik arındırma yapılırken İsrail’e gitti, “ama” ve “fakat” demeden İsrail’e koşulsuz destek verdi. Çünkü; Biden’ın da defalarca ifade ettiği gibi İsrail, ABD’nin Ortadoğu’daki emperyalist gücünün uzantısıdır ve eğer var olmasaydı ABD onu icat etmek zorunda kalacaktı.

İş Sevip Sevmeme Meselesi Değil

İsrail’i, İngiltere Ortadoğu’daki petrol kaynaklarını ve emperyalist çıkarlarını kontrol altına almak için Balfour Deklarasyonu ile icat etti. Balfour Deklarasyonu; Lloyd George‘un başbakanlığındaki Britanya Savaş Kabinesi’nde dışişleri bakanı olan Arthur Balfour tarafından başlatılan ve sonuçta Filistin‘de bir Yahudi devletinin yani İsrail’in kurulmasıyla sonuçlanan girişimdir.

İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra İsrail’i destekleme görevini ABD üstlendi. ABD, her yıl yaklaşık 4 milyar dolar ve görünmeyen kalemlerle birlikte bunun çok daha da fazlası ile İsrail’e yardım ediyor. İsrail açıkça insanlık ve savaş suçları işlerken bile ABD desteklemeye devam ediyor. Bu; Biden ve 1948’den bu yana ABD’yi yönetenlerin Yahudileri ve İsrail’i sevmeleri veya Yahudi Lobisinin iradesine teslim olunması meselesi değildir.  

Arkasında kurucu irade ve zorlayıcı yaptırım gücü olan silah yoksa; anayasa da yoktur. ABD Anayasasının arkasında meşruiyeti olan zorlayıcı güç ve silah; Büyük Britanya’ya karşı verilen bağımsızlık savaşının başkomutanı George Washington, onun komuta ettiği ordu ve destekleyen sivil güçlerdi. Bu güç olmasa ve başarıya ulaşamasaydı ABD Anayasası da olmazdı.

İnsan Derisi ile Kaplıdır

Fransa’nın başkenti Paris’te bulunan, Paris’in tarihine adanmış bir müze olan Carnavalet Müzesi’nde bulunan ve kapağında “İnsan derisi ile kaplıdır” yazan Fransızların ilk anayasasının arkasındaki irade 1789 tarihli Fransız Devrimi, yaptırım gücü ve meşruiyeti ise devrimin ideolojisi ve silahlı güçleridir. Bugün Fransa’da 1958 tarihli anayasa yürürlüktedir. Bu anayasanın değiştirilemez maddeleri ile Fransız Devrimi’nin ruhu korunmaktadır. Özetle; “Üniter yapı ve cumhuriyet değiştirilemez. Ülkenin bütünlüğüne zarar verecek hiçbir değişiklik usulüne girişilemez ve böyle bir usul sürdürülemez. Cumhuriyetin niteliği değişiklik konusu yapılamaz.” diyor, Fransa’nın halen yürürlükte olan 1958 tarihli anayasası.

Yani Fransa’da bazı densizler ve haddini bilmezler çıkıp; “Biz Bourbon Hanedanı’nın torunlarıyız, son kralımız XVI. Louis’yi giyotine gönderen zihniyetten hesap soracağız. Keşke Fransız Devrim Ordularına karşı monarşi yanlısı Avrupa Koalisyon Orduları kazansaydı! İnsan ve Yurttaş Hakları bildirisini değil, Hristiyan şeriatını, krallığı ve teokrasiyi istiyoruz” diyemez, demelerine müsaade edilmez ve hadleri bildirilir. 

İşgal Güçleri Yeni Anayasa Yaptırır

1947 tarihli Japonya Anayasasının arkasındaki kurucu irade Japonya’yı kayıtsız şartsız teslim alan ABD, zorlayıcı gücü ise ABD işgal gücüdür. ABD işgal kuvvetleri komutanı Douglas MacArthur; emrinde bulunan hukukçularına bir taslak hazırlatmış, bunu Japonlara dayatmış ve ufak tefek değişikliklerle kabul ettirmiştir.

23 Mayıs 1949 tarihli Federal Almanya Cumhuriyeti Anayasasını hazırlatan irade II. Dünya Savaşı sonunda Almanya’yı işgal eden müttefikler ve onun başat gücü olan ABD’dir. 2005 tarihli Irak Anayasasının arkasındaki irade bu ülkeyi istila eden ABD, zorlayıcı gücü ise ABD işgal kuvvetleridir. Bu anayasa ile Irak federal sistem altında yapılandırılmış, toplum etnik ve mezhepsel kompartımanlara ayrılmıştır. Ayrıca bu anayasa; Irak’ın istikrarsızlaştırılmasına ve zaman içinde bölünmesine neden olacak elverişli ortamı yaratmıştır. Bu haliyle Irak’ta istikrar olmaz, olamaz. Zaten olması istenmediği için 2005 Anayasası yaptırıldı.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının Kurucu İdeolojisi Değiştirilemez!

Türkiye Cumhuriyeti’nin 1921 tarihli Teşkilat-ı Esasiye Kanunu, 1924 Anayasası ve 1937’de yapılan son değişiklikle kurucu ideolojisi şekillenmiştir. Arkasındaki irade Türk Milleti’nin bu topraklarda hür ve bağımsız yaşama arzusu, silahlı gücü ise Kurtuluş Savaşını yapan Mustafa Kemal Paşa ve onun komuta ettiği Türk Ordusu’dur. Kurucu irade budur, bu iradenin ortaya koyduğu kurucu ideoloji asla değiştirilemez.

Dünyada bugüne kadar yapılmış tüm anayasaların mutlaka bir devrim, karşı devrim veya işgal sürecinden sonra yapıldığı düşünülürse; Türkiye’de gündemimize oturtulmaya çalışılan yeni anayasa hangi sürecin sonucudur? Yürürlükteki 1982 Anayasasında TBMM’nin yeni bir anayasa yapmasına yasal olarak izin verilmemesine hatta böyle bir girişimin suç olmasına rağmen Türkiye’de yeni anayasa yapılmasını isteyen irade kimdir? Bu iradenin zorlayıcı yaptırım gücü kimlerdir?

Emperyalist Güçler Türkiye’de Yeni Anayasa İstiyor

Tüm anayasaların birer ruhu, nitelikleri ve ideolojisi vardır. Dünyanın neresine giderseniz gidiniz; her ülkenin anayasasının esasını oluşturan temel ilkeleri vardır. Bu ilkeler, o ülkenin siyasi rejiminin özünü oluşturmaktadır. İşte bu öze asla dokunulamaz ve değiştirilemez. Ne demek mi istiyorum? Dünyanın hiçbir yerinde ve ülkesinde savaş ve olağanüstü şartlar olmadan, sadece meclisteki çoğunluğa dayanılarak anayasaların özü değiştirilemez ve değiştirilmemiştir. Bırakınız yazılı anayasaları; yazılı anayasası olmayan, sadece tarihin derinliklerinden gelen geleneklere sahip olan İngiltere’de bile parlamentonun her şeye gücü yetiyor olmasına rağmen “Westminster Modeli” olarak da bilinen parlamenter monarşi sisteminin başkanlık sistemine veya başka bir rejime çevrilmesi pek olanaklı değildir.

Erdoğan, 4 gün önce yaptığı açıklamada; “İnsanı önceleyen, milletin çeşitliliğini ve zenginliğini yansıtan, toplumun gerisinde kalan değil, topluma dinamizm katan bir anayasa hedefliyoruz.” dedi. Bunun açılımı yani söylenemeyen bölümü ile birlikte anlamı -ama bilinçli ama bilinçsiz olarak- “Ulus kimlikten ve ulus devletten uzaklaşan, üniter yapıdan federalizme rota kıran, toplumu etnik, dinsel ve mezhepsel kompartımanlara ayıran ve laikliği kağıt üzerinde de yok eden bir değişiklik arzu ediyoruz” demektir. Emperyalist güçlerin kendi çıkarları ve emperyalist hedefleri açısından Türkiye’de böyle bir değişiklik istediğini ve baskılar yaptıklarını da biliyoruz.

İktidarın Sicili Bozuk

Ayrıca iktidarın sicili çok bozuk. İktidar; demokrasi, hukuk, insan hak ve özgürlüklerinden ve toplumsal eşitsizliği düzeltmekten yana değil.  Anayasayı ve kanunları umursamıyor, hatta kendi yaptıklarını bile! Her istediğinde mevcut anayasayı ihlal etti ve etmeye de devam ediyor. İktidar; anayasamızın vazgeçilemez ve değiştirilemez niteliklerine, kurucu ideolojimize ve demokrasinin olmazsa olmazı durumunda olan “laikliğe karşı eylemlerin odağı olmaktan” hüküm giydi. Erdoğan, dördüncü defa Cumhurbaşkanı olma peşinde. Özel hüküm koymalarına lüzum bile yok. Anayasanın 101’inci maddesine rağmen, bu maddeyi arkadan dolaşan gayri hukuki gerekçeleri, yeni anayasa veya anayasa değişikliği durumunda da söz konusu olacak.

Kurguladıkları ve rüyalarını gördükleri yeni anayasa ile insan hak ve özgürlüklerini dinsel gerekçelerle sınırlamanın, demokratik kitle örgütlerini ve meslek odalarını iptal eden veya kısıtlayan ama tarikat ve cemaatlerin önünü açan değişiklikler yapmanın peşindeler. Anayasalar; bir anlamda toplumsal sözleşmelerdir. Yani kurucu meclislerin işidir. Halen Cumhuriyet tarihinin halk iradesini temsil etme açısından en kötüsü olan bugünkü Meclis ile yeni anayasa işine girişilemez.

“Sivil Anayasa” Kavramı Uyduruktur!

177 madde olan 1982 Anayasasının bugüne kadar 134 maddesi değişmiştir. 2002 öncesini de hesaba katarsak; 1982 Anayasasının yüzde 80’i değişmiştir. Diğer taraftan; Anayasa Hukukunda “Sivil Anayasa” diye bir kavram yoktur. Bu kavram; halkı kandırmak ve algı yaratmak için uydurulmuştur. 

Sonuç olarak; Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucu ideolojisi; Osmanlı tarihinin acılı ve çile dolu sayfalarından alınan derslerle, Kurtuluş Savaşında, İnönü’de, Sakarya’da ve Dumlupınar’da dökülen kanla, emperyalizme karşı verilen mücadelenin ruhuyla ve çağdaş medeniyet seviyesine ulaşmak için insanlığın olmazsa olmazı olan sorgulayıcı aklı ve pozitif bilimi esas alan, çağdaşlaşmanın önündeki engelleri ortadan kaldırmaya çalışan Aydınlanma Devrimleri ile oluşturulmuştur ve asla değiştirilemez. Ama bu demek değildir ki; anayasamız daha demokratik hale getirilemez ve insan hak ve özgürlükleri genişletilemez. Ancak; iktidarın niyeti bu değil. 22 yıldır iktidarın demokrasi, özgürlükler, hak, hukuk, adalet, çağdaşlık, ekonomik kaynaklarımızın hakça bölüşümü ve iç barışımıza yönelik icraatları hakkındaki sicili çok kötü!

Bu yarışmanın Ironman 140.6 ismini alması; yarışın başından sonuna toplam mesafesinin 140 mil, yani yaklaşık 225 km olmasından, aynı şekilde diğerinin adının da Ironman 70.3 olmasının sebebi; mesafesinin 70 mil, yani 113 km olmasından kaynaklanıyor. Lahti’de benim izlediğim yarış; Ironman 70.3’tü. Sporcular; ilk olarak Vesijärvi Gölü’nde 1,9 km yüzerek başladılar, arkasından hiç ara vermeden ormanların ve göllerin arasında 90 km bisiklet üzerinde pedal bastılar ve yine hiç ara vermeden 21.1 km koşarak yarışmayı tamamladılar. Toplam olarak 113 km’lik, insan vücudunun tüm sınırlarını sonuna dek zorlayan bu yarışmada bitiş çizgisini geçebilmek dahi başlı başına bir başarı olarak kabul ediliyor.

Cesaret ve İç Güç

Lahti’de düzenlenen bu önemli dünya şampiyonasına 115 ülkeden 6 bin 200 sporcu katıldı. İlk gün kadınlar, ikinci gün erkekler olmak üzere, yaş gruplarının en iyi amatör sporcuları profesyonellerle birlikte yarıştı. Lahti’deki bu yarışmanın mottosu “Sisu” idi. Motto; yabancı bir kelime ama Türkçe de dahil birçok dilde kullanılıyor. Anlamını ise; bir kişinin, kurumun veya organizasyonun felsefesini belirleyen kısa söz veya özdeyiş olarak ifade edebiliriz.

Fince “Sisu”; zorluklar karşısında insanüstü bir cesaret, azim ve kararlılığın ötesini anlatan ve insanın içinde bulunan ama ortaya çıkarılması kolay olmayan mistik bir gücü anlatmaya çalışan bir yaşam felsefesi. Etimolojik olarak da “iç” anlamına gelen kök sözcüğünden geliyor. Bu nedenle “Sisu”;  “cesaret” ve “iç güç” olarak tanımlanıyor. Gerçekten de doğru bir motto seçmişler. 113 km’lik böyle zorlu bir parkur; ancak “Sisu” olarak adlandırılabilecek bir iç güçle bitirilebilir.

Bu İç Gücü Atatürk Ortaya Çıkardı

“Sisu” kelimesinin ne zaman ortaya çıktığına dair farklı anlatımlar olsa da Finlandiyalılar; İkinci Dünya Savaşı’nda bağımsızlıklarını koruyabilmelerini “Sisu” dedikleri bu iç güce bağlıyorlar. Savaşta her bakımdan kendilerinden üstün Sovyetler Birliği’ne karşı kazanabilmelerini bu yaşam felsefesine borçlu olduklarını söylüyorlar. Bu felsefenin özünde; her birimizde göründüğünden daha fazla güç olduğu fikri var. “Sisu” araştırmacısı ve sosyal aktivist Emilia Lahti; “Sisu; sebatın ve cesaretin bittiği yerde başlar. Bireyin zihinsel veya fiziksel kapasitesinin sınırlarına ulaştıktan sonra gelen, zihinsel dayanıklılığın ikinci rüzgarıdır” diyor.

Birinci Dünya Savaşı sonunda yenilen, teslim olan, önemli merkezleri işgal edilen, orduları dağıtılan, küçük bir coğrafyada yaşamaya mahkum edilen, onuru ayaklar altına alınan ve yokluklar içinde bulunan bir toplumun ayağa kalkarak Kurtuluş Savaşını yapması da ancak Finlerin “Sisu” dedikleri bu esrarengiz iç güçle başarılabilirdi. Bu iç gücü ortaya çıkaran ve buna liderlik eden Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, en büyük eserim dediği Cumhuriyetin 100.yılında bir defa daha saygı ve minnetle anıyorum.

Beyaz Zambaklar Ülkesinde  

Finlandiya; 340 bin km’lik yüzölçümü ve 5,5 milyonu biraz aşan nüfusu ile harika bir ülke. Adeta bir cennet gibi ama bu cenneti kendileri yaratmışlar. Özgürlükler ülkesi; yeter ki başkalarının özgürlük alanlarını ihlal etme. Dünyadaki mutluluk ve huzur sıralamasını ölçmek için her yıl Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Çözümleri Ağı tarafından yayınlanan Dünya Mutluluk Raporuna göre Finlandiya; 2023 de dahil, son altı yıldır dünyanın en mutlu ülkesi. Finlandiya halkının mutlu olmasının birçok nedeni var. Eğitimin çoğunlukla ücretsiz olması, sağlık hizmetlerinin kalitesi, eşitliği ve hatta bu alanda dünyanın en iyi yedi ülkesinden birisi olması, kamu sağlığı hizmetlerinin mali durumunuza bakılmaksızın herkese açık olması, çalışanların ücretlerinin yeterliliği ve tatile çıkma imkanları bu nedenlerden sadece bazıları.

Evet, bu cenneti kendileri yaratmış. Okumanızı da tavsiye edeceğim Grigory Petrov; “Beyaz Zambaklar Ülkesinde” adlı kitabında 1800’lerin son döneminde Finlandiya halkının içinde bulunduğu durumu, yoksulluğu, cehaleti, ülke doğasının sadece bataklıklardan ve kayalardan oluştuğunu ve bir grup Fin aydının önderliğinde bu durumdan kurtulmak, modernleşmek ve kalkınmak için tüm insanlığa örnek olacak şekilde verilen mücadeleyi anlatıyor. Kitap, adeta ders verir nitelikte yazılmış. Okuduğunuzda size kendi yaşamınızı, anlamınızı ve ülkenizin durumunu sorgulatan, düşünmeye ve harekete geçmeye tetikleyen bir eser. Petrov, eserinde Finlandiya’nın Rusya’ya karşı verdiği mücadeleyi de tüm yönleriyle ele alıyor. Kitap; bataklık bir bölgenin, üzerinde beyaz zambakların açtığı güzel bir alana dönüştürülmesini hem gerçek hem de sembolik yönüyle anlatıyor.

Atatürk bu kitabı okuduğunda, Finlandiya’nın bu destansı başarısına tek kelimeyle hayran olmuştu. Derhal kitabın ülkemizdeki okulların, özellikle askeri okulların müfredatına dahil edilmesini emretti. Atatürk’ün Cumhuriyet ve arkasından Aydınlanma Devrimleri ile başlattığı süreç de buydu esasında. Çok mesafede kat edildi ama tamamlanamadı. Ömrü vefa etmedi ne yazık ki. Daha da kötüsü; bugün Türkiye tam tersi bir rotada seyrediyor.

Mutluluk Farkı   

Bugün dünyanın en mutlu ve huzurlu ülkesi olan Finlandiya’da nüfusuna göre yüzde 10 oranında sığınmacı olsa; ülkede huzur kalmaz, suç oranı artar, ırkçılık ve sosyal gerilim yükselir, ekonomi kötüleşir, demografi yıllara sari olarak her geçen zaman diliminde daha da bozulur, mutlulukları yok olur ve ülke cennet iken cehenneme döner. Bu farkındalık içinde olan Finlandiyalı siyasetçiler ülkelerini koruyorlar. Kısıtlı sayıda mülteci alıyorlar ve vatandaşlık için en az 4-5 yıl Finlandiya’da ikamet etme zorunluluğu var. Ülkelerinin pasaportunu parayla satmıyorlar ve askerleri de sınırlarını koruyor.

Türkiye’nin sığınmacılarla birlikte nüfusu 100 milyonu aştı ama Gayrisafi Yurt İçi Hasılası(GSYİH) 845 milyar ABD Doları, kişi başına düşen milli geliri ise 10 bin ABD Doları. Finlandiya’nın ise 5,5 milyon nüfusuyla Gayrisafi Yurt İçi Hasılasının 302 milyar ABD Doları ve kişi başına milli gelirinin de 61 bin ABD Doları olduğunu göz önüne aldığımızda, iki ülke arasındaki refah farkı kolayca ortaya çıkıyor. Bu da yolda gördüğünüz insanların güler yüzlü, huzurlu ve mutlu olmasını etkiliyor. Tabii ki tek başına ekonomi mutluluk için yeterli değil. Bunun üstüne demokrasi, özgürlükler, hukuk, eşitlik, insanların kendilerini geliştirebilme imkanları eklendiğinde; Finlandiya dünyanın en mutlu ülkeleri sıralamasında birinci, Türkiye ise 2023 raporuna göre 137 ülke arasında 106. sırada yer alıyor.

Şimdiye kadar bu savaşın tek kazananı ABD olsa da özellikle Avrupa açısından işler iyi gitmiyor ve Avrupa bu savaştan çok zarar görüyor. Hayat pahalılığı, yükselen enerji fiyatları, enflasyon, ekonomide daralma, Ukraynalı sığınmacılar, artan işsizlik, özellikle Almanya için kaybedilen Rus doğal gazı ve Rusya pazarı, kitlelerde savaşa karşı oluşan tepkiler, Avrupa açısından görülen zararların sadece bazıları. Bu mücadele; birbirinin parmağını ısıran hasımlardan hangisinin daha önce pes edeceği beklentisi gibi. Avrupa pes ederse, ABD de savaşı bitirmek zorunda kalabilir. Bu arada savaşacak Ukraynalı bulabilmek de zaman içinde sorun olabilir.

Küresel Güney

Rusya; bu kuşatmayı yakın coğrafyadan, hem de bir NATO üyesi olan Türkiye ile yardı. Türkiye’nin jeopolitik konumu, Rusya’ya olan enerji bağımlılığı, savaş öncesi Erdoğan’ın Batı tarafından tecrit edildiği dönemde Putin’in Erdoğan ve Türkiye’ye yönelik doğru hamleleri; savaşın başından bugüne kadar Türkiye’nin Rusya için nefes borusu olma sonucunu doğurdu. Çin ve İran da Rusya’nın kendine yönelik kuşatmayı yarabildiği ve destek aldığı coğrafyalar.

Rusya-Ukrayna savaşının başlamasından bu yana Küresel Güney, ABD’nin Rusya karşıtı politikalarını ve ekonomik ambargolarını destekleme konusunda isteksiz davrandı. Küresel Güney; Birinci Soğuk Savaş (1947-1990) sonrası meydana gelen ABD tek kutupluluğunun ortaya çıkardığı bir kavram. “Küresel Kuzey” ve “Küresel Güney” de aynen geçmişteki “Batı” ve “Doğu” gibi coğrafi değil, daha çok politik ve ekonomik anlamı olan kavramlar. Küresel Güney üç ana bölgeyi kapsar; Asya, Afrika ve Güney Amerika. Avrupa refahının çoğu, yüzyıllardır Küresel Güney’in yağmalanmasından ve sömürülmesinden elde edilmiştir. Avustralya ve Yeni Zelanda ise güney yarım kürede olmasına rağmen, Küresel Kuzey kavramı içindedir. Günümüzde, Küresel Güney sorgusuz sualsiz ABD’yi desteklemiyor. Bu eğilim dünya çok kutupluluğa doğru evirilirken, daha da güçleniyor. ABD hegemonyasının zayıflaması ise Küresel Güney ülkelerinin farklı jeopolitik ve ekonomik seçeneklerini keşfetmelerine ve çeşitlendirmelerine yol açıyor.

Afrika Varlık İçinde Yokluk Çekiyor

Afrika, Rusya’nın kendisine yönelik kuşatma ve tecridi yarmaya çalıştığı çok önemli bir coğrafya. Afrika’nın Rusya için elverişli bir coğrafya olabilmesinin nedeni; burada Batı’nın sicilinin kötü ve bagajının dolu olmasıdır. Fransa başta olmak üzere, buradaki sömürge güçleri sömürge döneminin kapanmasından sonra bile ekonomik kontrolü elde tutarak kıtayı sömürmeye devam etmişler. Fransa’nın elektrik enerjisinin yüzde 70’i nükleer santrallerden geliyor. Bu tesisleri çalıştırmak için gerekli uranyumun yüzde 20’si ise Nijer’den alınıyor ama Nijer’in sadece yüzde 15’inin elektrik şebekesine erişimi var.

Nijer, Avrupa’da kullanılan uranyumun dörtte birini sağlıyor. Nijer, kömür ve altın gibi madenler de dahil, maden kaynakları açısından da çok zengin. Ama ülke yoksullukla boğuşuyor. Afrika,dünyadaki maden zenginliğinin yüzde 30’una ev sahipliği yapıyor. Yine Afrika, dünya elmas üretiminin yüzde 65’ine, altının yüzde 40’ına, petrolün yüzde 12’sine ve doğal gazın 8’sine sahip ama yoksul! 

Darbeciler Darbecilere Destek Veriyor

26 Temmuz 2023’de Nijer’de yapılan darbe sonrasında Batı, bütçenin yüzde 40’ını oluşturan ve insani gerekçelerle yapılan yardımı kesti. Çünkü devrik lider Bazoum, Batı’nın müttefikiydi. Batı Afrika Devletleri Topluluğu (ECOWAS); devrik Cumhurbaşkanı Muhammed Bazoum’u yeniden iktidara getirmek için güç kullanmayı planlıyor ve toplantılar düzenliyor. Batı Afrika Devletler Topluluğu’nun arkasında ise Çin ve Rusya’nın kıtaya nüfuz etmesini engellemeye çalışan Batı var.

Mali ve Burkina Faso, Nijer’e yapılacak müdahaleyi kendileri için savaş ilanı sayacaklarını duyurdu. Mali’de 18 Ağustos 2020’de ve Burkina Faso’da 30 Eylül 2022’de darbe yapılmıştı. Her iki darbenin de Fransa ve ABD’nin yeni sömürgecilik anlayışına karşı yapıldığı ifade ediliyor. Yani emperyalizme ve sömürgeciliğe karşı halkın desteğini alan askeri darbelerdi. Şimdi ise darbeciler darbecilere destek veriyor ama itici güç; sömürgecilik karşıtlığı. Nijer’e müdahale Pandora’nın kutusunu açabilir ve kıtada tam bir Batı karşıtlığının ve savaşın fitilini yakabilir.

Fransa Dışarı, Rusya İçeri!

Bir zamanlar Afrika’nın yüzde 35’ini yöneten ve sömüren Fransa Afrika’da gittikçe geriliyor, ticareti azalıyor, askeri varlığı zayıflıyor, hatta bazı yerlerinde Fransızca bile yasaklanmaya çalışılıyor. Ama Çin Afrika’da gittikçe yayılıyor. Rusya da Afrika’da etkinliğini arttırmaya ve kendisine yönelik kuşatmayı bu bölgelerden yarmaya çalışıyor. Çin ve Rusya’nın en büyük şansı; Batı gibi bu kıtada sömürgecilik geçmişlerinin olmaması. Rusya,geçmişte Sovyetler Birliği’ninyaptığını yapmaya çalışıyor; tahıl yardımı, hibe, borçları silme, askeri eğitim ve işbirliği, radikal İslami terör örgütlerine karşı eğitim ve ortak mücadele, silah satışı ve enerji işbirliği gibi. Sovyetler Birliği de Afrika ülkelerinin bağımsızlıklarını kazanma sürecinde ekonomik, siyasi ve askeri destek vermiş, alt yapı desteği için teknik personel göndermiş ve binlerce Afrikalı öğrenciye burs vererek Sovyetler Birliği’nde okumalarına imkan sağlamıştı.

Mali, Burkina Faso ve Nijer’deki darbeler de Rusya’ya yaradı. Fransızlardan boşalan üslere şimdi Wagner yerleşiyor. Nijer’de darbeyi destekleyen göstericiler, Rus bayrağı açıyor. Wagner’in Ukrayna’da rolü azalsa da Afrika’daki rolü artıyor. Ayrıca; askeri eğitim veren, liderlere ve enerji tesislerine koruma sağlayan başka Rus güvenlik şirketleri de var Afrika’da.

Sömürgecilikten Kurtulma Hareketi

Geçen ay (27-28 Temmuz 2023), St. Petersburg’da ikinci Afrika-Rusya Zirvesi düzenlendi. İlki, 2019’da Soçi’de düzenlenmişti. Wagner’in lideri olan, kısa bir süre önce Moskova’ya karşı başarısız bir başkaldırı yapan, bu olaydan sonra da ortalıkta pek gözükmeyen ama Nijer’de yapılan darbe için “Sömürgecilerden kurtulma hareketidir” şeklinde bir açıklama yapan Prigojin’i, St. Petersburg’da Afrikalı liderleri karşılarken gördük. Afrikalı liderler de geçtiğimiz Haziran’da Rusya-Ukrayna Savaşı’nın sona erdirilmesi için 10 maddeden oluşan bir öneri paketi sunmuştu.

Fransa ve ABD başta olmak üzere Batı’nındesteklediği Batı Afrika Devletler Topluluğu eğer Nijer’e müdahale ederse; Mali ve Burkina Faso Wagner’in desteğinde savaş başlar, kısa sürede yayılır ve bu Afrika’da yeni sömürgecilik hamlesi olarak algılanır. Bu hamle; aynı zamanda Rusya ile Afrika’da sıcak bir vekalet savaşının önünü açar. Afrikalıların bir sözü var: “Kendi isyanının sorumluluğunu almayan bir köle acınmayı hak etmez!”

Aşkın Zengin Akkuş’un Dark İstanbul Yayınları’ndan yeni çıkan “Kutsal Günah” adlı kitabını okumanızı tavsiye ederim.

NATO Zirvesi sonunda ise 31 ülke liderinin yaptığı açıklamada; Ukrayna’ya NATO’ya katılma daveti teklifi yapılmasının kabul edildiği ama Ukrayna’nın buna hazır olmadığı konusundan bahsedilerek; “Tüm müttefik ülkeler kabul ettiğinde ve Ukrayna katılmak için koşulları yerine getirdiğinde davet alacak” deniyordu. Sonuç olarak; katılımın nasıl ve ne zaman olacağı hala belirsiz.

Belli ki; Ukrayna’yı oyalıyorlar ama savaşa da devam etmesi için motive etmeye çalışıyorlar. Çünkü, Ukrayna’nın NATO’ya girmesi demek; NATO-Rusya Savaşı demek ve bu da aynı zamanda nükleer silahların da kaçınılmaz olarak kullanılacağı III. Dünya Savaşı demektir. Avrupa, özellikle de Almanya ve Fransa ikilisi; Ukrayna’nın NATO’ya girmesine asla yeşil ışık yakmaz. Gerçi bu safhada Ukrayna’nın NATO’ya dahil olmasını ABD de istemez ve istemiyor da. Çünkü ABD’nin hedefi ve çıkarları küresel bir sıcak savaştan yana değil. Hedefi; geçmişte kendisinin öncülüğünü yaptığı, fakat kendi yararına çalışmayan ve Çin’in yükselişini tetikleyen küreselleşmeyi iyice terk etmek ve bu maksatla Donald Trump döneminde başlatılmış olan II. Soğuk Savaşı daha da tırmandırarak Rusya ile uzun soluklu bir yıpratma savaşı yapmaktır.

Şimdilik Tek Kazanan Amerika

Ukrayna’nın görünür bir gelecekte NATO’ya katılması mümkün değil. Rusya’nın Vilnius’ta yapılan NATO Zirvesi sonuç bildirisindeki şartları karşılaması da söz konusu değil. Bu nedenle; savaş devam edecektir. Geçen yıl, Ukrayna Savaşı başladığında da bu savaşın Sovyetler Birliği’nin Afganistan’da yaptığı savaş gibi uzun soluklu olacağını hem yazmış hem de ekranlarda anlatmıştım. Afganistan’daki savaş 9 yıl sürmüş ve Sovyetler Birliği çekildiğinde yaklaşık olarak 14500 askerini ve 450 savaş uçağını kaybetmişti. Ukrayna Savaşı ise başlayalı henüz 17 ay oluyor ama tablo Afganistan’a göre çok daha ağır. Ayrıca; Rusya için karşıdaki cephe de çok daha büyük. Bu savaş; çok önemli gelişmeler olmadığı sürece, en az 5 yıl daha sürer, hatta belki de daha fazla. ABD için muhtemel plan budur. Bu süre içinde Rusya’da iktidar ve rejim değişikliği olması da ABD’nin beklentileri arasında. Rusya için yıllarca savaş ekonomisini sürdürmek ister istemez halkta memnuniyetsizliklere ve kıpırdanmalara yol açabilir ve bunlar provoke edilebilir. Ayrıca; Rusya için savaşa katılacak eğitimli asker havuzunu büyütmek de sorun. Bu konuda epey sıkıntı yaşadılar. Bu maksatla askere alma yaş tavanını 27’den 30’a çıkaran yasayı daha yeni Rusya Parlamentosu’na getirdiler. Wagner gibi paralı askeri yapılanmalara, sorunlar yaşansa da bu nedenle ihtiyaç duyuluyor.

Tabii ki Batı’da ve özellikle Avrupa’da da işler iyiye gitmiyor. Hayat pahalılığı, yükselen enerji fiyatları, enflasyon, ekonomide daralma, Ukraynalı sığınmacılar, artan işsizlik, kitlelerde savaşa karşı tepki, Fransa’da yaşanan ve neredeyse bir iç savaş görüntüsü veren ayaklanmalar, Avrupa’nın ekonomik devi Almanya’nın Rus enerjisinden koparak, Rus pazarını kaybederek ve ABD enerjisine bağımlılığı kabul ederek adeta sanayisine büyük darbe vurması bunlardan sadece bazıları. Savaş uzarsa Avrupa’daki bu memnuniyetsizlik ve sorunlar daha da artarak sert toplumsal hareketlere neden olabilecektir.

Şimdilik, bu savaşın tek kazananı ABD. Tek bir askerini dahi kaybetmeden ve yaşamını riske atmadan küresel hedeflerine yönelik bir mücadeleyi sürdürüyor ve bu kapsamda hem Rusya ile savaşıyor hem de NATO ve Avrupa’yı kendi arkasında dizayn ediyor, NATO ülkelerinin savunma bütçelerinin arttırılmasını sağlıyor, kendi silah ve enerji sektörünü canlandırıyor, pazar payını yükseltiyor, NATO’nun Kuzey kanadına Finlandiya ve İsveç’in katılımı ile birlikte Baltık Denizi’nde de Rusya karşı olan kuşatmayı tamamlıyor.

Zaman Çin’in Lehine İşliyor

ABD şu ana kadar savaşın tek kazananı da olsa, küresel çapta hegemonyası zayıflıyor. Örneğin; Suriye’de istediklerini yapamadı, Ortadoğu’da farklı arayışlar var ve Çin boşluğu doldurmaya çalışıyor. ABD’nin geleneksel müttefiki olan Suudi Arabistan, Çin ile işbirliğini geliştiriyor. Kuşak-Yol Projesi, ABD’nin tüm muhalefetine rağmen ilerliyor. İran, tüm ambargolara karşın hala ayakta ve Körfez Ülkeleri; Katar ve BAE ile iyi ilişkiler geliştiriyor. Rusya ile Suudi Arabistan’ın enerji işbirliği de artarak devam ediyor. Hindistan söz dinlemiyor ve Rusya’dan silah almaya devam ediyor. Bu örnekleri çoğaltmak mümkün. Sonuç olarak dünya; ister istemez çok kutupluluğa doğru eviriliyor ve bu kapsamda ABD dolarının saltanatına son verecek girişimler birbiri ardına geliyor. Tüm bu kayıplara rağmen ABD, küresel liderliğini ve hegemonyasını devam ettirebilmek adına bu mücadeleyi şimdi vermek zorunda olduğunu, yarının ise çok geç olacağını değerlendiriyor. Zaman, Çin’in lehine çalışıyor.

22 Temmuz 2022’de Türkiye’nin arabuluculuğu ile Rusya, Ukrayna ve BM “Tahıl Koridoru Anlaşması” imzaladılar. Bu anlaşmanın amacı; Odessa, Çornomorsk ve Yuzhne limanlarından, amonyak dahil olmak üzere, tahıl ve gıda maddeleri ve gübre ihracatı için güvenli seyrüseferi kolaylaştırmaktı. Bu anlaşmanın imzalandığı gün Rusya ile Birleşmiş Milletler (BM) Sekreterliği arasında Rus gıda ve gübre ürünlerinin satışının desteklenmesi ve dünya pazarlarına ulaştırılması için mutabakat zaptı da imzalandı. Bu anlaşmaların Ukrayna bölümü gerçekleşti. Rusya ise ambargolar, swift ve sigorta engelleri nedeniyle hiç tahıl ve gübre ihracatı yapamamıştı. Sonunda Rusya, tam bir yıl sonra, Tahıl Koridoru Anlaşması’ndan çekildi. Ayrıca Afrika’da, “Ukrayna tahılı alamadığı için insanlar ölüyor” söyleminin de doğru olmadığı ortaya çıktı. Çünkü bir yılda Ukrayna’dan ihraç edilen tahılın sadece yüzde 12’si Afrika’ya, yüzde 40’ı ise Avrupa’ya gönderilmişti.

Son gelişmeler de Rusya’nın Tahıl Koridoru Anlaşması’ndan çekilmesini provoke etmişti. Anlaşma zaten tek taraflı yürüyordu ve Rusya bacağı fiili olarak çalışmıyordu. ABD’nin Ukrayna’ya misket bombalarını vermesi ve kullanımı, Donbas Saldırısı, Kırım Köprüsü’nün vurulması, Erdoğan-Zelenski görüşmesi sonrasında Nazi Azov Taburu komutanlarının Ukrayna’ya iadesi gibi konular ve Erdoğan’ın da ABD baskısına dayanamayarak Vilnius NATO Zirvesi öncesi İsveç’in NATO üyeliğine yeşil ışık yakması, Rusya’nın bu anlaşmadan çekilmesini tetikledi.

Türkiye, Rusya İçin Nefes Borusu Oldu

Türkiye, NATO’nun bir üyesi olmasına rağmen, Ukrayna Savaşı’nın başından itibaren nispeten tarafsız bir politika izlemeye çalıştı. Bunun başat nedenleri; Türkiye’nin jeopolitik konumunun yarattığı mecburiyet, Rusya’ya olan enerji bağımlılığı, ticari ilişkiler ve savaş öncesi Erdoğan’ın Batı tarafından tecrit edildiği dönemde Putin’in Erdoğan ve Türkiye’ye yönelik doğru hamleleri ve desteğiydi. Bu yüzden Erdoğan yönetimindeki Türkiye, Ukrayna Savaşı süresince Rusya için adeta bir nefes borusu oldu. ABD, başlangıçta Türkiye’nin bu tavrından hoşnutsuzdu ve kontrollü tepkiler verdi. Ama zaman içinde Türkiye’nin bu rolünü ihtiyati olarak benimsedi. Çünkü hedef; uzun soluklu bir yıpratma savaşıydı. Rusya’nın kontrol edebildikleri kanaldan savaşı sürdürebilmesi için destekleniyor olması, yarın istendiğinde bu kanalın çeşitli yöntemlerle kapatılamayacağı anlamına gelmiyordu.

Rusya’nın Tahıl Koridoru Anlaşması’ndan çekilmesinden sonra tahıl fiyatları bundan hemen etkilendi ve aynı gün sadece buğday, bir günde yüzde 8 fiyat artışına uğradı. Bu durumun devamının tahıl ve gıda fiyat arışlarını daha da olumsuz olarak etkileyeceği aşikar. 26 Temmuz 2023’de, NATO-Ukrayna Konseyi, Rusya’nın Tahıl Koridoru Anlaşması’ndan çekilmesinden sonra bölgedeki güvenlik durumunu görüşmek üzere toplandı. Yapılan açıklamaların satır aralarından önümüzdeki günlerde Karadeniz’de suların ısınacağı anlaşılmaktadır. ABD ve NATO için şimdi sıra güneydeki kanatta ve Karadeniz’de. Bu nedenle özellikle bu gelişmeler ve ABD’nin Ukrayna Savaşı’na ve Karadeniz’e yönelik muhtemel hamleleri için çok dikkatli ve uyanık olunmalıdır.

Doğru olan hamle; Rusya ile anlaşmak ve Tahıl Koridoru Anlaşmasını, Rusya için olan bölümüne de işlerlik kazandırarak uzatmaktır. Yanlış hamle ise; Rusya’ya rağmen Ukrayna’dan tahıl ihracını güç kullanarak yapmaya çalışmaktır. Bu, Karadeniz’de savaş demektir. Bu nedenle Türkiye, güvenliği ve çıkarları için çok dikkatli olmalı, Montrö Boğazlar Sözleşmesi’nden asla taviz vermemeli ve kuzey komşusu olan Rusya ile kesinlikle cepheleşmemelidir.

Türkiye’den Neler Talep Edebilirler?

ABD ve NATO’nun Karadeniz’de muhtemelen olabilecek hamleleri ve Türkiye’den talepleri neler olabilir?

Seçenek 1. NATO’nun Karadeniz’deki en büyük deniz gücüne sahip olan Türkiye’nin bir deniz görev grubu oluşturarak Ukrayna Limanlarından uluslararası pazarlara intikal ettirmek üzere İstanbul Boğazı’na yönelik tahıl taşıyan gemileri NATO’dan istihbarat desteği alarak Rus denizaltı, suüstü ve hava tehditlerine karşı koruması. Bu seçenek; Montrö Boğazlar Sözleşmesini delmez ama Türkiye’yi Rusya ile cepheleştirir ve deniz görev grubuna Rusya’nın müdahalesini tetikler.  

Seçenek 2. Türkiye liderliğinde Bulgaristan ve Romanya’dan müteşekkil bir deniz görev grubu ile Karadeniz’de Ukrayna limanlarından İstanbul Boğazına yönelik tahıl taşıyacak gemilere olası Rus denizaltı, suüstü ve hava tehdidine karşı koruma yapmak. Bu seçenek de Montrö Boğazlar Sözleşmesini delmez ama Türkiye’yi Rusya ile cepheleştirir ve deniz görev grubuna Rusya’nın müdahalesini tetikler.

Seçenek3. Bir veya iki ABD uçak gemisini de ihtiva eden NATO deniz güçlerinden müteşekkil bir deniz görev grubu ile koruma yapmak. Böyle bir güce müdahale etmeyi Putin 100 kere düşünür. Çin’in onayını almak zorunda bile kalabilir. Kolay kolay karar verebileceği bir husus değil. Müdahale ederse kolayca ve süratle tırmanır ve III. Dünya Savaşı başlar. Müdahale etmez ise Putin biter. Bu seçenek; artık geriye dönülmez bir biçimde Montrö Boğazlar Sözleşmesini deler, kadük eder ve yeni bir sözleşme yapmayı gerektirir.

Montrö, Savaşı Engeller

Karadeniz, II. Dünya Savaşının bitiminden itibaren son yıllara kadar hep barış ve istikrar denizi olmuştur. Bu istikrar ve barış ortamının tesisinde hiç şüphe yok ki 1936 tarihli Montrö Boğazlar Sözleşmesi’nin sağladığı iklimin önemi çok büyüktür. Birinci Soğuk Savaş (1947-1990) döneminin en zorlu günlerinde bile Karadeniz, iki süper gücü karşı karşıya getiren bir mücadeleye sahne olmamıştır. Bunda en büyük etken; Montrö Boğazlar Sözleşmesi, onun Karadeniz’in güvenliği için tesis ettiği ortam ve Türkiye’nin bunun üzerine inşa ettiği dengeli dış politikasıdır.

Eğer Birinci Soğuk savaş döneminde Montrö Boğazlar Sözleşmesi ve onun kıyıdaş olmayan devletlerin savaş gemilerine getirdiği kısıtlamalar olmasaydı; Karadeniz iki süper güç arasında karşılıklı olarak savaş gemilerinin yoğunlaştığı bir ortam haline gelir ve gerginliğin odak noktası olurdu. Böyle bir ortamda Türkiye, istese de dengeli bir dış politika izleyebilme imkanını elde edemezdi.

Sonuç olarak Türkiye; Montrö Boğazlar Sözleşmesi’ni deldirecek ve Karadeniz’i gerginlik ve çatışmaların odak noktası yapabilecek ve küresel savaşı tetikleyebilecek girişimlerden uzak olmalı, Rusya ile cepheleşecek ve çatışacak seçeneklerden kaçınmalı ve NATO’da ve uluslararası diğer platformlarda bölge tahılının Karadeniz yoluyla uluslararası pazara intikali için doğru seçeneğin Rusya ile anlaşmaktan geçtiğini ısrarla anlatmalıdır. Türkiye’nin ekonomik olarak zor durumda bulunması, acil sıcak para ihtiyacı ve Erdoğan’ın bugüne kadarki çizgisi güçlü bir direnç gösterilebileceği konusunda şüpheler yaratmaktadır.

Türkiye, Rusya-Türkiye doğal gaz boru hatlarının sabotaja karşı hassas durumda olduğunun bilincinde olmalı, bu maksatla kendi kıta sahanlığındaki doğalgaz çıkarma ve kıyıya ulaştırma alt yapısı da dahil olmak üzere sabotajlara karşı koruma planı yapmalı ve bu kapsamda havadan, su üstünden ve su altından keşif-gözetleme-karakol faaliyetleri icra ederek caydırıcı olmalıdır.

Hatırlarsınız; eski ABD Başkanı Trump,görevde olduğu dönemde ülkemizdeki iktidara tehdit ve hakaretlerde bulunmuştu. Emin olun; sarf ettikleri sözler, mahalle kavgasında bile söylenmeyecek sözlerdi. Bunların hepsini sineye çektiler. Hatta Trump’ın hakaretamiz o vahim mektubunu da milletten sakladılar. Eğer mektubu Trump basına vermeseydi, bu durumdan haberimiz bile olmayacaktı. Ama tehdit başarılı oldu ve Trump Papazını aldı. Alman Şansölyesi Merkel de iktidarı elindeki kozlarla tehdit etti ve gazetecisini aldı. Bu olaylar tüm dünyaya en yüksek perdeden Türkiye’de yargının bağımsız olmadığını, aksine siyasi iktidarın tam kontrolü altında olduğunu gösterdi.

Tehdit Eden Ödünü Alıyor

Halen görevde olan ABD Başkanı Biden, iktidarla yaptığı kapalı görüşmede rica veya tehdit etti, ABD Afganistan’dan çekilirken, işbirliği yaptıkları Afganlar sığınmacı olarak ülkemize doluştu. İran’ı baştanbaşa geçerek Türkiye’ye akın akın gelen genç Afgan erkeklerinin buraya nasıl geldiğini ve İran sınırımızın nasıl kolayca aşıldığını hep beraber gördük. Son olarak; Vilnius’taki NATO Zirvesi’ne 15 gün kala, dünyanın en önde gelen medya kuruluşlarından olan Reuters’de “ABD ve İsveç’teki yolsuzlukla mücadele makamları, bir ABD şirketinin İsveç şubesinin, Erdoğan’ın oğluna Türkiye’de hakim bir pazar konumu elde etmesine yardım etmesi karşılığında rüşvet ödemeyi taahhüt ettiği iddia edilen bir şikayeti inceliyorlarmış” şeklinde bir haber çıktı. Bu haber hakkında Türkiye’den itiraz gelmesi sonrasında Reuters; “Haberimizin arkasındayız.” şeklinde bir açıklama yaptı. Yani; “Belgemiz var, boş konuşmuyoruz.” demek istiyorlardı. Esasında bu hamle; NATO Zirvesi öncesinde “İsveç’in NATO’ya katılımı için itirazını geri çek, yoksa karışmayız.” demekti ve yine gereği yapıldı.

Bugün ülkemizi yöneten iktidarın Türkiye’nin çıkarlarını ve güvenliğini koruyabilmesi iki nedenle mümkün değildir. Birinci nedeni; Türkiye’nin iflas ettirilmiş ve kolay kolay düzelme imkanı olmayan ekonomisidir. Ekonomi; bir ülke için en başta gelen beka sorunudur. Hatta ekonomi; tank, tüfek, savaş uçağı ve savaş gemisinden de önemlidir, bir ülkenin güvenliğini ve çıkarlarını korumak için. Ekonomisi bozulmuş ve iflas etmiş bir ülke; uzun dönemde güvenliğini ve çıkarlarını koruyamaz ve kolaylıkla çıkarları ve güvenliği hilafına ödünler verir ve/veya verdirilir.

Halkını Kandırmak İçin Bize Sövebilirsin!

Sorun sadece verilen bu ödünlerin halka nasıl yutturulacağı meselesidir. Bu kapsamda ödünü verdiren dış güçler; ödünü aldıkları iktidarı kendi halkının önünde zor durumda bırakmamak için yardımcı da olurlar. Hatta kitlesel tatmin için kendilerine sövülmesine ve meydan okunmasına bir dereceye kadar müsaade de ederler. Halkın kandırılmasında kullanılan en iyi argümanlar ise din ve milliyetçiliktir. Bir de elinizde otoriter devlet gücü ve medya varsa, sorun yok demektir.

Tabii ki ülkemizin ekonomisi düzeltilebilir. Ama popülist, keyfi, akıl ve bilim dışı uygulamalardan vazgeçerek, yolsuzlukları ve partizanlığı yok ederek, liyakati esas alarak, uzun vadeli yapısal reformlar yaparak ve en önemlisi de hukuku egemen kılarak ekonomiyi düzeltebilmek mümkündür. Ama bunları bu iktidar yapamaz.

İkinci neden ise iktidarın yaptıklarıyla Türkiye’nin adeta yumuşak karnı olması. Suriye’deki icraatları, ABD’de devam eden Halk Bankası davası, Zarrab olayı, yurt dışındaki mal varlıkları hakkındaki iddialar gibi konular; iktidarın kolayca esir alınabileceği ve şantaja uğratılabileceği alanlardan bazıları. En son örneğini de Reuters’in yumuşak karından vuruşu ve İsveç’le ilgili alınan sonuçla gördük.

Siyasetin aslında bir güven alışverişi olduğu, 14 Mayıs’a kadarki propaganda süreci bir reklamcının yaratıcı vizyonunu yansıtsa da bir liderin güven sunumunun epey gerisinde kalması nedeni ile -özellikle deprem bölgesinde- esas talebi güven olan halkın bu talebi yeterince karşılanmamıştır. Güvensizliğin nedeni ise; iktidarın deprem bölgesine yönelik söylemlerindeki ana bileşenin “salt yoğun vaat” olmasıdır.  

Sanılanın aksine; son dönemde ortaya çıkan Ali Yeşildağ ve Muhammed Yakut gibi kişiler, söyledikleriyle iktidar lehine bir mağduriyet yarattı.

Millet İttifakı, demokratik ve özgürlükçü söylemlerine, parlamenter sistemin güçlendirilerek yeniden getirileceği ve yolsuzlukların sonlandırılacağı sözlerine rağmen iktidarın kendisi hakkında yaratmaya çalıştığı algıyı yok edemedi ve seçim stratejisinde üstünlük sağlayamadı. Millet İttifakı içinde aynı hedefe giden bütünleşik bir görev bölüşümü, yapılmış bir söylem birliği de yoktu. Ayrıca Meclis için ortaya konan vitrin de sorunluydu.

Alınan bu seçim sonucu için halkı suçlamak, “bizi anlamıyorlar” demek; “ben bu problemi çözemiyorum” demektir. Bu yaklaşım; aynı düşük not alan bir öğrencinin sorunu içselleştirmemesi ve “öğretmen bana taktı” demesi gibidir.

NE YAPILMALI?

14 Mayıs için -giderek dozunu artırsanız bile- bugüne dek yapılanları yaparak ve söylenenleri söyleyerek seçimi kazanamazsınız. Bunun için; bugüne kadar söylenmeyenleri söylemek, yapılmayanları yapmak zorundasınız. Yani stratejideki açmaz dengesini kırabilmek ve karşı tarafa üstünlük sağlayabilmek için yeni yol ve yöntemler bulmalısınız. Örneğin;

1. Yeşil Sol Parti’nin Türkiye’nin partisi olduğuna, Türkiye Cumhuriyeti ile bir sorunlarının olmadığına, bazı sorunların ancak Meclis’te çözülebileceğine ve PKK’ya silah bıraktırılacağına dair bir açıklama yapılmalı ve bu konuda güvence verilmeli,
2. Kısa bir süre içinde yani seçimden önce, Atatürkçü oluşları, Cumhuriyet değerlerine bağlılıkları ve FETÖ ile mücadeleleri ile öne çıkmış, hesap verebilir, uzman nitelikleri ile halkta, özellikle de gençlerde güven duygusu ve heyecan yaratabilecek isimlerden meydana gelen bakanlar kurulu açıklanmalı,
3. İkinci tur kampanyası süresince tüm konuşmaları Sayın Kemal Kılıçdaroğlu yapmalı, Millet İttifakının diğer liderleri ve Belediye Başkanları ise sadece yanında bulunmalı,
4. Sayın Sinan Oğan ile anlaşılmalı ama ona verilen oyların büyük kısmının tepki oyları olduğu göz önünde bulundurularak, anlaşılsa bile kendisine verilen tüm oyların Sayın Kılıçdaroğlu’na yönelmeyebileceği bilinmeli,
5. Sayın Erdoğan’ın mevcut sağlık sorunlarının, acilen çözülmesi gereken büyük sorunları olan Türkiye’yi yönetebilmesine engel olabileceği konusunda seçmene bilgi verilmeli,
6. Sayın Erdoğan’ın tekrar seçilmesinin demokrasi ve özgürlüklerin sonu olacağı, bizi dış dünyadan koparacağı ve daha büyük bir ekonomik çöküşün de nedeni olacağı somut örneklerle halka anlatılmalı,
7. Seçmenin tekrar sandığa gitmesi için motivasyon tedbirleri alınmalı ve söylemler geliştirilmeli,
8. 14 Mayıs’ta sandığa gitmeyenleri de 28 Mayıs’ta oy kullanmaya ikna edebilmek için başta gençler olmak üzere tüm halka umut veren söylemlere ve somut projelerin tanıtımına öncelik verilmeli,
9. Dürüst olmayan seçim, manipülasyonlar ve “Atı alan Üsküdar’ı geçti” hukuksuzluğuna karşı her seviyede uyarılar yapılmalı, tedbirler alınmalı ve bu kapsamda eylem planları hazırlanmalı,
10. Dünyanın otoriterliğe sürüklenmesi tehdidine karşı Türkiye’deki seçimlerin ne anlama geldiği konusu dış dünyaya anlatılmalı ve 28 Mayıs’taki ikinci tur oylama için 14 Mayıs’a göre çok daha fazla yabancı gözlemci davet edilmelidir.

Bunların haricinde, AKP’nin muhalefete yönelik olumsuz algı operasyonunu desteksiz bırakabilmek için;

• Devlet yönetiminin dini esaslara dayandırılmayacağı paralelinde herkese inançlarında en sağlam güvencenin sağlanacağı,
• Anayasanın ilk 4 maddesinin tartışmaya açılmayacağı,
• Kürt sorununun, ayrılıkçılık yoluyla değil, Kürt yurttaşların da bu ülkenin vatandaşı olmaktan onur duyacakları seviyeye çıkarılarak çözüleceği,
• Atatürk’ün çağdaş uygarlık yolunda koymuş olduğu düşünce sisteminden ayrılınmayacağı tekrar tekrar vurgulanmalıdır.

İktidar; 21 yıldır cumhuriyetin tüm milli değerlerini aşındırdı, tahrip etti, yok etti! Ekonomik değerlerimizi de özelleştirme adı altında sattı, talan ettirdi ve yabancılaştırdı. İktidarın kendisine layık gördüğü ve propagandasını yaptırdığı “yerli ve milli” sloganı ise aslında sadece bir şehir efsanesidir. Bu kapsamda, geçtiğimiz günlerde size TCG Anadolu’yu anlatmıştım. Bu yazımda ise seçimlere ramak kala, bir anda şapkadan tavşan gibi çıkarılan Yeni Altay Tankını anlatacağım.

Bugün O Tanklar Envanterimizde Olacaktı

İktidar, Altay Tankının üretimi projesini; tankın prototiplerini başarı ile üreten, tüm zorlu testlerden geçiren, seri üretim aşamasına kadar getiren, yaklaşık olarak 1 milyar dolar masraf eden, üretim için kendi tesislerine sahip ve yüzde 100’ü yerli ve milli sermayeli olan OTOKAR’a değil, yarısı yabancı sermayeye ait olan, yani tamamen yerli ve milli olmayan BMC’ye verdi. 2018’de BMC ile sözleşme yapıldı ve iddiaya göre seri üretim 2020’de başlayacaktı. Ama ne gezer!

Soruyorum; peki bu yüzden BMC’ye ceza kesildi mi? Tazminat talep edildi mi? Şimdi, 2023’deyiz ve seçime az kala tankın prototipini ürettiklerini söylüyorlar. Halbuki OTOKAR prototipleri zaten 2017 yılında yapmış, gerekli tüm testlerden başarı ile geçirmiş ve üretim aşamasına 6 yıl önce getirmişti. O zaman üretime başlansaydı; bugün o tanklar üretilmiş ve Kara Kuvvetleri Komutanlığı’nın envanterine çoktan girmiş olacaktı.

Beceriksizliğe ve Yanlış Kararlara Mazeret Uyduruluyor

OTOKAR tarafındanprototipleri üretilmiş veseri üretim aşamasına gelinmiş olan Altay Tankının motorudünyanın en iyilerinden olan Almanya menşeli MTU, transmisyon sistemi (güç aktarımı) de yine Alman menşeli RENK idi. Hem de ihraç lisanslı olarak.Yani bu tankları Alman motor ve transmisyon sistemi ile birlikte ihraç edebilecektik. Ama Almanlar tank projesinin iktidarıntercihi ile Katar ortaklı BMC’ye verildiğini öğrenince motoru ve transmisyonu vermekten vazgeçip ihraç lisansını da iptal ettiler. Ancak bu iptalin, Türkiye’ye karşı uygulanan genel silah ambargosu kapsamında alındığı iddiası doğru değil. Öyle olsaydı; bu durumdan halen Alman dizayn ve malzeme desteği ile inşa edilen denizaltılarımız da etkilenirdi. Sanırım; bu şekilde beceriksizliğe ve siyasi içerikli yanlış kararların neden olduğu sorunlara mazeret uyduruluyor.

BMC’ye ihale verildi verilmesine ama, şirketin bu tankları üretecek tesisleri ve makine teçhizatı yoktu. Bu yüzden Türk Silahlı Kuvvetleri’nin (TSK)Tank Palet Fabrikası, BMC’ye devredildi. Bu yapılan, aynı Erdoğan‘ın damadı ve eski Maliye ve Hazine Bakanı daolan Berat Albayrak döneminde yerli ve milli yapılacağı iddiasıyla önceki ihalesi iptal edilerek Darphane‘ye devredilen, sigara ve içki bandrollerinin basımı işinin matbaası olmayan DNS firmasına verilmesine benziyor ama bu durum çok daha vahim. Çünkü Tank Palet Fabrikası TSK bünyesinde iken; birliklerden gelen arızalı motor, şanzıman, palet ve diğer harp silah ve vasıtaları burada ücretsiz olarak onarılıp birliklerine geri gönderilirdi. Şimdi ise bu arızalar mevcut tesislerdeki makine tezgah ve her türlü alt yapı ile onarılıyor, test ediliyor ve ücreti TSK’ya, yani bize fatura ediliyor.

Hangi Transmisyonu Kullanıyorsunuz?

Bir de gördük ki; proje bu defa da “Yeni Altay Tankı” olarak adlandırılmış. Aynı “Hakiki Koç” gibi! Belli ki bu adlandırmanın nedeni; yeni üretilecek tankların 2017’de TSK’ya teslim edilen ve seri üretim aşamasına gelinen 5 adet Altay Tankı ile olan teknik, hukuki ve mali bağını koparmak ve “Biz yeni bir şey yaptık” diyebilmektir. “Yeni Altay” olarak adlandırılan ve anlatılan bu tankın yeni olarak değerlendirilmesine neden olabilecek elle tutulur hiçbir husus yoktur. Yeni Altay; tedarikinde güçlük çekilen bazı alt sistemlerin yurtiçi ve yurtdışı kaynaklardan (Güney Kore motoru gibi) tedariki neticesinde daha düşük performansa sahip parçalarla bir araya getirilmesinden oluşan bir tanktır.

Güney Kore, kendisine ait K2 Black Panther tanklarının2013’de ürettikleri ilk 250’sinde performansını yeterli görmediği kendi motorlarını değil, Alman MTU motorunu kullanmış. 2017’den itibaren ürettiklerine ise performansını biraz geliştirdikleri ve MTU kadar yüksek performanslı olmasa da “bizimdir ve yerlidir” diyerek kendi ürettikleri motorları koymuşlar. Transmisyon (güç aktarımı) konusunda ise istenen başarıyı gösteremediklerinden hala Alman üretimi RENK transmisyonunu kullanıyorlar.

Soruyorum; Yeni Altay Tankında biz hangi transmisyonu kullanıyoruz? Yoksa seçim gösterisi için OTOKAR’ın ürettiği tanktan sökülen RENK’i mi? Ya da yerli ve milli bir transmisyon üretildi de biz mi bilmiyoruz?

52 Ton İçin Yeterli Olmayan, 63 Ton İçin Nasıl Yeterli Olacak?

Güney Kore tankı K2 Black Panther, 52 metrik ton ve 6 yol tekeri var. Güney Kore motoru ise Alman MTU’ya göre düşük bir performansa sahip. Testlerde de Kara Kuvvetleri Komutanlığı’nın performans ve güvenirlik isterlerini tam olarak karşılayamadı. Güney Kore ise bu düşük performansa katlanılabileceğini kabul ederek ikinci grup tanklarda bu motoru kullanmıştır.

Altay Tankı ise 63 metrik tondur ve 7 yol tekeri vardır. Kara Kuvvetleri Komutanlığı’nın bu tanktan beklediği performans, koruma ve hareket kabiliyeti isterleri NATO tankları seviyesindedir ve Güney Kore Kara Kuvvetleri’nin performans isterlerinden daha fazladır.

Soruyorum; 52 Tonluk K2 Black Panther Tankının performans, hareket kabiliyeti ve güvenirlik açısından Güney Kore Kara Kuvvetleri’nin dahi isterlerini karşılayamayan bu motor, 63 tonluk Altay Tankının performans isterlerini nasıl karşılayacak?

TSK ve Savunma Sanayi İç Siyasetin Malzemesi Yapılamaz!

Eski ile olan hukuki bağı koparmak önemli. Çünkü 5 adet Altay Tankını üreten ve 2017’de teslim eden şirket; “Bu yeni değil, bizim size teslim ettiğimizi söktünüz, tersine mühendislik yaparak kopya ettiniz” diyerek dava açabilir. Daha da önemlisi; artık yeni statüsünde olduğundan, eski sözleşme fiyatı yerine YENİ ve İHALESİZ bir fiyat seviyesine gelinmesi maksadının güdüldüğünü değerlendirmekteyim.Yani işin perde arkası; YENİ ALTAY eşittir YENİ FİYAT.

Sonuç olarak benim bunları yazmaktaki amacım; TSK’nın çağın teknolojisine ve yüksek performansa sahip harp silah ve araçlarıyla donatılması, bunun asgari maliyetle olması ve milli bütçemize büyük yükler getirmemesidir. Ama iktidarda bu endişeyi ve iyi niyeti görmüyorum. Ayrıca iktidar, hepimiz için var olan ve onur kaynağımız olan TSK’yı ve savunma sanayi projelerini seçim propagandası için malzeme yapmakta ve kullanmaktadır. Bu çok yanlıştır!

Tuğamiral Sarı’nın yayınlanan fotoğrafının kimin hesabı üzerinden TSK-NET’ten alındığı, belli belirsiz bir şekilde resmin üzerinde görünmekteydi. Bunun üzerine Milli Savunma Bakanlığı; “Cübbeli Amiral” ile ilgili tahkikatı bırakıp, fotoğrafı yaydığını düşündüğü subayın peşine düştü. İsim ve fotoğrafın çekildiği sayfaya bağlanan bilgisayarın üzerinden alınan log kayıtlarından, fotoğrafı paylaştığı düşünülen subay en sonunda bulundu. Bu subay, TCG Kınalıada Komutanı Deniz Yarbay F.K. idi. İsmini bilmeme rağmen açık olarak paylaşmıyorum. Çünkü bahse konu subay açığa alınmış olsa da görevde ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nden ilişkisi kesilmiş değil ve yargılanması sürüyor.

Cübbeliyi Değil, Atatürkçüyü Açığa Aldılar!

Esasında; Deniz Yarbay F.K.; “Cübbeli Amiral”in fotoğrafını bir haber sitesinde veya sosyal medya hesabında paylaşmamıştı. Sadece kendi sınıf arkadaşlarının olduğu kapalı bir whatsapp grubunda “Cübbeli Amiral”in haberlerinin ve fotoğraflarının medyadaki gündemi işgal ettiği zaman diliminde, bir arkadaşının “Kim bu Cübbeli Amiral?” sorusuna yanıt olarak isim bilgisi ile birlikte o amiralin fotoğrafını paylaşmıştı. Belli ki whatsapp grubu içinde bulunan başka biri bunu sosyal medyaya sızdırmıştı.

Önce Deniz Yarbay F.K.’nın savunması istendi, arkasından gemi komutanlığı görevinden alındı, kendisine ceza verildi ve pasif bir göreve atandı. Ama basında “Cübbeli Amiral” olarak adlandırılan ve anlamlandırılan Tuğamiral Mehmet Sarı işin peşini bırakmadı ve emekli olduktan sonra Deniz Yarbay F.K. hakkında suç duyurusunda bulundu. Her ne kadar hukuken aynı suça iki defa ceza verilemeyeceği gerçeği önümüzde olmasına rağmen, Milli Savunuma Bakanlığı’nın baskısı ile tekrar soruşturma izni verildi. Dava, İzmir Bölge İdare Mahkemesi 1.İdare Dava Dairesine gönderildi. Sonrasında mahkeme suçun nevi nedeniyle davayı Cumhuriyet Savcısı onayı ile askeri suçların bakıldığı mahkemeye sevk etti, hazırlanan iddianame kabul edildi ve bahse konu Deniz Yarbay F.K., Milli Savunma Bakanlığı (MSB) tarafından açığa alındı.

Deniz Yarbay F.K. FETÖ’nün Hedefindeydi

Bu subayla beraber çalışmadım ve tanımıyorum. Ama bugün için emekli durumda olan komutanlarıyla konuştum. Elde ettiğim sonuç; Deniz Yarbay F.K.’nın cumhuriyetçi, Atatürkçü, çağdaş, çalışkan ve başarılı bir subay olduğuydu. Bir diğer özelliği ise 15 Temmuz 2016’dan sonra FETÖ ile mücadele için kurulan birimde çalışan ve aktif rol alan bir subay olmasıydı. Bu yüzden bu subay, hala firari durumda olan FETÖ mensupları tarafından yönetilen sosyal medya hesapları üzerinden açıkça tehdit ediliyor.

MSB; “Cübbeli Amiral”in resimlerinin “Veryansın” haber sitesinde yayınlandığı 25 Mart 2021 tarihinden itibaren konu ile ilgili olarak uzun süre sessizliğini korumuş, olay kamuoyu gündemine oturmasına ve tepkiler oluşmasına rağmen o amiral hakkında hiçbir şekilde işlem başlatılmamış. Hatta oluşan disiplin suçu nedeniyle MSB’ye verilmek üzere hazırlanan savunmalar dahi verilmemiş. 05 Nisan 2021 tarihinde, Cumhurbaşkanın “TSK’nın disipliniyle bağdaşmayacak fotoğraf veren askere olumlu bakmadık, bakmayız” açıklamasından sonra MSB, konuya ilişkin olarak tahkikat başlatıldığını bildirmiştir.

Nur Cemaati Kurtoğlu Kolu

MSB, önce Yüksek Disiplin Kurulu (YDK) yapacağını Deniz Kuvvetleri Komutanlığı’na bildirmiş ve hazırlık yapılmasını emretmiş olmasına rağmen, sonrasında YDK’yı iptal etmiş ve 2021 YAŞ kararları ile “Cübbeli Amiral” emekli edilmiştir. Zaten mesleki gelişim paterni ve sınıfı olarak da terfi etme imkanı yoktu. Basında yer alan iddialara göre –tabii ki eğer doğruysa- E. Tuğamiral Mehmet Sarı, Nur Cemaati’nin Kurtoğlu koluna mensuptu. Fark ettiniz mi bilmem; “Cübbeli Amiral”in diğer bir özelliği de FETÖ tarafından şimdiye kadar hiç hedef alınmamış biri olmasıydı. Ailesi ile birlikte mutaassıp bir görüntü içinde olması da onu iktidarın azami müsamahasına mazhar kılmış.

“Cübbeli Amiral”e hiçbir disiplin cezası verme, ama resmini kapalı bir whatsapp grubunda sınıf arkadaşlarını bilgilendirmek için paylaşan Atatürkçü ve başarılı bir subaya hem disiplin cezası ver hem de bu subayı hukuka aykırı olarak, ihraç edilmek üzere mahkemeye ver. Bir de bu “Cübbeli Amiral” haberini Türkiye’deki haber sitelerinden alan Yunanistan’daki bir haber sitesi nedeniyle casusluk iddiasında bulun. Aynen FETÖ’nün casusluk kumpasları gibi!

Yolsuzluğu Yapanın Değil, Ortaya Çıkaranın Cezalandırılması Gibi!

“Cübbeli Amiral”; mesai saatinde bir cemaat evine gidiyor, fotoğrafı cemaat mensupları tarafından çekiliyor, hatta poz veriyor, oraya giderken kendisine resmi işlerde kullanması için tahsis edilen hizmet aracını ve şoförünü kullanıyor, TSK İç Hizmet Yönetmeliği ve TSK Kıyafet Yönetmeliği’ne yönelik ihlaller yapıyor, resmi üniforması üzerine cübbe ve sarık gibi aksesuarlar takıyor ve hiçbir ceza almıyor ama bu disiplinsizliğin ortaya çıkarılmasında küçük bir katkısı olan cumhuriyetçi, Atatürkçü ve başarılı bir subayı TSK’dan ihraç etmeye çalışıyorlar. “Teşbihte hata olmaz” derdi büyüklerimiz. Bu olay; aynen yolsuzluk yapanın değil, yolsuzluğu ortaya çıkaranın cezalandırılması örneğine benziyor.

4 Nisan 2021 tarihinde 103 Amiralin yaptığı duyuru içinde iki önemli hassasiyet vardı. Birincisi; Türkiye’nin egemenliği ve güvenliği için yaşamsal derecede önemli olan Montrö Boğazlar Sözleşmesi’ninkorunması, ikincisi ise “Cübbeli Amiral”in yol açtığı endişelerdi. Çünkü 15 Temmuz 2016’da darbe girişimini cübbeli, sarıklı, takkeli askerler ve siviller yapmıştı. O askerlerin bulundukları yerlere gelmesinin de en büyük sorumlusu siyasi iktidardı. Buna dikkat çeken, bir daha darbe olmasın diyen askerlere kumpas kur, hatta 10 Amiralin evine şafak baskını yaptır ama cübbeliyi koru. Olacak iş değil!

Hükümet Olmak, İktidar Olmak Değildir

15 Mayıs’tan itibaren Türkiye’yi demokratik bir hukuk devleti çizgisine getirmek, keyfiliğe son vermek, güçlendirilmiş parlamenter sisteme geçebilmek, devlet aklını egemen kılmak, tahrip olan devlet kurumlarını ayağa kaldırmak için çok zorlu ve uzun soluklu bir sürece ihtiyaç var. Bir sorun bir günde oluşmadıysa; bilinmeli ki bir günde, bir yılda çözülmez. Özellikle Milli Savunma Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı ve Milli İstihbarat Teşkilatı’nda ehil, mücadeleci, cumhuriyet ve demokrasi değerlerine yürekten bağlı liderler ve insanlar eliyle restorasyonuna çok ihtiyaç var. Aksi, ülkemizin geleceği için çok kötü olur. Hükümet olmak, iktidar olmak değildir. İktidar olmak, muktedir olmayı gerektirir. Bu bir şeyi yapabilme gücüdür. Yoksa altınızdaki halıyı kısa sürede çekerler, haberiniz olmaz. Ahlar, vahlar ve pişmanlıklar da fayda etmez.

Sevgili Barış Terkoğlu ve Barış Pehlivan’ın Kırmızı Kedi Yayınevi’nden piyasaya çıkan “SS” başlıklı kitabını okumanızı tavsiye ediyorum.